The European communist heritage triumphed once again
In June 2007, the British newspaper Daily Telegraph already warned for an upcoming financial crisis due to mortgage and real estate problems in the United States. As usual, the indulged Europeans did not respond to this warning in the appropriate way. Immobility has always been the main characteristic of European financial policy and very often, ironically, this attitude proved to be right afterwards. So might have happened as well this time, if we would not have had a bunch of government appointees controlling the ECB board in Frankfort. Today, only two months after the article in the Daily Telegraph, European banks suffer from the announced explosion of the housing bubble and the credit crunch in the United States and stock brokers all around Europe are panicking. The stock markets are going down, and down, and down.
To me, there are only two kinds of economists - those who believe in the market economy, and those who do not. You simply can’t bargain on the free market, not in monetary matters, not in financial transactions, not in all other sorts of trade, interaction, commerce and exchange. So to me, the position of the European Central Bank is crystal clear. By trying to “stabilize” markets through the mass injection of money, the ECB board acknowledged that they simply do not believe in the free market.
But this is not a big surprise to me at all. The ECB is not only a state-run institution, it is also headed by some Jean-Claude Trichet, a statist Frenchman of the worst possible absolutist tradition, who is very eager to please the governments that appointed him, in spite of him back then being accused of corruption and bank fraud. In no single other country on the face of the Earth, a corrupt bureaucrat like Mr. Trichet would have had the slightest chance to become head of a National Bank, but this is the European Union we are talking about. This is the antithesis of transparent and intelligent government. The EU currently embodies everything Europeans ever fought or rebelled against - corruption, cleptocracy, misgovernment, bureaucracy, unaccountability, and yes, even tyranny.
The biggest threat to free markets is the interventionist policy of the European Central Bank. In two days time, they have injected over 150 billion Euros (approximately 205 billion U.S. Dollars) in financial markets throughout Europe. This is not only a disgrace for all those who believe in the free market, but also for everyone who adheres to the basic principles of the Western financial model. Either we believe in the market economy and its inherent capability of resolving to this problem, either we believe in the State’s birthright and its bureaucratic solutions to the credit crunch. The choice we had to make was hence very simple and very traditional. Either we chose for freedom and self-regulation, either we chose for totalitarian state intervention. Once again, the European communist heritage triumphed over the common sense of liberalism.
In the worst case scenario, the ECB injections might further disturb the market and cause even more inflation than it is already causing on an everyday basis just by having the monopoly on the printing of paper backed money. According to Dr. Richard Rahn, chairman of the Center for Global Economic Growth, inflation is inexistent in a real free market economy. The United States, for example, never had inflation of any kind in the hundred year period following the Declaration of Independence, since every bank itself was allowed to print Dollar bills for as long as they could back it with gold or silver themselves. Central banks, like the ECB and the Federal Reserve, were created by governments who erroneously believed that they were better placed to control the issued money than private actors were. They got it wrong back then, and they still get it wrong today. Central banks cause all the inflation due to their monopoly position and the lack of competition. Central banks do not resolve crises. In fact, they cause them.
In the best possible scenario, the ECB money will alter the negative developments on the financial market, but this is only a relative success on the (very) short term, since the real problems - the American real estate and mortgage crises - are in no way affected by this ECB measure. On the middle and long term, the ECB money will not have been sufficient enough to tranquilize the markets for ever. On the long term, the situation will be as bad as it was before, and the European taxpayers will have lost as much as 150 billion Euros of their tax money reserves, just by a decision made by overpaid bureaucrats in a far-away overpriced skyscraper. The ECB bureaucrats are in fact just gambling with the taxpayers’ money and, what really shocks me, they are in no way accountable or responsible for this waste of our money.
Markets are meant to fluctuate and equilibriums are meant to change in a perpetual manner. This government intervention is destroying the very process of market economy by subsidizing the errors and bad investments made by the European banks and financial institutions. This is Colbertism of the very highest scale. And why? Not to "help" the consumers, but simply to "support" the banks. The government is transferring the European money reserves from the ECB to the national treasuries. The "supported" banks are able to continue making profit, and hence to pay more taxes to their national governments. Indirectly, these banks are returning ECB money to the national budget. And this again will undoubtedly lead to further monetary instability and more inflation.
This situation reminds me of the magical words spoken by the liberal French merchant Legendre on a meeting of entrepreneurs in response to the question “What more can the State do for you?” asked by Colbert, advisor to the French absolutist monarch and founder of Colbertism, the statist economy named after him. Legendre replied to this “Laissez-nous faire!”. The concept of stateless economy was born. The most important doctrine in economics ever was launched. So, in brief, the best way the ECB could have dealt with this problem, was to not have done anything.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV organization, secretary of the Ludwig von Mises Institute Europe Youth Club and president of Nova Libertas. This article was also published in Blueprint, as well as on NovaLibertas.org, Libertarian.be, JongVLDBerchem.be, InFlandersFields.eu and LVSVLeuven.be.
More libertarian columns and articles on www.lvmi-europe.org.
Read more.
To me, there are only two kinds of economists - those who believe in the market economy, and those who do not. You simply can’t bargain on the free market, not in monetary matters, not in financial transactions, not in all other sorts of trade, interaction, commerce and exchange. So to me, the position of the European Central Bank is crystal clear. By trying to “stabilize” markets through the mass injection of money, the ECB board acknowledged that they simply do not believe in the free market.
But this is not a big surprise to me at all. The ECB is not only a state-run institution, it is also headed by some Jean-Claude Trichet, a statist Frenchman of the worst possible absolutist tradition, who is very eager to please the governments that appointed him, in spite of him back then being accused of corruption and bank fraud. In no single other country on the face of the Earth, a corrupt bureaucrat like Mr. Trichet would have had the slightest chance to become head of a National Bank, but this is the European Union we are talking about. This is the antithesis of transparent and intelligent government. The EU currently embodies everything Europeans ever fought or rebelled against - corruption, cleptocracy, misgovernment, bureaucracy, unaccountability, and yes, even tyranny.
The biggest threat to free markets is the interventionist policy of the European Central Bank. In two days time, they have injected over 150 billion Euros (approximately 205 billion U.S. Dollars) in financial markets throughout Europe. This is not only a disgrace for all those who believe in the free market, but also for everyone who adheres to the basic principles of the Western financial model. Either we believe in the market economy and its inherent capability of resolving to this problem, either we believe in the State’s birthright and its bureaucratic solutions to the credit crunch. The choice we had to make was hence very simple and very traditional. Either we chose for freedom and self-regulation, either we chose for totalitarian state intervention. Once again, the European communist heritage triumphed over the common sense of liberalism.
In the worst case scenario, the ECB injections might further disturb the market and cause even more inflation than it is already causing on an everyday basis just by having the monopoly on the printing of paper backed money. According to Dr. Richard Rahn, chairman of the Center for Global Economic Growth, inflation is inexistent in a real free market economy. The United States, for example, never had inflation of any kind in the hundred year period following the Declaration of Independence, since every bank itself was allowed to print Dollar bills for as long as they could back it with gold or silver themselves. Central banks, like the ECB and the Federal Reserve, were created by governments who erroneously believed that they were better placed to control the issued money than private actors were. They got it wrong back then, and they still get it wrong today. Central banks cause all the inflation due to their monopoly position and the lack of competition. Central banks do not resolve crises. In fact, they cause them.
In the best possible scenario, the ECB money will alter the negative developments on the financial market, but this is only a relative success on the (very) short term, since the real problems - the American real estate and mortgage crises - are in no way affected by this ECB measure. On the middle and long term, the ECB money will not have been sufficient enough to tranquilize the markets for ever. On the long term, the situation will be as bad as it was before, and the European taxpayers will have lost as much as 150 billion Euros of their tax money reserves, just by a decision made by overpaid bureaucrats in a far-away overpriced skyscraper. The ECB bureaucrats are in fact just gambling with the taxpayers’ money and, what really shocks me, they are in no way accountable or responsible for this waste of our money.
Markets are meant to fluctuate and equilibriums are meant to change in a perpetual manner. This government intervention is destroying the very process of market economy by subsidizing the errors and bad investments made by the European banks and financial institutions. This is Colbertism of the very highest scale. And why? Not to "help" the consumers, but simply to "support" the banks. The government is transferring the European money reserves from the ECB to the national treasuries. The "supported" banks are able to continue making profit, and hence to pay more taxes to their national governments. Indirectly, these banks are returning ECB money to the national budget. And this again will undoubtedly lead to further monetary instability and more inflation.
This situation reminds me of the magical words spoken by the liberal French merchant Legendre on a meeting of entrepreneurs in response to the question “What more can the State do for you?” asked by Colbert, advisor to the French absolutist monarch and founder of Colbertism, the statist economy named after him. Legendre replied to this “Laissez-nous faire!”. The concept of stateless economy was born. The most important doctrine in economics ever was launched. So, in brief, the best way the ECB could have dealt with this problem, was to not have done anything.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV organization, secretary of the Ludwig von Mises Institute Europe Youth Club and president of Nova Libertas. This article was also published in Blueprint, as well as on NovaLibertas.org, Libertarian.be, JongVLDBerchem.be, InFlandersFields.eu and LVSVLeuven.be.
More libertarian columns and articles on www.lvmi-europe.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2007
Why globalization is good
Multinationals are trashed as exploiters of the poorest people on the planet. Wrong, wrong, wrong ... The protesters are wrong! A ragtag army of save-the-world crusaders has spent years decrying multinational corporations as villains in the wave of globalization overwhelming the Third World. This ominous trend would fatten the rich, further impoverish and oppress the poor and crush local economies. The business-bashing group Public Citizen argued as much in a proclamation signed by almost 1,500 organizations in 89 countries in 1999. Whereupon hundreds of protesters rioted outside a conference of the WTO in Seattle, shattering windows, blocking traffic and confronting cops armed with tear gas and pepper spray. 600 people were arrested.
Cut to 2007, and the numbers are in: The protesters and do-gooders are just plain wrong. It turns out globalization is good, and not just for the rich, but especially for the poor. The booming economies of India and China - the Elephant and the Dragon - have lifted 200 million people out of abject poverty in the 1990s as globalization took off, the International Monetary Fund says. Tens of millions more have catapulted themselves far ahead into the middle class. It's remarkable what a few container ships can do to make poor people better off. Certainly more than $2 trillion of foreign aid, which is the amount (with an inflation adjustment) that the U.S. and Europe have poured into Africa and Asia since the 1960's.
In the next eight years almost 1 billion people across Asia will take a Great Leap Forward into a new middle class. In China middle-class incomes are set to rise threefold, to $5,000, predicts Dominic Barton, a Shanghai managing partner for McKinsey & Co. As the Chindia revolution spreads, the ranks of the poor get smaller, not larger. In the 1990s, as Vietnam's economy grew 6% a year, the number of people living in poverty (42 million) fell 7% annually; in Uganda, when GDP growth passed 3%, the number fell 6% per year, says the World Bank. China unleashed its economy in 1978, seeding capitalism first among farmers newly freed to sell the fruits of their fields instead of handing the produce over to Communist Party collectives. Other reforms let the Chinese create 22 million new businesses that now employ 135 million people who otherwise would have remained peasants like the generations before them.
Foreign direct investment, the very force so virulently opposed by the do-gooders, has helped drive China's gross domestic product to a more than tenfold increase since 1978. Since the reforms started, $600 billion has flooded into the country, $70 billion of it in the past year. Foreigners built hundreds of thousands of new factories as the Chinese government built the coal mines, power grid, airports and highways to supply them. As China built infrastructure, it created Special Economic Zones where foreign companies willing to build modern factories could hire cheap labor, go years without paying any taxes and leave it to government to build the roads and other infrastructure they needed. All of that, in turn, drove China's exports from $970 million to $974 billion in three decades. Those container loads make Americans better off, too. You can get a Chinese DVD at Wal-Mart (nyse: WMT - news - people ) for $28, and after you do you will buy some $15 movies made in the U.S.A. Per-person income in China has climbed from $16 a year in 1978 to $2,000 now. Wages in factory boomtowns in China can run $4 a day, scandalously low in the eyes of the protesters, yet up from pennies a day a generation ago and far ahead of increases in living costs.
Middle-class Chinese families now own TVs, live in new apartments and send their children to private schools. Millions of Chinese have traded in their bicycles for motorcycles or cars. McDonald's (nyse: MCD - news - people ) has signed a deal with Sinopec, the huge Chinese gasoline retailer, to build drive-through restaurants attached to gas stations on China's new roads. Today 254 Starbucks (nasdaq: SBUX - news - people ) stores serve coffee in the land of tea, including one at the Great Wall and another at the Forbidden Palace. (The latter is the target of protesters.) In Beijing 54 Starbucks shops thrive, peddling luxury lattes that cost up to $2.85 a cup and paying servers $6 for an 8-hour day. That looks exploitative until you peek inside a nearby Chinese-owned teahouse where the staff works a 12-hour day for $3.75.
Says one woman, 23, who works for an international cargo shipper in Beijing: "My parents were both teachers when they were my age, and they earned 30 yuan [$3.70] a month. I earn 4,000 yuan ($500) a month, live comfortably and feel I have better opportunities than my parents did." Tony Ma, age 51, was an unwilling foot soldier in Mao's Cultural Revolution. During that dark period from 1966 to 1976 universities were closed, and he was sent at age 16 to work in a steel mill for $2 a month. He cut metal all day long for seven years and feared he might never escape. When colleges reopened, he landed a spot to study chemistry, transferred to the U.S., got a Ph.D. in biochemistry and signed on with Johnson & Johnson (nyse: JNJ - news - people ) at $45,000 a year. Later he returned to the land he fled and now works for B.F. Goodrich (nyse: GR - news - people ) in Hong Kong. The young college grads in China today wouldn't bother immigrating to the U.S. for a job that pays $45,000, he says - because now they have better opportunities at home.
Capitalism alone, however, isn't enough to remake Third World economies - globalism is the key. A big reason India trails behind its bigger neighbor to the northeast in lifting the lower classes is that, even after embracing capitalism, it kept barriers to the flow of capital from abroad. Thus 77% of Indians live on $2 a day or less, the Asian Development Bank says, down only nine percentage points from 1990. A third of the population is illiterate. In 1980 India had more of its population in urban centers than China did (23% versus 20% for China). But by 2005 China had 41% in cities, where wages are higher; India's urbanites had grown to only 29%.
Freed of British colonial rule in 1947 and scarred by its paternalistic effects, India initially combined capitalism with economic isolationism. It thwarted foreign companies intent on investing there and hampered Indian firms trying to sell abroad. This hurt Indian consumers and local biz: A $100 Microsoft (nasdaq: MSFT - news - people ) operating system got slapped with duties that brought the price to $250 in India, putting imported software and computers further from reach for most people and businesses. Meanwhile, the government granted workers lavish job protections and imposed heavy taxes and regulations on employers. Government jobs usually were unchallenging and routine poorly, but they guaranteed lifetime employment. They also ensured economic stagnation.
Financial crisis struck in 1991. Desperate for cash, India flew a planeload of gold reserves to London and began, grudgingly, to open its economy. Import duties were lowered or eliminated, so India's consumers and companies could buy modern, foreignmade goods and gear. Overseas firms in many industries were allowed to own their subsidiaries in India for the first time since 1977. India all but banned foreign investment until 1991. Since then foreign companies have come back, but not yet on the scale seen in China. Foreign companies have invested $48 billion in India since 1991 - $7.5 billion of that just in the last fiscal year - the same amount dumped into mainland China every five to six weeks.
By the mid-1990s the economy boomed and created millions of jobs. By the late 1990s U.S. tech companies began turning to India for software design, particularly in the Y2K crunch. The Indians proved capable and cheap, and the muchmaligned offshoring boom began. Suddenly Indian software engineers were programming corporate America's computers. New college graduates were answering America's customer service phone calls. Builders hired construction workers to erect new high-rise buildings suddenly in demand as American and European firms rushed to hire Indian workers. The new college hires, whose older siblings had graduated without finding a job, tell of surpassing their parents' salaries within five years and of buying cell phones, then motorcycles, then cars and even houses by the time they were 30. All of that would have been impossible had India failed to add globalization to capitalism. Today, despite its still dilapidated airports and pothole-riddled highways, the lumbering Elephant now is in a trot, growing more than 7% annually for the last decade. In 2005, borrowing from the Chinese, India began a five-year, $150 billion plan to update its roads, airports, ports and electric plants. India is creating free trade zones, like China, to encourage exports of software, apparel, auto parts and more.
S.B. Kutwal manages the assembly line where Tata Motors builds Safari SUVs. He remembers how, in the 1980s, people waited five years to buy a scooter, and cars were only for the rich. "Since we've liberated the economy, lots of companies have started coming into India," says Kutwal. "People couldn't afford cars then. Now the buying power is coming." In Mumbai (formerly Bombay), Delhi, Bangalore and other big cities, shopping malls have sprung up, selling everything from Levi's jeans to Versace. India still has raggedy street touts, but when they tap on car windows at stoplights, instead of peddling cheap plastic toys, they sell to the new India: copies of Vogue and House & Garden magazines. Western restaurants are moving in, too: Domino's Pizza and Ruby Tuesday's have come to India, and 107 McDonald's have sprung up, serving veggie hamburgers in the land where cattle are sacred.
None of this gives pause to an entity called International Forum on Globalization. The group declares that globalism's aim is to "benefit transnational corporations over workers; foreign investors over local businesses; and wealthy countries over developing nations. While promoters … proclaim that this model is the rising tide that will lift all boats, citizen movements find that it is instead lifting only yachts." - "The majority of people in rich and poor countries aren't better off" since the WTO formed in 1995 to promote global trade, asserts Christopher Slevin, deputy director of Global Trade Watch, an arm of Public Citizen. "The breadth of the opposition has grown. It's not just industrial and steel workers and people who care about animal rights. It includes high-tech workers and the offshoring of jobs, also the faith-based community."
While well-off American techies may be worried, it seems doubtful that an engineer in Bangalore who now earns $40,000 a year, and who has just bought his parents' house, wants to ban foreign investment. Slevin's further complaint is that globalism is a creature of WTO, the World Bank and other unelected bodies. But no, the people do have a voice in the process, and it is one that is equivocal on the matter of free market capitalism. The Western World's huge agriculture subsidies - $85 billion or more annually, between the U.S., Japan and the European Union - are decreed by democratically elected legislatures. The EU pays ranchers $2 per cow in daily subsidies, more than most Indians earn. If these farmers weren't getting handouts, and if trade in farm products were free, then the poor in the Third World could sell more of their output and could begin to lift themselves out of poverty.
Robyn Meredith is an American journalist and author of "The Elephant and the Dragon". This article was also published in the New York Times and Forbes, as well as on Libertarian.be and InvisibleHand.nl.
More articles by this author on www.forbes.com.
Read more.
Cut to 2007, and the numbers are in: The protesters and do-gooders are just plain wrong. It turns out globalization is good, and not just for the rich, but especially for the poor. The booming economies of India and China - the Elephant and the Dragon - have lifted 200 million people out of abject poverty in the 1990s as globalization took off, the International Monetary Fund says. Tens of millions more have catapulted themselves far ahead into the middle class. It's remarkable what a few container ships can do to make poor people better off. Certainly more than $2 trillion of foreign aid, which is the amount (with an inflation adjustment) that the U.S. and Europe have poured into Africa and Asia since the 1960's.
In the next eight years almost 1 billion people across Asia will take a Great Leap Forward into a new middle class. In China middle-class incomes are set to rise threefold, to $5,000, predicts Dominic Barton, a Shanghai managing partner for McKinsey & Co. As the Chindia revolution spreads, the ranks of the poor get smaller, not larger. In the 1990s, as Vietnam's economy grew 6% a year, the number of people living in poverty (42 million) fell 7% annually; in Uganda, when GDP growth passed 3%, the number fell 6% per year, says the World Bank. China unleashed its economy in 1978, seeding capitalism first among farmers newly freed to sell the fruits of their fields instead of handing the produce over to Communist Party collectives. Other reforms let the Chinese create 22 million new businesses that now employ 135 million people who otherwise would have remained peasants like the generations before them.
Foreign direct investment, the very force so virulently opposed by the do-gooders, has helped drive China's gross domestic product to a more than tenfold increase since 1978. Since the reforms started, $600 billion has flooded into the country, $70 billion of it in the past year. Foreigners built hundreds of thousands of new factories as the Chinese government built the coal mines, power grid, airports and highways to supply them. As China built infrastructure, it created Special Economic Zones where foreign companies willing to build modern factories could hire cheap labor, go years without paying any taxes and leave it to government to build the roads and other infrastructure they needed. All of that, in turn, drove China's exports from $970 million to $974 billion in three decades. Those container loads make Americans better off, too. You can get a Chinese DVD at Wal-Mart (nyse: WMT - news - people ) for $28, and after you do you will buy some $15 movies made in the U.S.A. Per-person income in China has climbed from $16 a year in 1978 to $2,000 now. Wages in factory boomtowns in China can run $4 a day, scandalously low in the eyes of the protesters, yet up from pennies a day a generation ago and far ahead of increases in living costs.
Middle-class Chinese families now own TVs, live in new apartments and send their children to private schools. Millions of Chinese have traded in their bicycles for motorcycles or cars. McDonald's (nyse: MCD - news - people ) has signed a deal with Sinopec, the huge Chinese gasoline retailer, to build drive-through restaurants attached to gas stations on China's new roads. Today 254 Starbucks (nasdaq: SBUX - news - people ) stores serve coffee in the land of tea, including one at the Great Wall and another at the Forbidden Palace. (The latter is the target of protesters.) In Beijing 54 Starbucks shops thrive, peddling luxury lattes that cost up to $2.85 a cup and paying servers $6 for an 8-hour day. That looks exploitative until you peek inside a nearby Chinese-owned teahouse where the staff works a 12-hour day for $3.75.
Says one woman, 23, who works for an international cargo shipper in Beijing: "My parents were both teachers when they were my age, and they earned 30 yuan [$3.70] a month. I earn 4,000 yuan ($500) a month, live comfortably and feel I have better opportunities than my parents did." Tony Ma, age 51, was an unwilling foot soldier in Mao's Cultural Revolution. During that dark period from 1966 to 1976 universities were closed, and he was sent at age 16 to work in a steel mill for $2 a month. He cut metal all day long for seven years and feared he might never escape. When colleges reopened, he landed a spot to study chemistry, transferred to the U.S., got a Ph.D. in biochemistry and signed on with Johnson & Johnson (nyse: JNJ - news - people ) at $45,000 a year. Later he returned to the land he fled and now works for B.F. Goodrich (nyse: GR - news - people ) in Hong Kong. The young college grads in China today wouldn't bother immigrating to the U.S. for a job that pays $45,000, he says - because now they have better opportunities at home.
Capitalism alone, however, isn't enough to remake Third World economies - globalism is the key. A big reason India trails behind its bigger neighbor to the northeast in lifting the lower classes is that, even after embracing capitalism, it kept barriers to the flow of capital from abroad. Thus 77% of Indians live on $2 a day or less, the Asian Development Bank says, down only nine percentage points from 1990. A third of the population is illiterate. In 1980 India had more of its population in urban centers than China did (23% versus 20% for China). But by 2005 China had 41% in cities, where wages are higher; India's urbanites had grown to only 29%.
Freed of British colonial rule in 1947 and scarred by its paternalistic effects, India initially combined capitalism with economic isolationism. It thwarted foreign companies intent on investing there and hampered Indian firms trying to sell abroad. This hurt Indian consumers and local biz: A $100 Microsoft (nasdaq: MSFT - news - people ) operating system got slapped with duties that brought the price to $250 in India, putting imported software and computers further from reach for most people and businesses. Meanwhile, the government granted workers lavish job protections and imposed heavy taxes and regulations on employers. Government jobs usually were unchallenging and routine poorly, but they guaranteed lifetime employment. They also ensured economic stagnation.
Financial crisis struck in 1991. Desperate for cash, India flew a planeload of gold reserves to London and began, grudgingly, to open its economy. Import duties were lowered or eliminated, so India's consumers and companies could buy modern, foreignmade goods and gear. Overseas firms in many industries were allowed to own their subsidiaries in India for the first time since 1977. India all but banned foreign investment until 1991. Since then foreign companies have come back, but not yet on the scale seen in China. Foreign companies have invested $48 billion in India since 1991 - $7.5 billion of that just in the last fiscal year - the same amount dumped into mainland China every five to six weeks.
By the mid-1990s the economy boomed and created millions of jobs. By the late 1990s U.S. tech companies began turning to India for software design, particularly in the Y2K crunch. The Indians proved capable and cheap, and the muchmaligned offshoring boom began. Suddenly Indian software engineers were programming corporate America's computers. New college graduates were answering America's customer service phone calls. Builders hired construction workers to erect new high-rise buildings suddenly in demand as American and European firms rushed to hire Indian workers. The new college hires, whose older siblings had graduated without finding a job, tell of surpassing their parents' salaries within five years and of buying cell phones, then motorcycles, then cars and even houses by the time they were 30. All of that would have been impossible had India failed to add globalization to capitalism. Today, despite its still dilapidated airports and pothole-riddled highways, the lumbering Elephant now is in a trot, growing more than 7% annually for the last decade. In 2005, borrowing from the Chinese, India began a five-year, $150 billion plan to update its roads, airports, ports and electric plants. India is creating free trade zones, like China, to encourage exports of software, apparel, auto parts and more.
S.B. Kutwal manages the assembly line where Tata Motors builds Safari SUVs. He remembers how, in the 1980s, people waited five years to buy a scooter, and cars were only for the rich. "Since we've liberated the economy, lots of companies have started coming into India," says Kutwal. "People couldn't afford cars then. Now the buying power is coming." In Mumbai (formerly Bombay), Delhi, Bangalore and other big cities, shopping malls have sprung up, selling everything from Levi's jeans to Versace. India still has raggedy street touts, but when they tap on car windows at stoplights, instead of peddling cheap plastic toys, they sell to the new India: copies of Vogue and House & Garden magazines. Western restaurants are moving in, too: Domino's Pizza and Ruby Tuesday's have come to India, and 107 McDonald's have sprung up, serving veggie hamburgers in the land where cattle are sacred.
None of this gives pause to an entity called International Forum on Globalization. The group declares that globalism's aim is to "benefit transnational corporations over workers; foreign investors over local businesses; and wealthy countries over developing nations. While promoters … proclaim that this model is the rising tide that will lift all boats, citizen movements find that it is instead lifting only yachts." - "The majority of people in rich and poor countries aren't better off" since the WTO formed in 1995 to promote global trade, asserts Christopher Slevin, deputy director of Global Trade Watch, an arm of Public Citizen. "The breadth of the opposition has grown. It's not just industrial and steel workers and people who care about animal rights. It includes high-tech workers and the offshoring of jobs, also the faith-based community."
While well-off American techies may be worried, it seems doubtful that an engineer in Bangalore who now earns $40,000 a year, and who has just bought his parents' house, wants to ban foreign investment. Slevin's further complaint is that globalism is a creature of WTO, the World Bank and other unelected bodies. But no, the people do have a voice in the process, and it is one that is equivocal on the matter of free market capitalism. The Western World's huge agriculture subsidies - $85 billion or more annually, between the U.S., Japan and the European Union - are decreed by democratically elected legislatures. The EU pays ranchers $2 per cow in daily subsidies, more than most Indians earn. If these farmers weren't getting handouts, and if trade in farm products were free, then the poor in the Third World could sell more of their output and could begin to lift themselves out of poverty.
Robyn Meredith is an American journalist and author of "The Elephant and the Dragon". This article was also published in the New York Times and Forbes, as well as on Libertarian.be and InvisibleHand.nl.
More articles by this author on www.forbes.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2007
The decline of the European Union
True, the achievements of the European welfare state had been remarkable. Americans can only dream about a 35-hour work week or five weeks of paid holidays a year. But the problem was that all those social-assistance programs were affordable only as long as substantial economic growth took place. Future historians may well be at a loss to understand why the sorry state of affairs was realized only late in the day, despite the fact that all the major trends - demography, the stalling of the movement toward European unity, and the crisis of the welfare state - had appeared well before the turn of the twenty-first century.
The decline of the Roman Empire has been discussed for centuries, and it could be that the discussion about the decline of Europe will last as long. Decline often does not proceed as quickly as feared; there are usually retarding circumstances. But it is also true that, for better or worse, the pulse of history is beating quicker in our time than before. Surely decline offers challenges that ought to be taken up, even if there is no certainty of success. No one can say with any confidence what problems the powers that now appear to be in the ascendancy will face in the years to come. And even if Europe’s decline is now irreversible, there is no reason that it should become a collapse. There is, however, a precondition - something that has been postponed. The debate should be about the essence, about which of Europe's traditions and values can still be saved.
Dr. Walter Laqueur is a professor attached to Georgetown University, a historian and political commentator. He also authored "The Last Days of Europe". This article was also published in The Chronicle Review, National Review and The Brussels Journal, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu and Laqueur.net.
More articles by this author on www.chroniclereview.com.
Read more.
The decline of the Roman Empire has been discussed for centuries, and it could be that the discussion about the decline of Europe will last as long. Decline often does not proceed as quickly as feared; there are usually retarding circumstances. But it is also true that, for better or worse, the pulse of history is beating quicker in our time than before. Surely decline offers challenges that ought to be taken up, even if there is no certainty of success. No one can say with any confidence what problems the powers that now appear to be in the ascendancy will face in the years to come. And even if Europe’s decline is now irreversible, there is no reason that it should become a collapse. There is, however, a precondition - something that has been postponed. The debate should be about the essence, about which of Europe's traditions and values can still be saved.
Dr. Walter Laqueur is a professor attached to Georgetown University, a historian and political commentator. He also authored "The Last Days of Europe". This article was also published in The Chronicle Review, National Review and The Brussels Journal, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu and Laqueur.net.
More articles by this author on www.chroniclereview.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2007
De high society
Onafhankelijk vergelijkend onderzoek in de lidstaten van de Europese Unie (weliswaar zonder de laatste nieuwkomers Bulgarije en Roemenië) naar het druggebruik legt de vinger op de wonde. Het aantal druggebruikers en drugsverslaafden neemt met de regelmaat van de klok toe. De cijfers uit de periode 2000-2005 (latere gegevens werden nog niet openbaar gemaakt) werden onlangs bekend gemaakt en strekken onze Europese maatschappij niet echt tot eer. Meer dan elf miljoen Europeanen hebben in dat tijdsbestek minstens één maal geëxperimenteerd met drugs. De Europese Unie telt momenteel in totaal meer dan 2,5 miljoen effectieve drugsverslaafden, waarvan ongeveer 1,5 miljoen aan "hard drugs". Van een "high society" gesproken. In het door de onderzoekers vooropgestelde tijdsbestek kan men een toename van druggebruik vaststellen in alle 25 onderzochte EU-lidstaten. In twintig van hen bedroeg de toename minstens 5%. Cijfers om inderdaad stil van te worden.
Extreem-rechts en hun vaak nog onverdraagzamere satellietorganisaties wenden deze cijfers steevast verkeerdelijk aan om het gedoogbeleid in ettelijke EU-lidstaten van "soft drugs"aan te vallen en bijwijlen zelfs af te schilderen als de enige oorzaak van deze malaise. Volgens deze rechts-radicalen heeft de overheid het tot plicht om druggebruik te bestrijden en zeker niet om het aan te moedigen of zelfs maar te dogen. Zij dragen de seculiere moraal van de "nultolerantie" (wat dat ook moge zijn) hoog in het vaandel, ook als het op druggebruik aankomt. Het is in hun ogen de verantwoordelijkheid van de staat om druggebruik te beteugelen. De "slippery slope" van zachte naar harde drugs is dan ook voor hen een allesomvattende heilige koe waaraan niet getorst mag worden. Deze premisse ontkennen, is in hun ogen al bijna even slecht als zelf drugs gebruiken of verhandelen. Als men marihuana legaliseert, zal men volgens hen op termijn ook cocaïne en heroïne gaan depenaliseren met alle gevolgen van dien. Volgens hen heeft het gedoogbeleid het aantal drugsslachtoffers enkel maar doen toenemen.
En eigenlijk kunnen we hen niet eens volledig ongelijk geven. Het is inderdaad een zeer jammerlijk factum dat het aantal drugsslachtoffers de laatste jaren exponentieel toeneemt, en vandaag daadwerkelijk de pan uitswingt. Ook de heisa naar aanleiding van het gratis verstrekken van Methadon aan Luikse verslaafden past perfect in dat angstplaatje. Maar is dit alles wel de schuld van de overheid? Waarom spreekt er niemand meer over de individuele verantwoordelijkheid?
Volgens mij ligt de oorzaak van deze ware drugepidemie niet zozeer bij de overheid, maar bij het algemene morele verval eigen aan onze postmoderne samenleving die nu éénmaal gebaseerd is op consumptie, wegwerpproducten, losse banden en decadentie. Men spreekt in sociologische middens niet voor niets over de throw-away society. Dat er steeds meer en meer mensen zelfmoord plegen of hun toevlucht zoeken in de drugs, is een niet te miskennen feit. Dat drugs sociaal meer en meer aanvaard worden waardoor het gebruik toeneemt, is eveneens de realiteit. Wat echter een grote leugen is, is het aandeel van de deregulariserende overheid in deze onhoudbare toestand. Het is maar al te gemakkelijk om op de overheid te schieten en zo de hamvraag naar de individuele verantwoordelijkheid van de gebruikers te omzeilen.
Het is in de eerste plaats immers niet aan de overheid om bepaalde gedragingen strafbaar te stellen. Het is niet aan vadertje staat om de keuzevrijheid van zijn burgers te beknotten. Het is niet aan Brussel om onze vrijheid als consument in te perken. Elke druggebruiker valt zijn eigen lijf en leden aan zonder daarom per definitie zijn medeburgers tot last te zijn. Het sociaal contract van Rousseau gaat inzake dus niet op. Er zijn geen concurrerende vrijheden en de individuele vrijheid moet inzake dan ook absoluut zijn. Elke druggebruiker heeft het recht zijn ongezond bestaan verder te zetten, zolang hij er zelf ook de gevolgen van draagt. Het doorschuiven van deze individuele verantwoordelijkheid naar de overheid is dan ook een teken van zwakte en lafheid. Nochtans krijgt deze toestand maar al te vaak de steun van de media en van de zelfverklaarde “ideologen” van het “volk”, wie of wat dat ook moge zijn.
Het miskennen van deze opvatting impliceert mutatis mutandis het miskennen van de menselijkheid en de intrinsieke vrijheid van elk individu, nochtans een core value van onze seculiere liberale samenleving. Iets dergelijks kan toch onmogelijk ooit de bedoeling zijn in een verlichte maatschappij als de onze. Het gedoogbeleid kwam er niet om drugs aan te moedigen maar louter om één van de vele overbodige vrijheidsrovende wetten af te schaffen. Elk individu kiest zelf in alle vrijheid om al dan niet drugs te gebruiken. Wie openlijk durft opwerpen dat het aan de monsterstaat is om dat te verbieden, adhereert in feite aan de stelling dat de individuele vrijheid ondergeschikt is aan de willekeur van de staat. In deze etatistische redenering, in deze vrijheidsvernietigende denkpiste, kan ik als jonge vrijgevochten liberaal onmogelijk meegaan. Onze rechten en vrijheden zijn in mijn ogen immers niet te koop.
Onze postmoderne, decadente en rotverwende samenleving kent inderdaad niet enkel positieve kanten, maar zeker ook negatieve aspecten. Ik ontken dit zeker niet, maar tot op de dag van vandaag is er geen beter alternatief voor handen. We kunnen de tijd immers niet terugdraaien tot de Middeleeuwen. We kunnen Adolf Hitler niet reanimeren en terug aan de macht brengen. We kunnen de welvaart en de golden fifties and sixties niet vergeten of doen alsof ze nooit plaatsgevonden hebben. We kunnen de vrijheid van de Westerse mens en beschaving niet meer afschaffen. Onze huidige samenleving, met een weinig verhulde knipoog naar de filosofie van Karl Leibniz, is het beste dat we als eenvoudige borelingen doorheen de eeuwen konden bedenken en als een "high society" daarbij hoort, dan is het maar zo. Ik zal er geen minuut slaap voor laten.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV and president of Nova Libertas. This article (“The high society”) was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu, Politics.be, LVSVLeuven.be, Libertarian.nl, NovaCivitas.org and JongVLDBerchem.be.
More on drugs and libertarianism on www.ontheissues.org.
Read more.
Extreem-rechts en hun vaak nog onverdraagzamere satellietorganisaties wenden deze cijfers steevast verkeerdelijk aan om het gedoogbeleid in ettelijke EU-lidstaten van "soft drugs"aan te vallen en bijwijlen zelfs af te schilderen als de enige oorzaak van deze malaise. Volgens deze rechts-radicalen heeft de overheid het tot plicht om druggebruik te bestrijden en zeker niet om het aan te moedigen of zelfs maar te dogen. Zij dragen de seculiere moraal van de "nultolerantie" (wat dat ook moge zijn) hoog in het vaandel, ook als het op druggebruik aankomt. Het is in hun ogen de verantwoordelijkheid van de staat om druggebruik te beteugelen. De "slippery slope" van zachte naar harde drugs is dan ook voor hen een allesomvattende heilige koe waaraan niet getorst mag worden. Deze premisse ontkennen, is in hun ogen al bijna even slecht als zelf drugs gebruiken of verhandelen. Als men marihuana legaliseert, zal men volgens hen op termijn ook cocaïne en heroïne gaan depenaliseren met alle gevolgen van dien. Volgens hen heeft het gedoogbeleid het aantal drugsslachtoffers enkel maar doen toenemen.
En eigenlijk kunnen we hen niet eens volledig ongelijk geven. Het is inderdaad een zeer jammerlijk factum dat het aantal drugsslachtoffers de laatste jaren exponentieel toeneemt, en vandaag daadwerkelijk de pan uitswingt. Ook de heisa naar aanleiding van het gratis verstrekken van Methadon aan Luikse verslaafden past perfect in dat angstplaatje. Maar is dit alles wel de schuld van de overheid? Waarom spreekt er niemand meer over de individuele verantwoordelijkheid?
Volgens mij ligt de oorzaak van deze ware drugepidemie niet zozeer bij de overheid, maar bij het algemene morele verval eigen aan onze postmoderne samenleving die nu éénmaal gebaseerd is op consumptie, wegwerpproducten, losse banden en decadentie. Men spreekt in sociologische middens niet voor niets over de throw-away society. Dat er steeds meer en meer mensen zelfmoord plegen of hun toevlucht zoeken in de drugs, is een niet te miskennen feit. Dat drugs sociaal meer en meer aanvaard worden waardoor het gebruik toeneemt, is eveneens de realiteit. Wat echter een grote leugen is, is het aandeel van de deregulariserende overheid in deze onhoudbare toestand. Het is maar al te gemakkelijk om op de overheid te schieten en zo de hamvraag naar de individuele verantwoordelijkheid van de gebruikers te omzeilen.
Het is in de eerste plaats immers niet aan de overheid om bepaalde gedragingen strafbaar te stellen. Het is niet aan vadertje staat om de keuzevrijheid van zijn burgers te beknotten. Het is niet aan Brussel om onze vrijheid als consument in te perken. Elke druggebruiker valt zijn eigen lijf en leden aan zonder daarom per definitie zijn medeburgers tot last te zijn. Het sociaal contract van Rousseau gaat inzake dus niet op. Er zijn geen concurrerende vrijheden en de individuele vrijheid moet inzake dan ook absoluut zijn. Elke druggebruiker heeft het recht zijn ongezond bestaan verder te zetten, zolang hij er zelf ook de gevolgen van draagt. Het doorschuiven van deze individuele verantwoordelijkheid naar de overheid is dan ook een teken van zwakte en lafheid. Nochtans krijgt deze toestand maar al te vaak de steun van de media en van de zelfverklaarde “ideologen” van het “volk”, wie of wat dat ook moge zijn.
Het miskennen van deze opvatting impliceert mutatis mutandis het miskennen van de menselijkheid en de intrinsieke vrijheid van elk individu, nochtans een core value van onze seculiere liberale samenleving. Iets dergelijks kan toch onmogelijk ooit de bedoeling zijn in een verlichte maatschappij als de onze. Het gedoogbeleid kwam er niet om drugs aan te moedigen maar louter om één van de vele overbodige vrijheidsrovende wetten af te schaffen. Elk individu kiest zelf in alle vrijheid om al dan niet drugs te gebruiken. Wie openlijk durft opwerpen dat het aan de monsterstaat is om dat te verbieden, adhereert in feite aan de stelling dat de individuele vrijheid ondergeschikt is aan de willekeur van de staat. In deze etatistische redenering, in deze vrijheidsvernietigende denkpiste, kan ik als jonge vrijgevochten liberaal onmogelijk meegaan. Onze rechten en vrijheden zijn in mijn ogen immers niet te koop.
Onze postmoderne, decadente en rotverwende samenleving kent inderdaad niet enkel positieve kanten, maar zeker ook negatieve aspecten. Ik ontken dit zeker niet, maar tot op de dag van vandaag is er geen beter alternatief voor handen. We kunnen de tijd immers niet terugdraaien tot de Middeleeuwen. We kunnen Adolf Hitler niet reanimeren en terug aan de macht brengen. We kunnen de welvaart en de golden fifties and sixties niet vergeten of doen alsof ze nooit plaatsgevonden hebben. We kunnen de vrijheid van de Westerse mens en beschaving niet meer afschaffen. Onze huidige samenleving, met een weinig verhulde knipoog naar de filosofie van Karl Leibniz, is het beste dat we als eenvoudige borelingen doorheen de eeuwen konden bedenken en als een "high society" daarbij hoort, dan is het maar zo. Ik zal er geen minuut slaap voor laten.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV and president of Nova Libertas. This article (“The high society”) was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu, Politics.be, LVSVLeuven.be, Libertarian.nl, NovaCivitas.org and JongVLDBerchem.be.
More on drugs and libertarianism on www.ontheissues.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Fall Issue 2007
Dr. Ron Paul's run for U.S. President
Congressman Ron Paul enjoys a national reputation as the premier advocate for liberty in politics today. First elected to Congress in 1976, Dr. Paul is the leading spokesman in Washington, DC for limited constitutional government, low taxes, free markets, and a return to sound monetary policies based on commodity-backed currency. He is known among both his colleagues in Congress and his constituents for his consistent voting record in the House of Representatives. In fact, Dr. Paul never votes for legislation unless the proposed measure is expressly authorized by the Constitution. In the words of William Simon, Dr. Paul is the "one exception to the Gang of 535" on Capitol Hill.
Lew Rockwell, founder and president of the Ludwig von Mises Institute once stated the following.
While serving in Congress during the late 1970s and early 1980s, Dr. Paul's limited-government ideals were not popular in Washington. He served on the House Banking committee, where he was a strong advocate for sound monetary policy and an outspoken critic of the Federal Reserve's inflationary measures. He also was a key member of the Gold Commission, advocating a return to a gold standard for our currency. He was an unwavering advocate of pro-life and pro-family values. Dr. Paul consistently voted to lower or abolish federal taxes, spending, and regulation, and used his House seat to actively promote the return of government to its proper constitutional levels. In 1984, he voluntarily relinquished his House seat and returned to his medical practice.
In 1988, Dr. Paul re-entered politics when he successfully won the nomination of the Libertarian Party for the U.S. Presidency. He spent much of the year campaigning across the country, promoting the ideals of limited government, low taxes, and personal liberty. Dr. Paul returned to Congress in 1996 after successfully winning a House seat representing the 14th Congressional district of Texas. He was re-elected in 1998, 2000, 2002, and 2004. He serves on the House of Representatives Financial Services Committee, and the International Relations committee. On the Financial Services Committee, Rep. Paul serves as the vice-chairman of the Oversight and Investigations subcommittee. He continues to advocate a dramatic reduction in the size of the federal government and a return to constitutional principles.
He has introduced bills calling for, among other things, ending gun control, getting the U.S. out of the United Nations, and abolishing the income tax. In a 2002 speech, Dr. Paul said the following.
According to the "Ron Paul Freedom Principles".
Sharon Harris is chairwoman of the Advocates for Self-Government and author of several books on libertarianism. This article was also published in The Liberator and The Libertarian Communicator, as well as on Libertarian.be and Self-Gov.org.
More information on his campaign on www.ronpaul.com.
Read more.
Lew Rockwell, founder and president of the Ludwig von Mises Institute once stated the following.
We have not seen Ron Paul's like in Washington since the days of the Founding Fathers. He is our Century's Thomas Jefferson.Ron Paul was born and raised in Pittsburgh, Pennsylvania. He graduated from Gettysburg College and the Duke University School of Medicine, before proudly serving as a flight surgeon in the U.S. Air Force during the 1960s. He and his wife Carol moved to Texas in 1968, where he began his medical practice in Brazoria County. As a specialist in obstetrics/gynecology, Dr. Paul has delivered more than 4,000 babies. He and Carol, who reside in Surfside Beach, Texas, are the proud parents of five children and have sixteen grandchildren.
While serving in Congress during the late 1970s and early 1980s, Dr. Paul's limited-government ideals were not popular in Washington. He served on the House Banking committee, where he was a strong advocate for sound monetary policy and an outspoken critic of the Federal Reserve's inflationary measures. He also was a key member of the Gold Commission, advocating a return to a gold standard for our currency. He was an unwavering advocate of pro-life and pro-family values. Dr. Paul consistently voted to lower or abolish federal taxes, spending, and regulation, and used his House seat to actively promote the return of government to its proper constitutional levels. In 1984, he voluntarily relinquished his House seat and returned to his medical practice.
In 1988, Dr. Paul re-entered politics when he successfully won the nomination of the Libertarian Party for the U.S. Presidency. He spent much of the year campaigning across the country, promoting the ideals of limited government, low taxes, and personal liberty. Dr. Paul returned to Congress in 1996 after successfully winning a House seat representing the 14th Congressional district of Texas. He was re-elected in 1998, 2000, 2002, and 2004. He serves on the House of Representatives Financial Services Committee, and the International Relations committee. On the Financial Services Committee, Rep. Paul serves as the vice-chairman of the Oversight and Investigations subcommittee. He continues to advocate a dramatic reduction in the size of the federal government and a return to constitutional principles.
He has introduced bills calling for, among other things, ending gun control, getting the U.S. out of the United Nations, and abolishing the income tax. In a 2002 speech, Dr. Paul said the following.
The purpose of all political action should be to promote liberty. We should always maintain the conviction that free people will be able to take care of all of their needs. When government gets involved, it can do things with a lot of good intentions, but it cannot do so without undermining our liberties.Dr. Paul is the author of several books, including "Challenge to Liberty"; "The Case for Gold"; and "A Republic, If You Can Keep It". He has been a distinguished counselor to the Ludwig von Mises Institute, and is widely quoted by scholars and writers in the fields of monetary policy, banking, and political economy. He has received many awards and honors during his career in Congress, from organizations such as the National Taxpayers Union, Citizens Against Government Waste, the Council for a Competitive Economy, Young Americans for Freedom, and countless others.
According to the "Ron Paul Freedom Principles".
Rights belong to individuals, not groups. Property should be owned by people, not government. All voluntary associations should be permissionable - economic and social. The government's monetary role is to maintain the integrity of the monetary unit, not participate in fraud. Government exists to protect liberty, not to redistribute wealth or to grant special privileges. The lives and actions of people are their own responsibility, not the government's.Dr. Ron Paul's consistent voting record once even prompted one Congressman to comment the following.
Ron Paul personifies the Founding Fathers' ideal of the citizen-statesman. He makes it clear that his principles will never be compromised, and they never are.Another Congresswoman added the following.
There are few people in public life who, through thick and thin, rain or shine, stick to their principles. Ron Paul is one of them.A member of the Republican Liberty Caucus, Dr. Paul is also a member of the Board of Advisers of the Advocates for Self-Government.
Sharon Harris is chairwoman of the Advocates for Self-Government and author of several books on libertarianism. This article was also published in The Liberator and The Libertarian Communicator, as well as on Libertarian.be and Self-Gov.org.
More information on his campaign on www.ronpaul.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2007
De duivelsverzen van Angela Merkel
Het bureaucratisch vehikel dat we ooit in het leven riepen om de oorlogsmoeheid op het Europees continent te vertalen in economische samenwerking, is vandaag niet langer ongenaakbaar in Europa. Het uniemodel komt steeds meer onder druk te staan. Enkel het legioen van honderdduizenden apparatsjiks houdt nog steeds compromisloos vast aan de Europese monsterstaat. Dat is ook niet meer dan normaal. Hun carrière is onlosmakelijk verbonden met het lot van de Unie. Daarvoor zijn ze tot veel bereid en dulden ze geen tegenspraak, noch van de politici, noch van de verenigde volkeren van Europa zelf. Zij zwaaien de scepters in de ivoren torens tussen Straatsburg en Brussel. Zij garanderen de ingewikkeldheid van de Europese besluitvorming en verwerpen elke vraag naar méér transparantie en duidelijker beleid. Zij zijn, zoals Derk-Jan Eppink het treffend verwoordt in zijn laatste boek, "de Mandarijnen van Europa".
De Europese Unie is de afgelopen jaren immers verworden tot een onwerkbare moloch, tot een planeconomisch instituut dat zich méér en méér begon te moeien met de dagdagelijkse gedragingen en beslommeringen van de Europese burgers zonder aan deze verantwoording schuldig te zijn, zonder hen als “soeverein gezag” te erkennen. De Europese regering wordt niet verkozen, maar is toch verantwoordelijk voor 50% tot 70% van alle Belgisch-Vlaamse wetgeving. Het Europees Parlement wordt opgevuld met weggepromoveerde politici uit de lidstaten of door meningloze opvolgers die het zitje moeten warm houden tot een lokale krijgsheer een binnenlandse nederlaag leidt en uit een nationale regering moet opstappen. Het Europees Parlement heeft daarenboven niet eens bevoegdheden die naam waardig, laat staan dat het de “waakhond” van de uitvoerende macht zou zijn. De Europese Raad moet de “senaat” van Europa voorstellen, maar is gewoon een veredelde grabbelton voor nationale leiders.
In de Raad is het elkaar vertrappelen voor de grootste korting op de bijdragen, voor een groter aandeel in de structuurfondsen, voor méér geld uit de cohesiebudgetten. Zoals 6 december voor de kinderen een hoogdag is, zo is elke bijeenkomst van de Raad een feest voor de Europese leiders. De verlanglijsten worden opgehaald en de Euro-Sinterklaas kan zijn subsidies beginnen uitdelen. Als een bende strandjutters, vrijbuiters, schattenzoekers of struikrovers storten ze zich op de berg Europees geld. Als een bende vliegen op een berg fecaliën storten de Europese “leiders” zich op deze vetpotten. Zelfs de weinige Eurosceptische leiders worden algauw in het systeem meegezogen en verkopen hun overtuiging, hun verkiezingsbeloften en hun ziel voor het slijk der aarde van de Eurocratie. Onze verkozenen buigen voor de Europese Unie, knielen voor de bureaucraten en verheerlijken de instelling die onze democratie uitgehold heeft en dictatuur teruggebracht heeft naar het hart van het Avondland.
De Europese Unie dient geen enkel doel meer dan zichzelf te handhaven. De opinie van de Europese volkeren is niet langer van tel. De Europese belastingbetaler wordt gedegradeerd tot een baxter die koste wat het kost de corrupte bureaucratie in leven moet houden. De EU is niet langer onze Unie. De natte droom van onze Eurofiele leiders kwam tot een orgasme in 1992 wanneer het Verdrag van Maastricht ondertekend werd. De lokroep van een “politieke” Unie bracht de Eurocraten in extase. Nochtans was dit verdrag het begin van het einde. Het Europees project werd niet langer gedragen door de volkeren van Europa. De onbezonnen uitbreiding naar het Oosten was de druppel die de emmer deed overlopen. Het volk had er genoeg van. Het was té lang genegeerd, belogen en bedrogen geweest door de Europositivo’s om de EU nog langer aan zijn borst te koesteren. Vandaag is de EU op sterven na dood. En laat ons eerlijk zijn, wie is daar rouwig om?
Vorige week was het opnieuw carnaval in Brussel. De oud-communiste Angela Merkel, die zich binnen de CDU wist op te werken tot Duits Kanselier, had een boekje laten samenstellen dat bol stond van de arrogante voorstellen en negationistische prietpraat aangaande het afschieten van het eerste ontwerp van het Europees Grondwettelijk Verdrag. Zij wou koste wat het kost een nieuw verdrag, en liefst zonder referenda. Het volk weet toch niet over wat het spreekt. In deze sfeer van pré-dictatoriaal totalitarisme werd het Hervormingsverdrag goedgekeurd, geen Grondwet zogezegd, maar toch.
Merkel negeerde het feit dat twee stichtende volkeren van de EU al tegen een grondwet gestemd hadden, dat het Duitse Hooggerechtshof geoordeeld heeft dat elke EU-Grondwet as such een ongrondwettigheid inhoudt en dat in de laatste Euroverkiezingen meer dan de helft van de Britten voor anti-EU’ers gestemd heeft. Nicolas Sarkozy zag er geen erg in om een expliciete verwijzing naar de vrije markt binnen de EU te schrappen uit de tekst. Tony Blair verraadde het Britse volk en werd koest gehouden met een “opt-out” clausule en een schrapping van de afdwingbaarheid van het Europees Charter van Fundamentele Rechten. De Polen kregen koekjes toegeworpen in de vorm van extra subsidies. De kleine landjes moesten aanwezig zijn en knikken. De Tsjechen, de Bulgaren en de Roemenen moesten zich kalm houden en gingen plat op hun buik voor de dreigende zweepslagen van Europa dat maar niet kan vatten waarom de “nieuwe” lidstaten nog méér Eurosceptische neigingen hebben dan de “oude”. Kennen ze dan géén dankbaarheid? Zijn ze dan niet bereid om vijftien jaar na de val van het IJzeren Gordijn op te gaan in een nieuw bureaucratisch corporatistisch project dat de rechten en vrijheden van de burgers met de voeten treedt? Misschien was Angela Merkel vergeten dat haar kanselier-voorganger Adolf H. net hetzelfde voor ogen had met Oost-Europa als zij vandaag.
Is er eigenlijk wel een verschil tussen het oude Grondwettelijk Verdrag en dit Hervormingsverdrag? De Eurocraten zeggen van wel, de rest denkt van niet. Op het gegeven woord van de Eurocraten afgaan, is nog naïever dan in 1938 halsoverkop naar Munchen reizen en triomfantelijk terugkeren met garanties op vrede. De waarheid gaan we waarschijnlijk nooit vinden in de officiële rapporten van de EU. Gelukkig zijn er onafhankelijke bronnen en denkgroepen werkzaam in de wandelgangen van de Europese instellingen. Eén van die organisaties is Open Europe, een denktank die de EU met een kritische bril bekijkt. Hun analyses zijn dan ook van een onschatbare waarde voor ons. Volgens Open Europe is de impact van de beide teksten op het leven van de Europese burgers identiek. De weinige veranderingen zijn decoratief en tekstueel, maar zeker niet inhoudelijk of structureel. Het enige verschil is dat tal van landen een referendum beloofd hebben over de oude versie, maar nog niemand diezelfde belofte gemaakt heeft over de nieuwe tekst, en waarschijnlijk maar weinigen de politieke moed zullen hebben om dat alsnog te doen. De burgers zijn volledig buitenspel gezet. En niemand die revolteerde. De barricaden bleven onbemand. Het forum bleef leeg.
Ik heb een hekel aan gelijk hebben. Ik haat het u te moeten zeggen: “zie je wel, ik heb het jullie toch gezegd”, maar vandaag kan ik niet anders. I told you so! Ik heb de afgelopen maanden continu voorspeld dat de Europese leiders de Grondwet zouden doen herrijzen, al dan niet onder een andere naam, maar wel met precies dezelfde inhoud, enkele minimalistische en cosmetische amenderingen niet te na gesproken dan. Onze laatste hoop lag in de handen van de Polen die om de verkeerde redenen wel de juiste houding aannamen, maar ook de Poolse tweeling capituleerde. De bulldozer van Nigel Farage en de kartonnen borden van Ashley Mote, twee protestacties waaraan tal van MEP’s deelnamen, waren een pijnlijke openbaring voor de EU. Het democratisch deficit was nog nooit zo duidelijk aanwezig geweest. Parlementsleden werden niet betrokken in de totstandkoming van de verdragtekst. Zij werden gemuilkorfd door de Eurocraten. Zelfs hun acties werden verboden.
Dit gaf aanleiding tot een scherp commentaarstuk van Daniel Hannan in The Daily Telegraph onder de alleszeggende titel "The EU: designed to be undemocratic". De Europese Unie is ontworpen om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te zijn, en de EU is gedoemd om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te blijven.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV and president of Nova Libertas. This article (“Angela Merkel’s satanic verses”) was also published in Blueprint magazine, as well as on JongVLDBerchem.be, Libertarian.be, NovaLibertas.org, Free- Europe.org, LVSVLeuven.be, InFlandersFields.eu and NovaCivitas.org.
More freedom-loving articles on www.novacivitas.org.
Read more.
De Europese Unie is de afgelopen jaren immers verworden tot een onwerkbare moloch, tot een planeconomisch instituut dat zich méér en méér begon te moeien met de dagdagelijkse gedragingen en beslommeringen van de Europese burgers zonder aan deze verantwoording schuldig te zijn, zonder hen als “soeverein gezag” te erkennen. De Europese regering wordt niet verkozen, maar is toch verantwoordelijk voor 50% tot 70% van alle Belgisch-Vlaamse wetgeving. Het Europees Parlement wordt opgevuld met weggepromoveerde politici uit de lidstaten of door meningloze opvolgers die het zitje moeten warm houden tot een lokale krijgsheer een binnenlandse nederlaag leidt en uit een nationale regering moet opstappen. Het Europees Parlement heeft daarenboven niet eens bevoegdheden die naam waardig, laat staan dat het de “waakhond” van de uitvoerende macht zou zijn. De Europese Raad moet de “senaat” van Europa voorstellen, maar is gewoon een veredelde grabbelton voor nationale leiders.
In de Raad is het elkaar vertrappelen voor de grootste korting op de bijdragen, voor een groter aandeel in de structuurfondsen, voor méér geld uit de cohesiebudgetten. Zoals 6 december voor de kinderen een hoogdag is, zo is elke bijeenkomst van de Raad een feest voor de Europese leiders. De verlanglijsten worden opgehaald en de Euro-Sinterklaas kan zijn subsidies beginnen uitdelen. Als een bende strandjutters, vrijbuiters, schattenzoekers of struikrovers storten ze zich op de berg Europees geld. Als een bende vliegen op een berg fecaliën storten de Europese “leiders” zich op deze vetpotten. Zelfs de weinige Eurosceptische leiders worden algauw in het systeem meegezogen en verkopen hun overtuiging, hun verkiezingsbeloften en hun ziel voor het slijk der aarde van de Eurocratie. Onze verkozenen buigen voor de Europese Unie, knielen voor de bureaucraten en verheerlijken de instelling die onze democratie uitgehold heeft en dictatuur teruggebracht heeft naar het hart van het Avondland.
De Europese Unie dient geen enkel doel meer dan zichzelf te handhaven. De opinie van de Europese volkeren is niet langer van tel. De Europese belastingbetaler wordt gedegradeerd tot een baxter die koste wat het kost de corrupte bureaucratie in leven moet houden. De EU is niet langer onze Unie. De natte droom van onze Eurofiele leiders kwam tot een orgasme in 1992 wanneer het Verdrag van Maastricht ondertekend werd. De lokroep van een “politieke” Unie bracht de Eurocraten in extase. Nochtans was dit verdrag het begin van het einde. Het Europees project werd niet langer gedragen door de volkeren van Europa. De onbezonnen uitbreiding naar het Oosten was de druppel die de emmer deed overlopen. Het volk had er genoeg van. Het was té lang genegeerd, belogen en bedrogen geweest door de Europositivo’s om de EU nog langer aan zijn borst te koesteren. Vandaag is de EU op sterven na dood. En laat ons eerlijk zijn, wie is daar rouwig om?
Vorige week was het opnieuw carnaval in Brussel. De oud-communiste Angela Merkel, die zich binnen de CDU wist op te werken tot Duits Kanselier, had een boekje laten samenstellen dat bol stond van de arrogante voorstellen en negationistische prietpraat aangaande het afschieten van het eerste ontwerp van het Europees Grondwettelijk Verdrag. Zij wou koste wat het kost een nieuw verdrag, en liefst zonder referenda. Het volk weet toch niet over wat het spreekt. In deze sfeer van pré-dictatoriaal totalitarisme werd het Hervormingsverdrag goedgekeurd, geen Grondwet zogezegd, maar toch.
Merkel negeerde het feit dat twee stichtende volkeren van de EU al tegen een grondwet gestemd hadden, dat het Duitse Hooggerechtshof geoordeeld heeft dat elke EU-Grondwet as such een ongrondwettigheid inhoudt en dat in de laatste Euroverkiezingen meer dan de helft van de Britten voor anti-EU’ers gestemd heeft. Nicolas Sarkozy zag er geen erg in om een expliciete verwijzing naar de vrije markt binnen de EU te schrappen uit de tekst. Tony Blair verraadde het Britse volk en werd koest gehouden met een “opt-out” clausule en een schrapping van de afdwingbaarheid van het Europees Charter van Fundamentele Rechten. De Polen kregen koekjes toegeworpen in de vorm van extra subsidies. De kleine landjes moesten aanwezig zijn en knikken. De Tsjechen, de Bulgaren en de Roemenen moesten zich kalm houden en gingen plat op hun buik voor de dreigende zweepslagen van Europa dat maar niet kan vatten waarom de “nieuwe” lidstaten nog méér Eurosceptische neigingen hebben dan de “oude”. Kennen ze dan géén dankbaarheid? Zijn ze dan niet bereid om vijftien jaar na de val van het IJzeren Gordijn op te gaan in een nieuw bureaucratisch corporatistisch project dat de rechten en vrijheden van de burgers met de voeten treedt? Misschien was Angela Merkel vergeten dat haar kanselier-voorganger Adolf H. net hetzelfde voor ogen had met Oost-Europa als zij vandaag.
Is er eigenlijk wel een verschil tussen het oude Grondwettelijk Verdrag en dit Hervormingsverdrag? De Eurocraten zeggen van wel, de rest denkt van niet. Op het gegeven woord van de Eurocraten afgaan, is nog naïever dan in 1938 halsoverkop naar Munchen reizen en triomfantelijk terugkeren met garanties op vrede. De waarheid gaan we waarschijnlijk nooit vinden in de officiële rapporten van de EU. Gelukkig zijn er onafhankelijke bronnen en denkgroepen werkzaam in de wandelgangen van de Europese instellingen. Eén van die organisaties is Open Europe, een denktank die de EU met een kritische bril bekijkt. Hun analyses zijn dan ook van een onschatbare waarde voor ons. Volgens Open Europe is de impact van de beide teksten op het leven van de Europese burgers identiek. De weinige veranderingen zijn decoratief en tekstueel, maar zeker niet inhoudelijk of structureel. Het enige verschil is dat tal van landen een referendum beloofd hebben over de oude versie, maar nog niemand diezelfde belofte gemaakt heeft over de nieuwe tekst, en waarschijnlijk maar weinigen de politieke moed zullen hebben om dat alsnog te doen. De burgers zijn volledig buitenspel gezet. En niemand die revolteerde. De barricaden bleven onbemand. Het forum bleef leeg.
Ik heb een hekel aan gelijk hebben. Ik haat het u te moeten zeggen: “zie je wel, ik heb het jullie toch gezegd”, maar vandaag kan ik niet anders. I told you so! Ik heb de afgelopen maanden continu voorspeld dat de Europese leiders de Grondwet zouden doen herrijzen, al dan niet onder een andere naam, maar wel met precies dezelfde inhoud, enkele minimalistische en cosmetische amenderingen niet te na gesproken dan. Onze laatste hoop lag in de handen van de Polen die om de verkeerde redenen wel de juiste houding aannamen, maar ook de Poolse tweeling capituleerde. De bulldozer van Nigel Farage en de kartonnen borden van Ashley Mote, twee protestacties waaraan tal van MEP’s deelnamen, waren een pijnlijke openbaring voor de EU. Het democratisch deficit was nog nooit zo duidelijk aanwezig geweest. Parlementsleden werden niet betrokken in de totstandkoming van de verdragtekst. Zij werden gemuilkorfd door de Eurocraten. Zelfs hun acties werden verboden.
Dit gaf aanleiding tot een scherp commentaarstuk van Daniel Hannan in The Daily Telegraph onder de alleszeggende titel "The EU: designed to be undemocratic". De Europese Unie is ontworpen om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te zijn, en de EU is gedoemd om ondemocratisch, corrupt en ontransparant te blijven.
The EU is undemocratic, not by oversight, but because it was designed that way. The patriarchs of federalism - Monnet, Schuman, de Gasperi and the rest - understood that their scheme to merge the ancient kingdoms and republics of Europe would never come off if each successive transfer of power to Brussels had to be approved by the national electorates. That is why they designed a structure which vests supreme power with unelected civil servants. And that is why, in Brussels, the worst of all crimes is “populism” - which, when you think about it, is another word for “democracy”: the readiness of elected representatives to do what their constituents want.Daniel Hannan, Nigel Farage, Ashley Mote en consorten werd “populisme” verweten, omdat zij tegen de schenen van de bureaucraten durfden schoppen, omdat zij de wil van de burgers bleven verdedigen en zich niet lieten inpakken door het Grote Gelijk van de etatisten. Zij konden niet gepaaid worden. Daarvoor verdienen ze ons ongebreideld respect en onze onvoorwaardelijke steun. De strijd is immers nog niet gestreden, want zij zijn er nog. De Grondwet is er nog niet, want zij zijn er nog. De monsterstaat is nog geen onomkeerbare werkelijkheid, want zij zijn er nog. Het volk is nog niet helemaal vertrappeld, want zij zijn er nog. Zij zijn vandaag, tot scha en schande van iedereen die zijn kazak gedraaid heeft, de allerlaatste verdedigingslinie van het vrije Europa geworden. Zij bewaken onze tradities, onze nalatenschap en onze vrijheid. Zij houden stand. Zij zijn de hoeders van het Avondland.
The worst of it is the way national governments pick up bad habits from the EU. Although the 27 member states are all parliamentary democracies, their leaders are learning in Brussels to disdain their electorates. This was neatly encapsulated in one of Blair’s final interviews as PM, in which, adapting Friedrich Engels’ theory of “false consciousness”, he told The Guardian: “The British people are sensible enough to know that, even if they have a certain prejudice about Europe, they don’t expect their government necessarily to share it or act upon it.” Got that? We don’t want our ministers to do what we say. We want them to second-guess our true interests. This is the single most objectionable aspect of the European project: the way it vitiates democracy, not just within its own institutions, but in its member nations, too. The 27 national leaders have given up on their electorates. As the Secretary of the East German Writers’ Union put it following the 1953 anti-Communist riots: “The people have forfeited the confidence of the government”.
If you think I’m going too far, let me point out that, in every member state, by majorities of between 65 and 85 per cent, voters want a referendum on the outcome of Friday’s talks. According to a poll in the Evening Standard last week, the figure has now risen to 86 per cent in the United Kingdom. Let me remind you, too, that 98.8 per cent of British MPs (all but 8) were elected, either on a platform of outright opposition to the constitution, or on the basis of a manifesto promise of a referendum. If they keep their pledge, and if people vote for the constitution, I’ll accept the results with as much good grace as I can muster and withdraw quietly from politics. But if they won’t let us vote, their whole wretched project will be illegitimate.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, political secretary of the LVSV and president of Nova Libertas. This article (“Angela Merkel’s satanic verses”) was also published in Blueprint magazine, as well as on JongVLDBerchem.be, Libertarian.be, NovaLibertas.org, Free- Europe.org, LVSVLeuven.be, InFlandersFields.eu and NovaCivitas.org.
More freedom-loving articles on www.novacivitas.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Fall Issue 2007
A lonely dissenting voice in the European Parliament
The last thing I want to do is to spoil a party. The European parliament spent hundreds of thousands of euros on celebrating the continuation of the constitution ratification process. We had balloons, a laser display, even an orchestra. But I can't help feeling that all this was a touch premature. In at least five countries, there still must be a referendum before ratification. We cannot call the result of those polls with certainty. Not a single ballot there has yet been cast. If it were only the party that was premature, it would be rather curmudgeonly of me to object. But we are anticipating the constitution in other, more important ways.
We are, for example, pushing ahead with the creation of an EU diplomatic service - a proposal which, pending formal ratification of the constitution, has no legal basis. In the field of justice and home affairs, we have gone even further in pre-empting many of the constitution's clauses, in particular those to do with the creation of a pan-European legal system and European Public Prosecutor. And before the constitution had been ratified, the European Court of Justice had indicated that it would treat the Charter of Fundamental Rights as justiciable.
Asked formally by the European Parliament what parts of the constitution they intended to implement without waiting for formal ratification, only five of the current Commissioners answered that it would be wrong to anticipate the results of the national referendums. The other 20 all replied, in one way or another, that they intended to forge ahead at once without waiting for the outcome of the national ballots.
I hope that my country will vote "no" to the constitution, and I am campaigning to that end. But if I lose, I shall accept the result with good grace. I would urge those of you who support the constitution to display a similar respect for the democratic process, and not to try to implement large parts of this constitution even If one or more member states have voted against it. No means no.
Listening to this debate, after the French and Dutch referendum, I am reminded of Bertold Brecht’s lines.
To which I say:
Yet this is precisely what they are doing. Look at the number of policies and institutions envisaged by constitution that have been, or are being, enacted regardless: the European External Action Service, the European Human Rights Agency, the European Defence Agency, the European Space Programme, the European External Borders Agency, a justicable Charter of Fundamental Rights. None of these has a proper legal basis outside the constitution. By adopting them anyway, the EU demonstrates that it will allow no force, internal or external, neither its own rule book nor the expressed opposition of its peoples, to arrest the rush to political assimilation. The Euro-elite vindicates the severest of their opponents’ criticisms, or in the words of my countryman Oliver Cromwell.
More articles by this author on www.blogs.telegraph.co.uk.
Read more.
We are, for example, pushing ahead with the creation of an EU diplomatic service - a proposal which, pending formal ratification of the constitution, has no legal basis. In the field of justice and home affairs, we have gone even further in pre-empting many of the constitution's clauses, in particular those to do with the creation of a pan-European legal system and European Public Prosecutor. And before the constitution had been ratified, the European Court of Justice had indicated that it would treat the Charter of Fundamental Rights as justiciable.
Asked formally by the European Parliament what parts of the constitution they intended to implement without waiting for formal ratification, only five of the current Commissioners answered that it would be wrong to anticipate the results of the national referendums. The other 20 all replied, in one way or another, that they intended to forge ahead at once without waiting for the outcome of the national ballots.
I hope that my country will vote "no" to the constitution, and I am campaigning to that end. But if I lose, I shall accept the result with good grace. I would urge those of you who support the constitution to display a similar respect for the democratic process, and not to try to implement large parts of this constitution even If one or more member states have voted against it. No means no.
Listening to this debate, after the French and Dutch referendum, I am reminded of Bertold Brecht’s lines.
Wäre es da Nicht doch einfacher, die Regierung Löste das Volk auf und Wählte ein anderes? Would it not be simpler to dismiss the people and elect another in their place?The peoples of two core, founding states have thrown your project out, my friends. I know it’s hard to accept rejection, but look at the figures. Fifty-five per cent French voters. Sixty two per cent of Dutch voters. Now you might try to argue that the voters have got it wrong; that they are suffering from what Marxists call false consciousness; that they need better propaganda, and that it is up to us, the Euro-elite, to take a lead.
To which I say:
Do your damnedest!Current polls in the Netherlands show that 82 per cent of Dutch voters would now vote “No”: a tribute to the level-headedness of that brave people. But if the Eurocracy thinks they can turn them around, I say to them, be my guests. Doing so would at least prove their commitment to the democratic ideals they so frequently invoke. Far more outrageous would to push ahead with the implementation of the constitution without popular consent.
Yet this is precisely what they are doing. Look at the number of policies and institutions envisaged by constitution that have been, or are being, enacted regardless: the European External Action Service, the European Human Rights Agency, the European Defence Agency, the European Space Programme, the European External Borders Agency, a justicable Charter of Fundamental Rights. None of these has a proper legal basis outside the constitution. By adopting them anyway, the EU demonstrates that it will allow no force, internal or external, neither its own rule book nor the expressed opposition of its peoples, to arrest the rush to political assimilation. The Euro-elite vindicates the severest of their opponents’ criticisms, or in the words of my countryman Oliver Cromwell.
I beseech you in the bowels of Christ, think it possible you may be mistaken.Daniel Hannan is a Member of the European Parliament for the British Conservative Party, a journalist and columnist for The Daily Telegraph and the founder of the Campaign for an Independent Britain. He also authored "The Case for EFTA". This article was also published in The Daily Telegraph, as well as on Libertarian.be and OpenEurope.org.
More articles by this author on www.blogs.telegraph.co.uk.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2007
De libertarische grondwet
Door de "verlinksing" van onze samenleving na de wantoestanden uit de 19de eeuw, na de laagconjunctuur volgend op de beurskrach van 1929 en na de periode van onrust ten gevolge van het einde van de tweede wereldbrand, kennen we vandaag de dag wetteksten die men "Grondwet" noemt en die opvallen door hun onnuttige lengte en bewuste onleesbaarheid. Als we de "echte" oergrondwetten van de 18de eeuw bekijken, die van Frankrijk en de Verenigde Staten op kop, dan is er een lange weg afgelegd. Maar of die evolutie wel zozeer een triomf voor de vrijheid, dan wel een overwinning voor de tirannie betekend heeft, wil niemand zeggen.
De dictatuur van de koningen uit het Ancien Régime werd in wetteksten gegoten en evolueerde tot een dictatuur van de grondrechten. Door tientallen "rechten", gaande van non-discriminatie over milieu en onderwijs tot zelfs de ganse sociale zekerheid, te betonneren in onze grondwet, is deze verworden tot een vodje papier dat dictatuur en totalitarisme legitimeert. We zijn terug van af, en niemand die dat beseft of wil beseffen. "We the people" is de facade geworden waarachter het despotisme van de Middeleeuwen nog steeds hoogtij viert. Men weet het enkel beter te verkopen.
Om hiermee definitief komaf te maken en om "onze" leiders de kans te bieden eindelijk eens een grondwet te redigeren die uitsluitend nog maar de essentie behelst, moeten we afstappen van de juridische superflux. We mogen ons niet langer verliezen in de ellenlange compromissen die geen enkele toegevoegde waarde hebben. Alvorens ons op dit monnikenwerk te gooien, moeten we eerst de onmiddellijke en onvoorwaardelijke afschaffing van onze huidige geperverteerde grondwet zien te bewerkstelligen.
De geloofwaardigheid van de huidige Belgische grondwet heeft trouwens niet eens een democratische onderbouw. Ze werd in 1831 goedgekeurd door een ondemocratisch verkozen Constituante. De Europese grondwet heeft ook al geen enkel bestaansrecht, en dit niet zozeer door het afschieten ervan in de referenda, maar in de eerste plaats omdat ook zij opgesteld werd door een ondemocratisch orgaan, de zogenaamde "Europese Conventie". De Conventie was niets meer dan een mooie "fin de carrière" voor mislukte weggepromoveerde lokale politici, zoals ons eigen nationaal zwaargewicht Jean-Luc Dehaene.
De nieuwe grondwet die ik voorstel is uitgesproken libertarisch. Ze telt 3 artikels en behelst de basisidee van een moderne vrije maatschappij met individuele rechten, plichten, verantwoordelijkheden en vrijheden. De tekst is eenvormig, duidelijk, allesomvattend en leesbaar.
Met zo'n revolutionaire ingesteldheid kan de westerse wereld zich eindelijk herbronnen en terug aan de toekomst denken zonder zich te blijven verliezen in dogmatische aanpakken en socialistisch corporatisme. The welfare state was not the solution to our problem. The welfare state was the problem. We moeten eindelijk eens afstappen van de utopie van vrijheidsgeneratie door en dankzij een "overheid" met wetten en regels. Weten leiden niet tot vrijheid en wetteloosheid niet per definitie tot slavernij. Het is juist de afwezigheid van een omnipotente overheid - en is niet elke overheid is per definitie omnipotent door het geweldsmonopolie? - die alle kansen op vrijheid en individuele (sociale) promotie mogelijk maakt en verzekert.
Als we één les mogen leren uit de geschiedenis van de vrijheid en de Verlichting in de Westerse wereld, dan is het wel de corrolatie tussen knechtschap, slavernij, oorlogen en de overheid. In overheidsloze samenlevingen zoals bijvoorbeeld de bergstaten in de VS aan het begin van de 19de eeuw (terwijl overal elders slavernij, oorlogen en dictatuur de regel waren) zijn de burgers intrinsiek het meeste vrij. Deze opvatting vertaalde zich doorheen de eeuwen zelfs in de staatsspreuk van West Virginia. "Montani semper liberi." Enkel een minimale staat kan immers de terugkeer van dictatuur en absolutisme verijdelen. Maar geen paniek, vrijdenkers. We moeten niet bang zijn van de toekomst. Onze beste dagen liggen immers nog voor ons, want het is nooit te laat om op het verkeerde pad rechtsomkeer te maken.
Vincent De Roeck is a Belgian columnist and blogger. He is a member of the Thatcherite Flemish Liberal Party and president of the libertarian Nova Libertas think tank. This article ("The libertarian constitution") was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, LVSV.be, Vrijspreker.nl and InFlandersFields.eu.
More articles on libertarianism on www.vrijspreker.nl.
Read more.
De dictatuur van de koningen uit het Ancien Régime werd in wetteksten gegoten en evolueerde tot een dictatuur van de grondrechten. Door tientallen "rechten", gaande van non-discriminatie over milieu en onderwijs tot zelfs de ganse sociale zekerheid, te betonneren in onze grondwet, is deze verworden tot een vodje papier dat dictatuur en totalitarisme legitimeert. We zijn terug van af, en niemand die dat beseft of wil beseffen. "We the people" is de facade geworden waarachter het despotisme van de Middeleeuwen nog steeds hoogtij viert. Men weet het enkel beter te verkopen.
Om hiermee definitief komaf te maken en om "onze" leiders de kans te bieden eindelijk eens een grondwet te redigeren die uitsluitend nog maar de essentie behelst, moeten we afstappen van de juridische superflux. We mogen ons niet langer verliezen in de ellenlange compromissen die geen enkele toegevoegde waarde hebben. Alvorens ons op dit monnikenwerk te gooien, moeten we eerst de onmiddellijke en onvoorwaardelijke afschaffing van onze huidige geperverteerde grondwet zien te bewerkstelligen.
De geloofwaardigheid van de huidige Belgische grondwet heeft trouwens niet eens een democratische onderbouw. Ze werd in 1831 goedgekeurd door een ondemocratisch verkozen Constituante. De Europese grondwet heeft ook al geen enkel bestaansrecht, en dit niet zozeer door het afschieten ervan in de referenda, maar in de eerste plaats omdat ook zij opgesteld werd door een ondemocratisch orgaan, de zogenaamde "Europese Conventie". De Conventie was niets meer dan een mooie "fin de carrière" voor mislukte weggepromoveerde lokale politici, zoals ons eigen nationaal zwaargewicht Jean-Luc Dehaene.
De nieuwe grondwet die ik voorstel is uitgesproken libertarisch. Ze telt 3 artikels en behelst de basisidee van een moderne vrije maatschappij met individuele rechten, plichten, verantwoordelijkheden en vrijheden. De tekst is eenvormig, duidelijk, allesomvattend en leesbaar.
(Artikel 1) Geen persoon, groep personen of overheid mag geweld, dwang of fraude initieren tegen geen enkel individu of zijn eigendom. (Artikel 2) Geweld mag moreel en legaal uitsluitend gebruik worden als verdediging tegen degenen die artikel 1 overtreden. (Artikel 3) Er mag nooit een uitzondering gemaakt worden op artikel 1 en 2.Met deze drie artikels kan, alle kritiek van links en rechts ten spijt, een ganse maatschappij gereguleerd worden zonder de intrinsieke quasi-oneindige vrijheid van het individu te schaden. Een dergelijke grondwet was de droom van Jean-Jacques Rousseau en consorten. Een dergelijke grondwet stelt eindelijk paal en perk aan de wetgevende inflatie van onze ontspoorde samenleving. De idee van concurrerende vrijheden ("mijn vrijheid wordt begrensd door de vrijheid van de anderen") en van het sociaal contract ("wat doen als er een overschrijding van de eigen vrijheid plaatsvindt?") vinden we hierin immers op de meest pure wijze terug, en die beide ideeen behelzen op exemplaire wijze de oorspronkelijke ongereptheid van het democratisch vrijheidsideaal, het ideaal dat door links gedemoniseerd en door rechts verguisd wordt.
Met zo'n revolutionaire ingesteldheid kan de westerse wereld zich eindelijk herbronnen en terug aan de toekomst denken zonder zich te blijven verliezen in dogmatische aanpakken en socialistisch corporatisme. The welfare state was not the solution to our problem. The welfare state was the problem. We moeten eindelijk eens afstappen van de utopie van vrijheidsgeneratie door en dankzij een "overheid" met wetten en regels. Weten leiden niet tot vrijheid en wetteloosheid niet per definitie tot slavernij. Het is juist de afwezigheid van een omnipotente overheid - en is niet elke overheid is per definitie omnipotent door het geweldsmonopolie? - die alle kansen op vrijheid en individuele (sociale) promotie mogelijk maakt en verzekert.
Als we één les mogen leren uit de geschiedenis van de vrijheid en de Verlichting in de Westerse wereld, dan is het wel de corrolatie tussen knechtschap, slavernij, oorlogen en de overheid. In overheidsloze samenlevingen zoals bijvoorbeeld de bergstaten in de VS aan het begin van de 19de eeuw (terwijl overal elders slavernij, oorlogen en dictatuur de regel waren) zijn de burgers intrinsiek het meeste vrij. Deze opvatting vertaalde zich doorheen de eeuwen zelfs in de staatsspreuk van West Virginia. "Montani semper liberi." Enkel een minimale staat kan immers de terugkeer van dictatuur en absolutisme verijdelen. Maar geen paniek, vrijdenkers. We moeten niet bang zijn van de toekomst. Onze beste dagen liggen immers nog voor ons, want het is nooit te laat om op het verkeerde pad rechtsomkeer te maken.
Vincent De Roeck is a Belgian columnist and blogger. He is a member of the Thatcherite Flemish Liberal Party and president of the libertarian Nova Libertas think tank. This article ("The libertarian constitution") was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, LVSV.be, Vrijspreker.nl and InFlandersFields.eu.
More articles on libertarianism on www.vrijspreker.nl.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2007
The one-world extremists
The United Nations will reach our kids before the National Rifle Association can! The U.N. represents the world’s wealthiest and most organized enemy of the very freedoms our nation offers to all. They have already been successful in orchestrating gun bans in once-free countries like England, Australia, Canada and South Africa. Rebecca Peters led Australia’s disastrous gun ban. Now she heads the "International Action Network on Small Arms", a powerful, internationally funded United Nations NGO that is pressing for binding global action on civil disarmament.
In 2004, Rebecca Peters went on record.
But restrictive firearm legislation has failed to reduce gun violence in Australia, Canada and Great Britain. The policy of confiscating guns has been an expensive failure, according to a new paper, The Failed Experiment: Gun Control and Public Safety in Canada, Australia, England and Wales, just released by the "Fraser Institute". According to its author, Simon Fraser University professor Gary Mauser, disarming the public has not reduced criminal violence in any country examined in the study. In fact, disarming the public has meant setting up expensive bureaucracies that produce no improvement in public safety and often make things worse. Canada’s gun-confiscation machinery, an idea initially sold with a 2 million dollar price tag, has so far cost the Canadian taxpayers almost 3 billion dollars.
While violent crime rates have plummeted in the United States, Mauser cites these facts : (1) In England and Wales, the homicide rate jumped 50 percent in the 1990s after strict gun laws were passed, and in 2003, gun crime in England and Wales increased by 35 percent. (2) Over the past six years, the overall rate of violent crime in Australia has been on the rise, and armed robberies have jumped 166 percent nationwide. (3) Canada’s violent-crime rate rocketed to 963 per 100,000 in 2003, a rate about twice that of the United States of America, which is 475.
It’s a tragic and telling irony that Britain’s Olympic pistol-shooting team has to leave their homeland for training. Their events are illegal in England, Scotland and Wales. When the United Nations produces its global gun-ban treaty, every member nation is likely to sign it immediately, except of course the United States. But that treaty-in-waiting is a time bomb willingly waiting for a sympathetic White House and Senate majority. That’s the moment of perfect political storm when, without consulting the American people, the Senate ratifies the treaty and the Second Amendment expires with the stroke of a pen. Without the NRA, there will be no one to stand in their way.
Wayne LaPierre is an American gun rights activist, Executive Director of the National Rifle Association, host of the Crime Strike TV show and author of "The Global War on your Guns". This article was also published in the Freedom In Peril leaflet and The Rifleman magazine, as well as on Libertarian.be, NRA.org and NRAILA.org.
More articles by this author on www.nra.org.
Read more.
In 2004, Rebecca Peters went on record.
I am for global standards across the world (...) It seems to me that the National Rifle Association would say all people on earth are created equal, but some people, Americans, are created more equal than others. But that’s not the truth. Americans are people like everyone else on earth. They should abide by the same rules as everyone else in the world.By making such an astonishing statement, Peters simply admits that the real end game is the subordination of the U.S. Constitution to the U.N., along with world-wide eradication of self-defence as a human right.
But restrictive firearm legislation has failed to reduce gun violence in Australia, Canada and Great Britain. The policy of confiscating guns has been an expensive failure, according to a new paper, The Failed Experiment: Gun Control and Public Safety in Canada, Australia, England and Wales, just released by the "Fraser Institute". According to its author, Simon Fraser University professor Gary Mauser, disarming the public has not reduced criminal violence in any country examined in the study. In fact, disarming the public has meant setting up expensive bureaucracies that produce no improvement in public safety and often make things worse. Canada’s gun-confiscation machinery, an idea initially sold with a 2 million dollar price tag, has so far cost the Canadian taxpayers almost 3 billion dollars.
While violent crime rates have plummeted in the United States, Mauser cites these facts : (1) In England and Wales, the homicide rate jumped 50 percent in the 1990s after strict gun laws were passed, and in 2003, gun crime in England and Wales increased by 35 percent. (2) Over the past six years, the overall rate of violent crime in Australia has been on the rise, and armed robberies have jumped 166 percent nationwide. (3) Canada’s violent-crime rate rocketed to 963 per 100,000 in 2003, a rate about twice that of the United States of America, which is 475.
It’s a tragic and telling irony that Britain’s Olympic pistol-shooting team has to leave their homeland for training. Their events are illegal in England, Scotland and Wales. When the United Nations produces its global gun-ban treaty, every member nation is likely to sign it immediately, except of course the United States. But that treaty-in-waiting is a time bomb willingly waiting for a sympathetic White House and Senate majority. That’s the moment of perfect political storm when, without consulting the American people, the Senate ratifies the treaty and the Second Amendment expires with the stroke of a pen. Without the NRA, there will be no one to stand in their way.
Wayne LaPierre is an American gun rights activist, Executive Director of the National Rifle Association, host of the Crime Strike TV show and author of "The Global War on your Guns". This article was also published in the Freedom In Peril leaflet and The Rifleman magazine, as well as on Libertarian.be, NRA.org and NRAILA.org.
More articles by this author on www.nra.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2007
Een standbeeld voor Mao
De leiders van de Volksrepubliek China hebben de laatste hand gelegd aan een prestigieus project om hun stichter en "Grote Roerganger", Mao Tse Tung - ook wel Mao Zedong of "monster" genoemd in de volksmond -, te "vereeuwigen". Op 26 december 2007 zal men in Mao's voormalige thuisprovincie Hunan een monument ter zijner ere en nagedachtenis onthullen, meer bepaald in de ietwat internationaal onbekende stad Shaoshan, daar waar hij volgens de overlevering 113 jaren geleden het levenslicht zag. Het totale kostenplaatje van dit project overstijgt de 300 miljoen yuan oftewel 30 miljoen euro. Een aardig bedrag voor een ordinaire massamoordenaar, als je het mij vraagt.
Het Chinese staatspersbureau Xinhua - er zijn trouwens geen private persbureau's in China, maar dit geheel ter zijde - gaf tevens het beoogde doel van de leiders weer. De stad Shaoshan zal hierdoor kunnen uitgroeien tot "een nationale basis voor vaderlandslievend onderwijs". Een aardige verwoording voor een ordinair staaltje communistische propaganda. En dan beseffen dat de 21ste eeuw al bijna zes jaar bezig is.
Dat Mao een massamoordenaar "eerste klasse" is, weet iedereen. Dat zijn ideologie het oude wereldrijk China tot over de rand van zijn eigen ondergang gebracht heeft, kan iedereen beamen. Dat Mao medeschuldige is aan de nucleaire wapenwedloop uit de Koude Oorlog, is voor eenieder een niet te refuteren historisch feit. Waarom stoort dit ons niet? Waarom ligt de wereld niet wakker van een dergelijk monument? Nochtans zouden er alom rellen uitbreken mocht men een monument ter ere van Adolf Hitler oprichten. Hitler was immers een massamoordenaar en die verdienen geen monument. Ik kan de mensen geen ongelijk geven. Hitler verdient allesbehalve een monument, maar waarom Mao dan wel? Misschien louter omdat Mao zijn eigen bevolking uitmoordde en niet die van een ander land zoals Hitler? Het aantal slachtoffers doet er in de ogen van de wereldbevolking toch niet toe, kijk maar naar de Kongo Vrijstaat, of recenter, naar de Balkan en Rwanda, of vandaag nog, naar Darfur.
Over een aantal dictators zijn er heden ten dage nog geen exacte of benaderende cijfers van het aantal doden onder hun regime bekend. Er is onduidelijkheid omtrent Idi Amin Dada uit Oeganda, Pol Pot uit Cambodja, Duvalier uit Haiti, Bokassa uit Centrafrika, Pinochet uit Chili en Saddam Hoessein uit Irak. Bijgevolg zou het louter tijdverlies zijn om ons uit te spreken over hun wandaden. We kunnen ons immers op niets baseren om hen op grond van objectieve bewijzen aan de schandpaal te nagelen. Dit is echter wel het geval met Mao Zedong.
Volgens de twee meest recente Mao-biografen Chang en Haliday, kleeft er aan de handen van Mao Tse Tung bloed, veel bloed, zeer veel bloed. Meer bloed dan op een jaar alle abatoirs van Belgie passeert. Meer dan 70 miljoen Chinezen vielen immers ten prooi aan de moordmachines van Mao en dit in vredestijd! Zelfs Stalin kon zijn jaloezie hiervoor maar zelden onder stoelen of banken steken. Mao verwerd alzo tot het schoolvoorbeeld voor menig dictator. Hij werd de ongestrafte ersatz-massamoordenaar. Roei je eigen bevolking uit en niemand kan het wat schelen, laat staan dat er vergeldingsacties zouden komen. Nadien zorgt de propaganda voor de rest en kan de leider alsnog de geschiedenis ingaan als een groots politicus, een ideologisch mirakel, een heiland of een vader des vaderlands. Dat dit vaderland uitsluitend gestoeld is op moord, plundering, verminking en genocide, kan niemand vandaag de dag nog schelen. Wat is er toch aan de hand met onze wereld? Of ben ik de enige die dit alles maar niet kan vatten?
In het Bijbelse boek Deuteronomium (15-13) vinden we een passage terug die ook in deze context van toepassing kan zijn.
De allergrootste massamoordenaar in de geschiedenis van de mensheid met meer dan 70 miljoen onschuldige uitgeroeiden krijgt een monument ter inspiratie van de ganse Natie, als een soort van hulde en postuum eerbetoon aan Mao's verwezelijkingen. Laat ons een dergelijk persoon altijd eren. Iemand die drie keer zoveel mensen vermoord heeft als Stalin, zeven keer zoveel als Leopold II en twaalf keer zoveel als Adolf Hitler, moet tot in de eeuwigheid geprezen en bejubeld worden. Of ben ik de enige die de ironie hiervan inziet? Ben ik de enige die vind dat linkse massamoordenaars even hard aangepakt dienen te worden als rechtse? Ben ik nu een racist omdat ik iets dergelijks zeg? Als je niet direct een wederantwoord op deze vragen vindt, stel die vragen dat maar eens aan die 70 miljoen doden, altijd iemand's vader, altijd iemand's kind.
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian politician, anti-communist blogger and president of both, Nova Libertas and the Euramerican Friendship League. This article ("A statue for Mao") was also published in Blueprint magazine, as well as on LVSVLeuven.be, Politics.be, Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More anti-communist articles on www.jbs.org.
Read more.
Het Chinese staatspersbureau Xinhua - er zijn trouwens geen private persbureau's in China, maar dit geheel ter zijde - gaf tevens het beoogde doel van de leiders weer. De stad Shaoshan zal hierdoor kunnen uitgroeien tot "een nationale basis voor vaderlandslievend onderwijs". Een aardige verwoording voor een ordinair staaltje communistische propaganda. En dan beseffen dat de 21ste eeuw al bijna zes jaar bezig is.
Dat Mao een massamoordenaar "eerste klasse" is, weet iedereen. Dat zijn ideologie het oude wereldrijk China tot over de rand van zijn eigen ondergang gebracht heeft, kan iedereen beamen. Dat Mao medeschuldige is aan de nucleaire wapenwedloop uit de Koude Oorlog, is voor eenieder een niet te refuteren historisch feit. Waarom stoort dit ons niet? Waarom ligt de wereld niet wakker van een dergelijk monument? Nochtans zouden er alom rellen uitbreken mocht men een monument ter ere van Adolf Hitler oprichten. Hitler was immers een massamoordenaar en die verdienen geen monument. Ik kan de mensen geen ongelijk geven. Hitler verdient allesbehalve een monument, maar waarom Mao dan wel? Misschien louter omdat Mao zijn eigen bevolking uitmoordde en niet die van een ander land zoals Hitler? Het aantal slachtoffers doet er in de ogen van de wereldbevolking toch niet toe, kijk maar naar de Kongo Vrijstaat, of recenter, naar de Balkan en Rwanda, of vandaag nog, naar Darfur.
Over een aantal dictators zijn er heden ten dage nog geen exacte of benaderende cijfers van het aantal doden onder hun regime bekend. Er is onduidelijkheid omtrent Idi Amin Dada uit Oeganda, Pol Pot uit Cambodja, Duvalier uit Haiti, Bokassa uit Centrafrika, Pinochet uit Chili en Saddam Hoessein uit Irak. Bijgevolg zou het louter tijdverlies zijn om ons uit te spreken over hun wandaden. We kunnen ons immers op niets baseren om hen op grond van objectieve bewijzen aan de schandpaal te nagelen. Dit is echter wel het geval met Mao Zedong.
Volgens de twee meest recente Mao-biografen Chang en Haliday, kleeft er aan de handen van Mao Tse Tung bloed, veel bloed, zeer veel bloed. Meer bloed dan op een jaar alle abatoirs van Belgie passeert. Meer dan 70 miljoen Chinezen vielen immers ten prooi aan de moordmachines van Mao en dit in vredestijd! Zelfs Stalin kon zijn jaloezie hiervoor maar zelden onder stoelen of banken steken. Mao verwerd alzo tot het schoolvoorbeeld voor menig dictator. Hij werd de ongestrafte ersatz-massamoordenaar. Roei je eigen bevolking uit en niemand kan het wat schelen, laat staan dat er vergeldingsacties zouden komen. Nadien zorgt de propaganda voor de rest en kan de leider alsnog de geschiedenis ingaan als een groots politicus, een ideologisch mirakel, een heiland of een vader des vaderlands. Dat dit vaderland uitsluitend gestoeld is op moord, plundering, verminking en genocide, kan niemand vandaag de dag nog schelen. Wat is er toch aan de hand met onze wereld? Of ben ik de enige die dit alles maar niet kan vatten?
In het Bijbelse boek Deuteronomium (15-13) vinden we een passage terug die ook in deze context van toepassing kan zijn.
Gij moogt niet twee gewichten in uw buidel hebben, een groot en een klein.Nochtans wegen wij voortdurend met verschillende ongelijke gewichten. Hitler vermoordde meer dan 5 miljoen onschuldigen, maar toch interesseren we ons nagenoeg uitsluitend maar in de Joden onder hen. De homofielen, de zigeuners, de Getuigen van Jehova, de gehandicapten e.a. worden doodgezwegen en daardoor tegen wil en dank vergeten. Voor hen zijn er geen musea, geen herdenkingsplechtigheden, geen monumenten en geen internationale historische aandacht. Joseph Stalin lag aan de grondslag van de uitroeing van tientallen miljoenen Russen in zijn goelags. Nochtans zien we nog steeds afbeeldingen van dit communistisch monster op T-shirts tijdens linkse optochten e.a. Hetzelfde geldt met de Che Guevara-afbeelding, de afbeelding van een ordinaire terrorist. Guevara was toen niets meer dan de Bin Laden van vandaag. Maar zulk gedrag wordt getolereerd, meer zelfs, het wordt aangemoedigd. De consequentie is ver te zoeken.
De allergrootste massamoordenaar in de geschiedenis van de mensheid met meer dan 70 miljoen onschuldige uitgeroeiden krijgt een monument ter inspiratie van de ganse Natie, als een soort van hulde en postuum eerbetoon aan Mao's verwezelijkingen. Laat ons een dergelijk persoon altijd eren. Iemand die drie keer zoveel mensen vermoord heeft als Stalin, zeven keer zoveel als Leopold II en twaalf keer zoveel als Adolf Hitler, moet tot in de eeuwigheid geprezen en bejubeld worden. Of ben ik de enige die de ironie hiervan inziet? Ben ik de enige die vind dat linkse massamoordenaars even hard aangepakt dienen te worden als rechtse? Ben ik nu een racist omdat ik iets dergelijks zeg? Als je niet direct een wederantwoord op deze vragen vindt, stel die vragen dat maar eens aan die 70 miljoen doden, altijd iemand's vader, altijd iemand's kind.
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian politician, anti-communist blogger and president of both, Nova Libertas and the Euramerican Friendship League. This article ("A statue for Mao") was also published in Blueprint magazine, as well as on LVSVLeuven.be, Politics.be, Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More anti-communist articles on www.jbs.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2007
Introduction to the Posse Comitatus
The Posse Comitatus (meaning "to be able to attend") is a loosely organized radical social movement that opposes the United States federal government and believes in radical localism. There is no single national group, and local units are autonomous. Posse members practice survivalism and vigilantism, and played a role in the formation of the armed citizens militias in the 1990s. The Posse Comitatus opposes any kind of federal taxes and is closely attached to the ultralibertarian Sovereign Citizen Movement.
Posse members believe that there is no legitimate form of government above that of the county level and no higher law authority than the county sheriff.
Christopher Chittle is a board member of the Australian Libertarian Society. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.alsblog.org.
Read more.
Posse members believe that there is no legitimate form of government above that of the county level and no higher law authority than the county sheriff.
If the sheriff refuses to carry out the will of the county's citizens he shall be removed by the Posse to the most populated intersection of streets in the township and at high noon be hung by the neck, the body remaining until sundown as an example to those who would subvert the law.The law the Posse means, is a libertarian inspired Bill of Rights. Adversaries nevertheless accuse the Posse of being a "White Power" group and a criminal organization.
Christopher Chittle is a board member of the Australian Libertarian Society. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.alsblog.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2007
Minimum wage, maximum damage
Congress is in the process of raising the minimum wage rate for the first time since 1989. The called for increase would move the minimum wage rate from the current $4.25 to $5.15 over two years. Opposition to any increase is on the grounds that any increase will put unskilled workers out of jobs. Just as a worker will only offer his labor time for a wage he finds beneficial, so an employer will only be willing to pay workers a wage that permits him to earn a profit. The higher the wage, the fewer workers the employer will employ. This is what economists mean when they invoke the law of supply and demand. Unfortunately, there are hundreds of thousands of low-skilled workers and potential workers who will not find jobs at a higher wage rate. A local newspaper recently ran an article stating that there are 600,000 functionally illiterate adults in metro Atlanta alone!
However, supporters of an increase do not accept this well-established economic view. Instead, they claim the increase is a way to provide a livable wage and to fight poverty. But, the question must be asked: If raising the minimum wage from, $4.25 to $5.15 is so good for low-income people, why stop there? Why refrain from an even greater generosity, an even more livable wage, and an even greater fight against poverty? Why not raise the minimum wage to $10 or even $100 an hour, so everyone can be well-off.
This is no idle question. After all, the same reasoning that justifies an increase to $5.15--that Congress can generate prosperity through legislation -- certainly also justifies an increase to $10 or more. The reason politicians and other supporters of an increased minimum wage law don't follow their own argument to its logical conclusion is political, not economic. Were the minimum wage raised this evening to $10 or more, millions of middle class working Americans would report to work tomorrow only to find that their jobs were no longer available to them. And they would know immediately that the new minimum wage law was responsible. Political heads would roll. If the nation avoided an outright citizens' attack on Washington, then, at the very least, those in office who supported the new minimum would find themselves soundly beaten in the next election.
The majority of politicians clearly understand this. While some politicians may genuinely believe that their efforts will help their constituents, this naive view is rare. The law of supply and demand cannot be repealed. Every increase has reduced employment at the lowest end of the pay scale. But the broad middle class of working and voting Americans has not been directly affected. Studies suggest that for every 10 percent increase in the minimum wage, a minimum of 100,000 jobs are lost. A jump from the current $4.25 to the intended $5.15 is a 21 percent increase, amounting to over 200,000 newly unemployed. Other estimates indicate a greater than 400,000 job loss.
But the vast majority of people adversely affected by the increase are either young, illiterate, or among the lowest ranks of the socio-economic ladder. They generally don't vote, don't work on political campaigns, don't contribute campaign money, don't write letters-to-editors, and don't otherwise make themselves heard politically. In short, these people just do not count in the political process. So politicians and special interests can posture as the saviors of these low-income people while actually destroying their prospects for attaining upward mobility. This is the reality behind the feigned concern and compassionate rhetoric of politicians and other supporters of a minimum wage increase, and it is a very ugly reality, indeed.
Dr. James Cox is a professor attached to Gwinnett University and Georgia State University. He heads the Experimental Economics Center and authored the book "Minimum Wage, Maximum Damage". This article was also published in The Standard, as well as on Libertarian.be, Mises.org, Self-Gov.org and LewRockwell.com.
More articles by this author on www.jimcox.gsu.edu.
Read more.
However, supporters of an increase do not accept this well-established economic view. Instead, they claim the increase is a way to provide a livable wage and to fight poverty. But, the question must be asked: If raising the minimum wage from, $4.25 to $5.15 is so good for low-income people, why stop there? Why refrain from an even greater generosity, an even more livable wage, and an even greater fight against poverty? Why not raise the minimum wage to $10 or even $100 an hour, so everyone can be well-off.
This is no idle question. After all, the same reasoning that justifies an increase to $5.15--that Congress can generate prosperity through legislation -- certainly also justifies an increase to $10 or more. The reason politicians and other supporters of an increased minimum wage law don't follow their own argument to its logical conclusion is political, not economic. Were the minimum wage raised this evening to $10 or more, millions of middle class working Americans would report to work tomorrow only to find that their jobs were no longer available to them. And they would know immediately that the new minimum wage law was responsible. Political heads would roll. If the nation avoided an outright citizens' attack on Washington, then, at the very least, those in office who supported the new minimum would find themselves soundly beaten in the next election.
The majority of politicians clearly understand this. While some politicians may genuinely believe that their efforts will help their constituents, this naive view is rare. The law of supply and demand cannot be repealed. Every increase has reduced employment at the lowest end of the pay scale. But the broad middle class of working and voting Americans has not been directly affected. Studies suggest that for every 10 percent increase in the minimum wage, a minimum of 100,000 jobs are lost. A jump from the current $4.25 to the intended $5.15 is a 21 percent increase, amounting to over 200,000 newly unemployed. Other estimates indicate a greater than 400,000 job loss.
But the vast majority of people adversely affected by the increase are either young, illiterate, or among the lowest ranks of the socio-economic ladder. They generally don't vote, don't work on political campaigns, don't contribute campaign money, don't write letters-to-editors, and don't otherwise make themselves heard politically. In short, these people just do not count in the political process. So politicians and special interests can posture as the saviors of these low-income people while actually destroying their prospects for attaining upward mobility. This is the reality behind the feigned concern and compassionate rhetoric of politicians and other supporters of a minimum wage increase, and it is a very ugly reality, indeed.
Dr. James Cox is a professor attached to Gwinnett University and Georgia State University. He heads the Experimental Economics Center and authored the book "Minimum Wage, Maximum Damage". This article was also published in The Standard, as well as on Libertarian.be, Mises.org, Self-Gov.org and LewRockwell.com.
More articles by this author on www.jimcox.gsu.edu.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2007
Westerse waarden in het defensief
De Britse regering gaat voortaan immigranten die een Brits paspoort willen verkrijgen onderwerpen aan een grondige test waaruit moet blijken dat zij de traditionele Britse waarden en cultuur kennen en erkennen. We must teach newcomers not just our democratic rules and obligations, but even more so, the traditional values of 'Britishness' and of our civic society, that have made our country into what it stands for today, luidde het bij de aankondiging van de invoering van dit examen. Nu is Groot-Brittannië met zijn Gemenebest steeds een zeer open samenleving gebleven, waar onderdanen uit het gehele voormalige British Empire gelijkaardige rechten kunnen verkrijgen als de Britten zelf. De stap die de Britse regering thans zet wijst erop dat ook zij het nodig vindt regulerend op te treden in een Europa dat demografisch aan grote verschuivingen onderhevig is.
De (veelal gedwongen) volksverhuizingen van tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, waarbij nationaal-socialisten en communisten miljoenen mensen tot het verlies van have en goed, en tot de hongerdood hebben veroordeeld, waren nauwelijks groter, in termen van naakte cijfers, dan de demografische mutaties waaraan de Europese Unie de laatste 10 à 15 jaar het hoofd heeft moeten bieden als gevolg van een steeds aangroeiende instroom van immigranten uit andere continenten. Het grote verschil met de periode tijdens en na WO II is dat thans de Europese lidstaten zelf verwacht worden in te staan voor het welzijn en de welvaart van de miljoenen inwijkelingen die hier toestromen, zonder enige hulp van buitenaf.
Met zijn initiatief volgt Groot-Brittannië deels het voorbeeld van het immigratieland bij uitstek, de VS, waar nieuwkomers een grondig examen dienen af te leggen vooraleer zij, voor zover geslaagd, de eed van trouw aan de grondwet mogen afleggen, en zich definitief in de VS vestigen. Individueel kan iedereen daar doen, zeggen en schrijven wat hij wil, maar in maatschappelijk verband komen de regels, voorschriften en waarden van "our great nation" eerst. Het is dan ook een geslaagd maatschappijmodel, elke burger, van welke afkomst ook (en ze zijn nagenoeg allen allochtoon) voelt zich eerst en vooral Amerikaan, een afwijkende houding wordt maatschappelijk overigens ook niet getolereerd. Niet toevallig zijn deze beide landen wereldleiders, die op economisch vlak nu al jaren een continu beduidend sterkere economische groei optekenen dan continentaal Europa, alsmede een lagere werkloosheidsgraad, en die beiden nog steeds een leidende rol spelen in de wereldpolitiek.
Grote maatschappelijke revoluties zijn in het verleden doorgaans aan Groot-Brittannië voorbijgegaan, omdat de machthebbers het er steeds, en ondanks het tot vandaag voortdurende “klasse”-systeem, hebben op aangestuurd om tijdig, en in overleg, de nodige correcties aan te brengen in de sociale betrekkingen. Op het einde van WO I, bleef Groot-Brittannië, ondanks sociale conflicten en de industriële revolutie, gespaard van dramatische maatschappelijke omwentelingen. Ook de 1968-er beweging veroorzaakte nauwelijks enige ophef in Engeland, maar ook in continentaal Europa zijn de gevolgen ervan nauwelijks merkbaar geweest: latere hervormingen waren er sowieso gekomen, langs de wegen der geleidelijkheid, en een ideologie die het nauwelijks verder bracht dan "il est interdit d’interdire" heeft nu eenmaal weinig om het lijf. De Britten, met hun nuchtere kijk op dit soort zaken, hadden dat veel sneller door dan een bepaalde linkse intellectuele klasse in continentaal Europa. De elitaire bourgeoiskinderen die zich opwierpen als de verdedigers van het proletariaat, het klonk vals, net zoals het integratiediscours van tegenwoordig, veelal uit dezelfde hoek. De hervormingen in bijvoorbeeld het onderwijsprogramma, die her en der werden opgelegd, bleken algauw rampzalige gevolgen te veroorzaken voor het intellectuele niveau van de leerlingen, en werden in de betere onderwijsinstellingen in stilte afgevoerd.
Anderzijds, blijft Groot-Brittannië (en zijn hele bevolking) vandaag nog steeds het maatschappijmodel trouw van een koninkrijk met een erfelijke adel en een "merit nobility", met een tweekamerparlement (zij het dat het House of Lords nog weinig betekent), en een democratische controle en een pers die vér uitstijgt boven het niveau van gelijkaardige instellingen op het Europese continent. Dat de Britse regering nu toch de stap zet om van immigranten een elementaire kennis en waardering van maatschappelijke en culturele waarden van het Britse systeem te eisen duidt erop dat ook daar de assimilatie van de nieuwkomers niet vlot verloopt, en men daar iets wil aan doen, zonder daarbij de Britse eigenheid prijs te geven. Ze zijn echter zo verstandig de blaam voor de gedeeltelijke mislukking van de integratie niet bij de autochtone bevolking te leggen, zoals de continentaal-Europese politici dat doorgaans graag doen om hun eigen onmacht en onkunde te verschonen. Het geeft meteen ook een signaal aan de continentale linkse intellectuelen die de Westerse beschaving met haar normen en waarden al bij het groot vuil hebben gezet, onder de steeds weer doorklinkende kreet voor de “multiculturele” maatschappij: volgens de Britten hebben ze het niet bij het rechte eind. Van een volk dat reeds drie eeuwen voor ons een democratisch model had ingevoerd dat tot vandaag welhaast ongewijzigd stand houdt, en dat als enige Europese staat Duitsland bleef bekampen nadat we het met zijn allen hier in Europa hadden laten afweten, hebben we misschien toch wel wat te leren.
Het defaitisme over de toekomst van de Europese cultuur en beschaving slaat nergens op. Oswald Spengler had die klaagzang welhaast een eeuw geleden al aangeheven. Ondertussen is Europa uitgegroeid tot de tweede grootste economische macht ter wereld, en zijn vier van de acht G8-landen nog steeds Europees. Onze intern reeds zo sterk gediversifieerde Europese cultuur en beschaving hebben in deze evolutie een sleutelrol gespeeld. De Westerse beschaving heeft ons in de loop van het afgelopen millennium meer kunst en cultuur, wetenschap en kennis, welvaart en welzijn gebracht dan eender welk ander beschavingsmodel in de geschiedenis van deze planeet.
Men kan oeverloos discussiëren over de verklaring waarom andere beschavingen niet even lang en niet zo diepgaand het niveau en de uitstraling hebben gekend van het Westen. Van collectivistische zijde zal men de Westerse ondernemingszin, die mee aan de basis lag van de verdere verspreiding van onze kennis, weer eens als een uiting van imperialisme voorstellen, maar het blijft een feit dat ook vandaag nog steeds in andere continenten of regio’s waar men een vergelijkbaar welvaartspeil heeft bereikt de Westerse levenswijze en waarden daar tevens op grote schaal ingang vinden. Nochtans verplicht niemand Japanners, Zuid-Amerikanen of Chinezen exclusieve Franse wijnen te kopen, Armani-pakken te dragen, met Ferraris te rijden of hun dames Dior parfum aan te bieden, Mozart te beluisteren, of impressionistische schilders te verzamelen.
Daarbij komt dat geen enkel economisch systeem op kortere tijd meer welvaart en welzijn heeft gebracht voor honderden miljoenen mensen, dan het Westerse liberale vrijemarktmodel, dat een rechtsreeks uitvloeisel is van het beschavings- en democratiseringsproces dat aan zijn ontstaan is voorafgegaan. Een dergelijke evidentie kan men niet uit de weg gaan. Ze verklaart trouwens waarom de immigratiestroom Westwaarts gaat – en niet omgekeerd. En ze verklaart ook waarom economische systemen zoals het collectivisme (waarvan de herinvoering of bestendiging natuurlijk het onderliggend motief is voor het pleidooi pro een multiculturele samenleving), een totale mislukking is geworden, en na nauwelijks driekwart eeuw een groot deel van Europa en Azië te hebben gegijzeld, als een kaartenhuis is ineengestort. Ook de communisten slaagden er niet in het multiculturele model ingang te doen vinden.
Er bestaan overigens nauwelijks voorbeelden van succesvolle “multiculturele” samenlevingsmodellen, en de protagonisten van dit idee hoeden er zich voor om duidelijk te omschrijven wat ze er precies mee bedoelen. Verder dan het uitwisselen van kookrecepten, het organiseren van volksdansfestivals, en het onwennig samenzitten van oudere geestelijken van diverse religieuze strekkingen raakt het multiculturele model doorgaans nauwelijks. Een maatschappelijke stroming kan men het allerminst noemen, nergens in Europa. Een theocratie zoals de Islam brengt beschaafde omgangsvormen en zeden, maar tevens een star samenlevingsmodel met weinig opwaartse sociale mobiliteit: wie arm geboren is, blijft doorgaans arm, en wordt verondersteld in zijn lot te berusten. Ervaringen binnen het hoger en universitair onderwijs in die landen zijn ontluisterend: een intelligentsia die nauwelijks van een kritische ingesteldheid, of zelfs maar Nieuwsgierigheid, laat staan geest van vernieuwing, blijk geeft. Een land als Finland publiceert naar verluidt jaarlijks méér vertaalde werken dan de hele Arabische wereld samen. Het maatschappijbeeld dat men er opdoet is navenant, en de Westerling is algauw uitgekeken op de weliswaar mooi ogende, maar saaie architectuur en kunst die zich verliest in oneindige geometrische figuren. Het dagelijks leven biedt weinig afwisseling, en straalt berusting uit.
Het valt moeilijk om zich in te beelden wat een multicultureel model moet voorstellen. Maar het blijft een raadsel waarom Europa zich zou moeten spiegelen aan dergelijke maatschappijmodellen, laat staan zijn waarden en normen eraan aan te passen. Het basiskenmerk van de Westerling is immers zijn onlesbare dorst naar kennis en vernieuwing, naar de permanente verandering: wie niet evolueert, stagneert, en vervalt. Is dat het model dat men hier per se wil invoeren? Volgens de van wijlen Prof.dr. Léon Voet bekende theorie is de voorsprong van de Westerse beschaving te danken aan de snelle manier waarop Westerlingen tijdens hun jeugd kennis hebben kunnen verwerven: het alfabet (en dus lezen en schrijven) leerde men in enkele maanden, hooguit een jaar, en de boekdrukkunst zorgde er vanaf de Gutenberg-tijden voor dat niet alleen de elites, maar de hele bevolking tamelijk vlot kennis en informatie kon vergaren. Vermits de Romeinse rekenmethode wat te omslachtig leek, adopteerde de leergierige Westerling algauw het Arabische rekensysteem: het Westen stond nooit afkerig van assimilatie, of verandering, als die tenminste een verbetering betekende.
De Aziatische en Arabische wereld daarentegen zaten, nog steeds volgens dezelfde theorie van Léon Voet, gevangen binnen een kader van een gecompliceerd schrift en een maatschappij waar het primaat van de godsdienstleer onaantastbaar was. Slechts een elite kon kennis opdoen, de opleiding duurde lang, en was omslachtig. De tijd ontbrak om ook aan innovatie of kritisch onderzoek te denken. Terwijl de geletterde jonge Westerling reeds nieuwe kennissen kon vergaren en de wetenschappen beoefenen, bleef elders de opleiding gekneld binnen een keurslijf van jaren leren lezen en schrijven, godsdienstonderricht, en de literaire spitsvondigheden die ermee samengingen.
Natuurlijk is dit geen pleidooi om zich op te sluiten in het grote gelijk van de Westerling (een vergissing die ons reeds zo vaak parten heeft gespeeld). Sommige evidenties moet men echter niet gaan in twijfel trekken, ook al past een dergelijke kritiek nu eenmaal in een zogenaamd progressief discours. De voorsprong die een regio als de Europese Unie heeft verworven op andere continenten is er gekomen dank zijn een performanter en evenwichtiger samenlevingsmodel dan wat elders bestond. Wij hoeven daarover geen discussie aan te gaan: de feiten spreken voor zich, en de richting van de immigratiestroom eveneens. Het is slechts door zich een gelijkaardig maatschappelijk en markteconomisch model eigen te maken, zoals eerst Japan, naderhand Zuid-Korea, China en India dat hebben gedaan, of aan het doen zijn, dat de motieven die wanhopige mensen tot extreme maatregelen brengen (het door migratie in de steek laten van eigen milieu, cultuur en familie) zullen wegvallen.
De Europeanen hebben geen redelijk motief om hun levenswijze, hun cultuur, of hun waarden, die hen tot op het huidige niveau hebben opgetild, op te geven in ruil voor een voorgewende assimilatie van andere culturen. Het is niet door de ogen te sluiten voor de achterstelling van de vrouw, voor de onvoorstelbare sociale ongelijkheid of de repressieve of totalitaire denkpatronen van andere culturen, die immigranten ontvluchten om hier asiel te zoeken, of deze toestanden zelfs maar te tolereren, dat men assimilatie bereikt. Aan integratie gaat onvermijdelijk een leerproces vooraf, en een bereidheid om zich in het nieuwe samenlevingsmodel in te passen. De vermeende vrijwaring van de eigen identiteit geeft niemand het recht om in deze contreien onze democratische en fundamentele rechten te negeren.
Wie naar Engeland reist, moet naar rechts kijken, alvorens de straat over te steken. Zoniet speelt hij een gevaarlijk spel. “Britishness” is evenwel nog veel meer dan dat. Hetzelfde geldt, in een ruimer kader, voor Europa. De Westerse cultuur is wat ze is. We hebben met zijn allen te veel offers gebracht om ze te vrijwaren, dan dat we er nu over zouden gaan marchanderen. Fortuna favet fortibus.
Rudi De Ceuster is a Flemish liberal-conservative columnist and board member of the classical liberal Nova Civitas think tank. This essay ("In defence of western values") was also published on Libertarian.be, Libertarian.nl, NovaCivitas.org and LVSVLeuven.be.
More articles by this author on www.politiek.net.
Read more.
De (veelal gedwongen) volksverhuizingen van tijdens en na de Tweede Wereldoorlog, waarbij nationaal-socialisten en communisten miljoenen mensen tot het verlies van have en goed, en tot de hongerdood hebben veroordeeld, waren nauwelijks groter, in termen van naakte cijfers, dan de demografische mutaties waaraan de Europese Unie de laatste 10 à 15 jaar het hoofd heeft moeten bieden als gevolg van een steeds aangroeiende instroom van immigranten uit andere continenten. Het grote verschil met de periode tijdens en na WO II is dat thans de Europese lidstaten zelf verwacht worden in te staan voor het welzijn en de welvaart van de miljoenen inwijkelingen die hier toestromen, zonder enige hulp van buitenaf.
Met zijn initiatief volgt Groot-Brittannië deels het voorbeeld van het immigratieland bij uitstek, de VS, waar nieuwkomers een grondig examen dienen af te leggen vooraleer zij, voor zover geslaagd, de eed van trouw aan de grondwet mogen afleggen, en zich definitief in de VS vestigen. Individueel kan iedereen daar doen, zeggen en schrijven wat hij wil, maar in maatschappelijk verband komen de regels, voorschriften en waarden van "our great nation" eerst. Het is dan ook een geslaagd maatschappijmodel, elke burger, van welke afkomst ook (en ze zijn nagenoeg allen allochtoon) voelt zich eerst en vooral Amerikaan, een afwijkende houding wordt maatschappelijk overigens ook niet getolereerd. Niet toevallig zijn deze beide landen wereldleiders, die op economisch vlak nu al jaren een continu beduidend sterkere economische groei optekenen dan continentaal Europa, alsmede een lagere werkloosheidsgraad, en die beiden nog steeds een leidende rol spelen in de wereldpolitiek.
Grote maatschappelijke revoluties zijn in het verleden doorgaans aan Groot-Brittannië voorbijgegaan, omdat de machthebbers het er steeds, en ondanks het tot vandaag voortdurende “klasse”-systeem, hebben op aangestuurd om tijdig, en in overleg, de nodige correcties aan te brengen in de sociale betrekkingen. Op het einde van WO I, bleef Groot-Brittannië, ondanks sociale conflicten en de industriële revolutie, gespaard van dramatische maatschappelijke omwentelingen. Ook de 1968-er beweging veroorzaakte nauwelijks enige ophef in Engeland, maar ook in continentaal Europa zijn de gevolgen ervan nauwelijks merkbaar geweest: latere hervormingen waren er sowieso gekomen, langs de wegen der geleidelijkheid, en een ideologie die het nauwelijks verder bracht dan "il est interdit d’interdire" heeft nu eenmaal weinig om het lijf. De Britten, met hun nuchtere kijk op dit soort zaken, hadden dat veel sneller door dan een bepaalde linkse intellectuele klasse in continentaal Europa. De elitaire bourgeoiskinderen die zich opwierpen als de verdedigers van het proletariaat, het klonk vals, net zoals het integratiediscours van tegenwoordig, veelal uit dezelfde hoek. De hervormingen in bijvoorbeeld het onderwijsprogramma, die her en der werden opgelegd, bleken algauw rampzalige gevolgen te veroorzaken voor het intellectuele niveau van de leerlingen, en werden in de betere onderwijsinstellingen in stilte afgevoerd.
Anderzijds, blijft Groot-Brittannië (en zijn hele bevolking) vandaag nog steeds het maatschappijmodel trouw van een koninkrijk met een erfelijke adel en een "merit nobility", met een tweekamerparlement (zij het dat het House of Lords nog weinig betekent), en een democratische controle en een pers die vér uitstijgt boven het niveau van gelijkaardige instellingen op het Europese continent. Dat de Britse regering nu toch de stap zet om van immigranten een elementaire kennis en waardering van maatschappelijke en culturele waarden van het Britse systeem te eisen duidt erop dat ook daar de assimilatie van de nieuwkomers niet vlot verloopt, en men daar iets wil aan doen, zonder daarbij de Britse eigenheid prijs te geven. Ze zijn echter zo verstandig de blaam voor de gedeeltelijke mislukking van de integratie niet bij de autochtone bevolking te leggen, zoals de continentaal-Europese politici dat doorgaans graag doen om hun eigen onmacht en onkunde te verschonen. Het geeft meteen ook een signaal aan de continentale linkse intellectuelen die de Westerse beschaving met haar normen en waarden al bij het groot vuil hebben gezet, onder de steeds weer doorklinkende kreet voor de “multiculturele” maatschappij: volgens de Britten hebben ze het niet bij het rechte eind. Van een volk dat reeds drie eeuwen voor ons een democratisch model had ingevoerd dat tot vandaag welhaast ongewijzigd stand houdt, en dat als enige Europese staat Duitsland bleef bekampen nadat we het met zijn allen hier in Europa hadden laten afweten, hebben we misschien toch wel wat te leren.
Het defaitisme over de toekomst van de Europese cultuur en beschaving slaat nergens op. Oswald Spengler had die klaagzang welhaast een eeuw geleden al aangeheven. Ondertussen is Europa uitgegroeid tot de tweede grootste economische macht ter wereld, en zijn vier van de acht G8-landen nog steeds Europees. Onze intern reeds zo sterk gediversifieerde Europese cultuur en beschaving hebben in deze evolutie een sleutelrol gespeeld. De Westerse beschaving heeft ons in de loop van het afgelopen millennium meer kunst en cultuur, wetenschap en kennis, welvaart en welzijn gebracht dan eender welk ander beschavingsmodel in de geschiedenis van deze planeet.
Men kan oeverloos discussiëren over de verklaring waarom andere beschavingen niet even lang en niet zo diepgaand het niveau en de uitstraling hebben gekend van het Westen. Van collectivistische zijde zal men de Westerse ondernemingszin, die mee aan de basis lag van de verdere verspreiding van onze kennis, weer eens als een uiting van imperialisme voorstellen, maar het blijft een feit dat ook vandaag nog steeds in andere continenten of regio’s waar men een vergelijkbaar welvaartspeil heeft bereikt de Westerse levenswijze en waarden daar tevens op grote schaal ingang vinden. Nochtans verplicht niemand Japanners, Zuid-Amerikanen of Chinezen exclusieve Franse wijnen te kopen, Armani-pakken te dragen, met Ferraris te rijden of hun dames Dior parfum aan te bieden, Mozart te beluisteren, of impressionistische schilders te verzamelen.
Daarbij komt dat geen enkel economisch systeem op kortere tijd meer welvaart en welzijn heeft gebracht voor honderden miljoenen mensen, dan het Westerse liberale vrijemarktmodel, dat een rechtsreeks uitvloeisel is van het beschavings- en democratiseringsproces dat aan zijn ontstaan is voorafgegaan. Een dergelijke evidentie kan men niet uit de weg gaan. Ze verklaart trouwens waarom de immigratiestroom Westwaarts gaat – en niet omgekeerd. En ze verklaart ook waarom economische systemen zoals het collectivisme (waarvan de herinvoering of bestendiging natuurlijk het onderliggend motief is voor het pleidooi pro een multiculturele samenleving), een totale mislukking is geworden, en na nauwelijks driekwart eeuw een groot deel van Europa en Azië te hebben gegijzeld, als een kaartenhuis is ineengestort. Ook de communisten slaagden er niet in het multiculturele model ingang te doen vinden.
Er bestaan overigens nauwelijks voorbeelden van succesvolle “multiculturele” samenlevingsmodellen, en de protagonisten van dit idee hoeden er zich voor om duidelijk te omschrijven wat ze er precies mee bedoelen. Verder dan het uitwisselen van kookrecepten, het organiseren van volksdansfestivals, en het onwennig samenzitten van oudere geestelijken van diverse religieuze strekkingen raakt het multiculturele model doorgaans nauwelijks. Een maatschappelijke stroming kan men het allerminst noemen, nergens in Europa. Een theocratie zoals de Islam brengt beschaafde omgangsvormen en zeden, maar tevens een star samenlevingsmodel met weinig opwaartse sociale mobiliteit: wie arm geboren is, blijft doorgaans arm, en wordt verondersteld in zijn lot te berusten. Ervaringen binnen het hoger en universitair onderwijs in die landen zijn ontluisterend: een intelligentsia die nauwelijks van een kritische ingesteldheid, of zelfs maar Nieuwsgierigheid, laat staan geest van vernieuwing, blijk geeft. Een land als Finland publiceert naar verluidt jaarlijks méér vertaalde werken dan de hele Arabische wereld samen. Het maatschappijbeeld dat men er opdoet is navenant, en de Westerling is algauw uitgekeken op de weliswaar mooi ogende, maar saaie architectuur en kunst die zich verliest in oneindige geometrische figuren. Het dagelijks leven biedt weinig afwisseling, en straalt berusting uit.
Het valt moeilijk om zich in te beelden wat een multicultureel model moet voorstellen. Maar het blijft een raadsel waarom Europa zich zou moeten spiegelen aan dergelijke maatschappijmodellen, laat staan zijn waarden en normen eraan aan te passen. Het basiskenmerk van de Westerling is immers zijn onlesbare dorst naar kennis en vernieuwing, naar de permanente verandering: wie niet evolueert, stagneert, en vervalt. Is dat het model dat men hier per se wil invoeren? Volgens de van wijlen Prof.dr. Léon Voet bekende theorie is de voorsprong van de Westerse beschaving te danken aan de snelle manier waarop Westerlingen tijdens hun jeugd kennis hebben kunnen verwerven: het alfabet (en dus lezen en schrijven) leerde men in enkele maanden, hooguit een jaar, en de boekdrukkunst zorgde er vanaf de Gutenberg-tijden voor dat niet alleen de elites, maar de hele bevolking tamelijk vlot kennis en informatie kon vergaren. Vermits de Romeinse rekenmethode wat te omslachtig leek, adopteerde de leergierige Westerling algauw het Arabische rekensysteem: het Westen stond nooit afkerig van assimilatie, of verandering, als die tenminste een verbetering betekende.
De Aziatische en Arabische wereld daarentegen zaten, nog steeds volgens dezelfde theorie van Léon Voet, gevangen binnen een kader van een gecompliceerd schrift en een maatschappij waar het primaat van de godsdienstleer onaantastbaar was. Slechts een elite kon kennis opdoen, de opleiding duurde lang, en was omslachtig. De tijd ontbrak om ook aan innovatie of kritisch onderzoek te denken. Terwijl de geletterde jonge Westerling reeds nieuwe kennissen kon vergaren en de wetenschappen beoefenen, bleef elders de opleiding gekneld binnen een keurslijf van jaren leren lezen en schrijven, godsdienstonderricht, en de literaire spitsvondigheden die ermee samengingen.
Natuurlijk is dit geen pleidooi om zich op te sluiten in het grote gelijk van de Westerling (een vergissing die ons reeds zo vaak parten heeft gespeeld). Sommige evidenties moet men echter niet gaan in twijfel trekken, ook al past een dergelijke kritiek nu eenmaal in een zogenaamd progressief discours. De voorsprong die een regio als de Europese Unie heeft verworven op andere continenten is er gekomen dank zijn een performanter en evenwichtiger samenlevingsmodel dan wat elders bestond. Wij hoeven daarover geen discussie aan te gaan: de feiten spreken voor zich, en de richting van de immigratiestroom eveneens. Het is slechts door zich een gelijkaardig maatschappelijk en markteconomisch model eigen te maken, zoals eerst Japan, naderhand Zuid-Korea, China en India dat hebben gedaan, of aan het doen zijn, dat de motieven die wanhopige mensen tot extreme maatregelen brengen (het door migratie in de steek laten van eigen milieu, cultuur en familie) zullen wegvallen.
De Europeanen hebben geen redelijk motief om hun levenswijze, hun cultuur, of hun waarden, die hen tot op het huidige niveau hebben opgetild, op te geven in ruil voor een voorgewende assimilatie van andere culturen. Het is niet door de ogen te sluiten voor de achterstelling van de vrouw, voor de onvoorstelbare sociale ongelijkheid of de repressieve of totalitaire denkpatronen van andere culturen, die immigranten ontvluchten om hier asiel te zoeken, of deze toestanden zelfs maar te tolereren, dat men assimilatie bereikt. Aan integratie gaat onvermijdelijk een leerproces vooraf, en een bereidheid om zich in het nieuwe samenlevingsmodel in te passen. De vermeende vrijwaring van de eigen identiteit geeft niemand het recht om in deze contreien onze democratische en fundamentele rechten te negeren.
Wie naar Engeland reist, moet naar rechts kijken, alvorens de straat over te steken. Zoniet speelt hij een gevaarlijk spel. “Britishness” is evenwel nog veel meer dan dat. Hetzelfde geldt, in een ruimer kader, voor Europa. De Westerse cultuur is wat ze is. We hebben met zijn allen te veel offers gebracht om ze te vrijwaren, dan dat we er nu over zouden gaan marchanderen. Fortuna favet fortibus.
Rudi De Ceuster is a Flemish liberal-conservative columnist and board member of the classical liberal Nova Civitas think tank. This essay ("In defence of western values") was also published on Libertarian.be, Libertarian.nl, NovaCivitas.org and LVSVLeuven.be.
More articles by this author on www.politiek.net.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2007
All I got was this lousy democracy
Communism killed 100 million people and all I got was this lousy democracy. The Hungarians have been rioting for days. The demonstrations were triggered when a tape was leaked that contained a private conversation of Socialist Prime Minister Ferenc Gyurcsany, in which he admitted to having lied to the nation. The PM made this confession during a meeting with deputies of his Socialist Party last May. As he urged the deputies to embrace economic reform to fix Hungary's budget problems he told them that the formerly Communist party had won the elections by concealing how dramatic the economic situation was. When the citizens of Eastern Europe rejected Communism 17 years ago they had been inspired by dissidents such as Vaclav Havel, who told them that people have a right to "live in the truth." People wanted to rid themselves of the lies of their Communist masters. It is significant that during the past days of riots in Budapest, not only cars were set alight and official buildings stormed, but also the main Soviet war monument was vandalised.
However, while explaining to the BBC's Mark Mardell why he refuses to resign, Mr Gyurcsany said that he had not been speaking of himself or his own party in particular when he said we had been lying, but rather.
As Mark Mardell says.
Eastern Europe is going through a crisis of disillusionment with democracy. Western Europe appears to have passed that stage. We have no illusions about lying politicians. All our democratic politicians, including the so-called "conservatives" among them, have long accepted the Socialist paradigm that people vote for politicians in order to get gifts from the state. Indeed, receiving benefits is the very essence of the welfare state. It explains why, in order to win last year's German elections, Angela Merkel was forced to drop flat tax proponent Paul Kirchhof, why French presidential hopeful Nicolas Sarkozy refused to back Prime Minister Dominique Villepin in his conflict with students over the youth labour bill earlier this year, and why in Britain David Cameron is pledging not to cut taxes because otherwise the voters might "fear that the Tories would slash public services to fund tax cuts."
All these politicians are smart. They realize that they are dealing with a dishonest, indeed, a corrupt electorate. They lie to the electorate because they fear that they will lose the elections if they speak the truth. Hence they acquiesce to "living in the lie", the big lie that the state is Santa Claus. A corrupt electorate gets the politicians it deserves. Most politicians are liars, especially if they have been around for some time, because it is almost impossible to survive in EU politics without lying.
The welfare state corrupts the voters, the voters in turn corrupt the politicians, and the politicians corrupt the voters even more by maintaining the welfare state. It is a vicious circle, which can only be broken when the welfare state collapses under its own inherent deficiencies. This will happen as soon as the money runs out with which the "Santa Claus State" finances the gifts and benefits that its corrupt electorate demands.
That moment may be nearer than we think. Belgium, the archetype of the corrupt welfare state, is falling apart. The European Union, which is basically an attempt to prolong the survival of the self-defeating welfare system by supplanting it to a pan-European level in order to benefit from an economics of scale, is in crisis since its "Constitution" was rejected. The latter, interestingly, was done both by voters who were dissatisfied because they were demanding more gifts from the Brussels supranational Santa Claus than he is able to give, and by voters who rejected the entire European welfare concept. Europhile politicians are currently trying to buy the adherence of the first group by promising more gifts (adding a social protocol to the constitutional treaty, as it is called in Eurospeak) though the lying politicians realize that bestowing more gifts is impossible.
Another indication of the imminent collapse of the welfare state is the fact that, instead of handing out direct financial benefits, the welfare states have begun to hand out "rights" to politically correct minority groups, such as gays and immigrants. Sometimes these rights are entitlements which can be used against other citizens, allowing the minority groups to use the judicial apparatus and the police forces to claim and enforce their "rights". In these cases it is no longer the state which bears the cost of the gifts it bestows on corrupt voters, but ordinary citizens and companies. An example is the £750 recently awarded to a British immigrant who had overheard a racist remark. Another example which may one day become reality, was the threat to oblige Belgian notaries to pay damages when they refuse to validate marriage contracts between homosexuals.
While perceptive citizens in Central and Eastern Europe are beginning to notice that democracy does not equal truth, people in Western Europe are beginning to experience that it does not equal freedom either. The American government sees it as its obligation to spread democracy throughout the world. Europe today, however, is suffering from democracies that "live in the lie" as badly as the former Communist regimes did. At the same time Europe's political system is becoming a totalitarian democracy where freedom is trampled upon. Communism killed 100 million people and all we got was this lousy democracy.
Dr. Paul Beliën is chief editor of The Brussels Journal, author of "A Throne in Brussels" and research fellow at the Hudson Institute. This article was also published in The Brussels Journal and The Washington Times, as well as on MeerVrijheid.nl and Libertarian.be.
More articles by this author on www.washingtontimes.com.
Read more.
However, while explaining to the BBC's Mark Mardell why he refuses to resign, Mr Gyurcsany said that he had not been speaking of himself or his own party in particular when he said we had been lying, but rather.
I was speaking about the whole elite. We repeated and repeated that you can be richer, fulfil your dreams, and we can give you happiness and fortune as a gift. This is a real lie. For the last 15 years, none of us were brave enough to initiate deep reform. We wanted to avoid painful measures and always found excuses not to act. That's the real lie. (...) I am the first politician in Europe who is brave enough to admit his mistake. I am the first politician in Europe who is honest enough to admit his dishonesty.The Hungarian opposition, the Fidesz party, did not implement the necessary economic reforms either when it was in power. Nevertheless, its leaders must also have realized how dire the country's situation was. As one of our readers remarked, the only Hungarian government since 1990 that carried through a fiscal austerity package was subsequently punished at the ballot box. Perhaps politicians lie because they assume that people do not want to know the truth.
As Mark Mardell says.
Many politicians feel they know what is the best for their country, but don't think people would vote for the unvarnished truth. Perhaps we need honest politicians and honest voters.Last June, the Slovaks voted Mikulas Dzurinda out of power, despite the success of his economic reforms. Mr Dzurinda had led Slovakia through the necessary economic reforms that Hungary still has to go through. More jobs were being created in Slovakia than there were being lost. Mr Dzurinda did not have to lie in order to be reelected, and yet he was not reelected. The Brussels Eurocracy had actively undermined his government's position, but the real explanation for Dzurinda's electoral defeat was given by George Handlery.
In the mind of the average person freedom is an abstraction like the Red Nosed Reindeer that occasionally drops gifts. Liberty is therefore something that should 'give.' (...) There is a voting block [in democracies] that wants guaranteed hand-outs secured by political power that can defy economics. (...) So voting to get something that no one can give (but) only promise, appears to be a viable course to follow.Mr Gyurcsany said.
We, the elite repeated and repeated that you can be richer, fulfil your dreams, and we can give you happiness and fortune as a gift. This is a real lie.It is a lie, however, which a dishonest electorate wants to hear. Seventeen years after the fall of Communism, democracy is in crisis in Eastern Europe. Nations who thought that democracy meant "living in the truth" are beginning to realize that democracy does not necessary equal truth. The disenchanted Hungarians are rioting, the Slovaks have voted for a leftist government which includes extremists who are taking it out on national minorities, the Poles are stumbling from one political farce to another, the Czechs seem to be doing the same, and the East Germans are voting for either Communists or Neo-Nazis.
Eastern Europe is going through a crisis of disillusionment with democracy. Western Europe appears to have passed that stage. We have no illusions about lying politicians. All our democratic politicians, including the so-called "conservatives" among them, have long accepted the Socialist paradigm that people vote for politicians in order to get gifts from the state. Indeed, receiving benefits is the very essence of the welfare state. It explains why, in order to win last year's German elections, Angela Merkel was forced to drop flat tax proponent Paul Kirchhof, why French presidential hopeful Nicolas Sarkozy refused to back Prime Minister Dominique Villepin in his conflict with students over the youth labour bill earlier this year, and why in Britain David Cameron is pledging not to cut taxes because otherwise the voters might "fear that the Tories would slash public services to fund tax cuts."
All these politicians are smart. They realize that they are dealing with a dishonest, indeed, a corrupt electorate. They lie to the electorate because they fear that they will lose the elections if they speak the truth. Hence they acquiesce to "living in the lie", the big lie that the state is Santa Claus. A corrupt electorate gets the politicians it deserves. Most politicians are liars, especially if they have been around for some time, because it is almost impossible to survive in EU politics without lying.
The welfare state corrupts the voters, the voters in turn corrupt the politicians, and the politicians corrupt the voters even more by maintaining the welfare state. It is a vicious circle, which can only be broken when the welfare state collapses under its own inherent deficiencies. This will happen as soon as the money runs out with which the "Santa Claus State" finances the gifts and benefits that its corrupt electorate demands.
That moment may be nearer than we think. Belgium, the archetype of the corrupt welfare state, is falling apart. The European Union, which is basically an attempt to prolong the survival of the self-defeating welfare system by supplanting it to a pan-European level in order to benefit from an economics of scale, is in crisis since its "Constitution" was rejected. The latter, interestingly, was done both by voters who were dissatisfied because they were demanding more gifts from the Brussels supranational Santa Claus than he is able to give, and by voters who rejected the entire European welfare concept. Europhile politicians are currently trying to buy the adherence of the first group by promising more gifts (adding a social protocol to the constitutional treaty, as it is called in Eurospeak) though the lying politicians realize that bestowing more gifts is impossible.
Another indication of the imminent collapse of the welfare state is the fact that, instead of handing out direct financial benefits, the welfare states have begun to hand out "rights" to politically correct minority groups, such as gays and immigrants. Sometimes these rights are entitlements which can be used against other citizens, allowing the minority groups to use the judicial apparatus and the police forces to claim and enforce their "rights". In these cases it is no longer the state which bears the cost of the gifts it bestows on corrupt voters, but ordinary citizens and companies. An example is the £750 recently awarded to a British immigrant who had overheard a racist remark. Another example which may one day become reality, was the threat to oblige Belgian notaries to pay damages when they refuse to validate marriage contracts between homosexuals.
While perceptive citizens in Central and Eastern Europe are beginning to notice that democracy does not equal truth, people in Western Europe are beginning to experience that it does not equal freedom either. The American government sees it as its obligation to spread democracy throughout the world. Europe today, however, is suffering from democracies that "live in the lie" as badly as the former Communist regimes did. At the same time Europe's political system is becoming a totalitarian democracy where freedom is trampled upon. Communism killed 100 million people and all we got was this lousy democracy.
Dr. Paul Beliën is chief editor of The Brussels Journal, author of "A Throne in Brussels" and research fellow at the Hudson Institute. This article was also published in The Brussels Journal and The Washington Times, as well as on MeerVrijheid.nl and Libertarian.be.
More articles by this author on www.washingtontimes.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2007
Wanhoop en het défi européen
In tegenstelling tot wat sommige mensen denken, zijn de meest recente ontwikkelingen binnen de Europese Unie een teken aan de wand dat deze constructie geen lang leven meer beschoren is. Als we kijken naar de recente berichtgeving, hoewel maar sporadisch door onze waardeloze reguliere media doorgegeven, dan valt het op dat de politici in de EU langzaam wanhopig worden. Vorig jaar werd de EU-grondwet door zowel Frankrijk als Nederland weggestemd en sindsdien verkeren de Eurofiele politici en Eurocraten in een staat van algemene radeloosheid. Nooit heeft men rekening gehouden met het feit dat veel Europeanen niet echt zitten te springen om zulk een wangedrocht, nota bene in elkaar geflanst door een stel wereldvreemde megalomanen zoals Giscard d'Estaing en trawanten, te aanvaarden.
Alles aan dit "gedrocht" ruikt immers naar Franse geldingsdrang, zoals onderwezen aan de Ecole Nationale d'Administration, een soort "hogeschool" voor ambtenaren in Parijs, gecreeerd door Charles de Gaulle in 1945. Vanwege hun "gloire perdue" zinnen de Franse politici op wraak jegens het Angelsaksische gedachtegoed dat gepersonificeerd werd door het peride Albion en natuurlijk door de Amerikaanse (buitenlandse) politiek. Boeken als "Le Défi Américain" van Jean-Jacques Servan Schreiber spraken zelfs over een Amerikaanse "offensief" dat Europa wil overweldigen met haar producten en vrijhandelsbeleid. Je moet echt een Fransman zijn om daar tegen te kunnen fulmineren.
Mede dankzij de inspanningen van Jean Monnet en Robert Schuman konden zij de basis leggen voor een "verenigd Europa". Let wel op het woord "verenigd", dus zeker geen Europa van onafhankelijke staten of alleen maar een ordinaire vrijhandelszone, zoals Charles De Gaulle of Margaret Thatcher wilden. Neen, het moest voor de Fransen een federaal Europa worden en wel zo snel mogelijk. Een eigen vlag, volkslied, munt, parlement, regering, grondwet en natuurlijk een eigen president moesten in een ijltempo gevonden worden. Behalve dan een groot deel van de Europese collectivistische politici, wilden maar bitter weinige Europeanen deze constructie. Dit kwam recentelijk nog tot uiting tijdens de grondwetsreferenda in eerder genoemde landen. Het was een klap in het gezicht van zowel Eurofielen als Eurocraten. Nu begint men pas te debatteren over het toelatingsbeleid van nieuwe lidstaten en zelfs de toegang van Turkije staat nu eindelijk ter discussie.
De Eurocommissaris Gunther Verheugen is tevens in aanvaring gekomen met zijn eigen Eurocraten. Verheugen kloeg over de enorme macht van deze ongekozen bureaucraten, die alles dwarsboomden. Als tegenactie lekten deze bureaucraten foto's naar de pers van een onbewezen "affaire". Dit was nogal een doorzichtig plan om Verheugen in diskrediet en dus ten val te brengen. Verheugen liet de storm over zich razen en blijft op post. Verder heeft het "Bundesverfassungsgericht" zelfs geoordeeld dat de EU-grondwet illegaal is, want het geeft de EU meer macht dan de Bondsrepubliek en dat is nu net niet toegestaan volgens de Duitse grondwet. Dus zelfs de Duitse politici zullen zich uiteindelijk moeten schikken naar de realiteit. In een enquete van het Duitse blad Bild bleek meer dan 90% van de Duitsers tegen de EU-grondwet te zijn, terwijl de meerderheid van de Duitse politici dit onveranderd bleven steunen. Zo zien we hoe ver politici in wezen af staan van hun volk. Zowel Ierland als Estland weigeren nu nog een ratificatieproces te houden voor een nieuwe aangepaste grondwet.
Onlangs is het bekend geworden dat de Europese Unie meer kost dan dat het ons oplevert. Marian Tupy van het "Cato Institute" heeft berekend dat de economische groei van de EG in de jaren 1960 4,9% was, in de jaren 1970 3%, in de jaren 1980 2,4%, in de jaren 1990 1,9% en in dit decennium een luttele 0,9%. Daarentegen groeit de wet- en regelzucht van de Eurocratie exponentieel en kost het volgens de Financial Times naar schatting het Europese bedrijfsleven jaarlijks 600 miljard euro aan bijdragen aan de EU en de kosten van deze toenemende en restrictieve EU-wetgeving. De opbrengsten zijn geschat op 118 miljard euro. Dit verklaart de absurd lage groei, de gigantische werkloosheid en de toenemende armoede. De EU kan het beste worden ontmanteld en omgevormd tot een vrijhandelsassociatie wil het nog kunnen overleven in de toekomst. Dat houdt in dat het Europarlement kan worden opgeheven en er een vrijhandelscommissie kan blijven bestaan die dan wordt bijgestaan door het Hof in Luxemburg om de multilaterale vrijhandelsverdragen te bewaken. De kosten voor zulke instellingen zijn minimaal en de bedrijfsopbrengsten worden gemaximaliseerd dankzij de enorme kostenbesparingen.
Als de politici door blijven gaan op hun heilloze weg richting een superstaat dan voorspel ik enorme problemen. Federale entiteiten als Joegoslavië, de Sovjet Unie en Indonesië zijn hierbij voorbeelden, waarbij het behoorlijk fout kan gaan wanneer een ver verwijderde centrale overheid haar macht wil uitoefenen over een zeer diverse bevolking. Opstanden, burgeroorlogen en revoluties zullen deze politici dan ten deel vallen met alle gevolgen van dien. Ben Bot heeft de Eurocratie zelfs reeds medegedeeld dat alsnog een referendum houden voor deze of een andere grondwet politieke zelfmoord betekent.
Volgens Ben Bot is de idee van een Europese Grondwet definitief dood. Uiteraard heeft hij het grootste gelijk van de wereld.
Dr. Albert Spits is a professor attached to the University of Arnhem, a libertarian columnist, and founder of Free Europe. This article ("Desperation and the European defiance") was also published in the Dutch dailies De Telegraaf and Het Parool, as well as on Cato.org, Libertarian.be, Libertarian.nl, Free-Europe.org and Vrijspreker.nl.
More articles by this author on www.free-europe.org.
Read more.
Alles aan dit "gedrocht" ruikt immers naar Franse geldingsdrang, zoals onderwezen aan de Ecole Nationale d'Administration, een soort "hogeschool" voor ambtenaren in Parijs, gecreeerd door Charles de Gaulle in 1945. Vanwege hun "gloire perdue" zinnen de Franse politici op wraak jegens het Angelsaksische gedachtegoed dat gepersonificeerd werd door het peride Albion en natuurlijk door de Amerikaanse (buitenlandse) politiek. Boeken als "Le Défi Américain" van Jean-Jacques Servan Schreiber spraken zelfs over een Amerikaanse "offensief" dat Europa wil overweldigen met haar producten en vrijhandelsbeleid. Je moet echt een Fransman zijn om daar tegen te kunnen fulmineren.
Mede dankzij de inspanningen van Jean Monnet en Robert Schuman konden zij de basis leggen voor een "verenigd Europa". Let wel op het woord "verenigd", dus zeker geen Europa van onafhankelijke staten of alleen maar een ordinaire vrijhandelszone, zoals Charles De Gaulle of Margaret Thatcher wilden. Neen, het moest voor de Fransen een federaal Europa worden en wel zo snel mogelijk. Een eigen vlag, volkslied, munt, parlement, regering, grondwet en natuurlijk een eigen president moesten in een ijltempo gevonden worden. Behalve dan een groot deel van de Europese collectivistische politici, wilden maar bitter weinige Europeanen deze constructie. Dit kwam recentelijk nog tot uiting tijdens de grondwetsreferenda in eerder genoemde landen. Het was een klap in het gezicht van zowel Eurofielen als Eurocraten. Nu begint men pas te debatteren over het toelatingsbeleid van nieuwe lidstaten en zelfs de toegang van Turkije staat nu eindelijk ter discussie.
De Eurocommissaris Gunther Verheugen is tevens in aanvaring gekomen met zijn eigen Eurocraten. Verheugen kloeg over de enorme macht van deze ongekozen bureaucraten, die alles dwarsboomden. Als tegenactie lekten deze bureaucraten foto's naar de pers van een onbewezen "affaire". Dit was nogal een doorzichtig plan om Verheugen in diskrediet en dus ten val te brengen. Verheugen liet de storm over zich razen en blijft op post. Verder heeft het "Bundesverfassungsgericht" zelfs geoordeeld dat de EU-grondwet illegaal is, want het geeft de EU meer macht dan de Bondsrepubliek en dat is nu net niet toegestaan volgens de Duitse grondwet. Dus zelfs de Duitse politici zullen zich uiteindelijk moeten schikken naar de realiteit. In een enquete van het Duitse blad Bild bleek meer dan 90% van de Duitsers tegen de EU-grondwet te zijn, terwijl de meerderheid van de Duitse politici dit onveranderd bleven steunen. Zo zien we hoe ver politici in wezen af staan van hun volk. Zowel Ierland als Estland weigeren nu nog een ratificatieproces te houden voor een nieuwe aangepaste grondwet.
Onlangs is het bekend geworden dat de Europese Unie meer kost dan dat het ons oplevert. Marian Tupy van het "Cato Institute" heeft berekend dat de economische groei van de EG in de jaren 1960 4,9% was, in de jaren 1970 3%, in de jaren 1980 2,4%, in de jaren 1990 1,9% en in dit decennium een luttele 0,9%. Daarentegen groeit de wet- en regelzucht van de Eurocratie exponentieel en kost het volgens de Financial Times naar schatting het Europese bedrijfsleven jaarlijks 600 miljard euro aan bijdragen aan de EU en de kosten van deze toenemende en restrictieve EU-wetgeving. De opbrengsten zijn geschat op 118 miljard euro. Dit verklaart de absurd lage groei, de gigantische werkloosheid en de toenemende armoede. De EU kan het beste worden ontmanteld en omgevormd tot een vrijhandelsassociatie wil het nog kunnen overleven in de toekomst. Dat houdt in dat het Europarlement kan worden opgeheven en er een vrijhandelscommissie kan blijven bestaan die dan wordt bijgestaan door het Hof in Luxemburg om de multilaterale vrijhandelsverdragen te bewaken. De kosten voor zulke instellingen zijn minimaal en de bedrijfsopbrengsten worden gemaximaliseerd dankzij de enorme kostenbesparingen.
Als de politici door blijven gaan op hun heilloze weg richting een superstaat dan voorspel ik enorme problemen. Federale entiteiten als Joegoslavië, de Sovjet Unie en Indonesië zijn hierbij voorbeelden, waarbij het behoorlijk fout kan gaan wanneer een ver verwijderde centrale overheid haar macht wil uitoefenen over een zeer diverse bevolking. Opstanden, burgeroorlogen en revoluties zullen deze politici dan ten deel vallen met alle gevolgen van dien. Ben Bot heeft de Eurocratie zelfs reeds medegedeeld dat alsnog een referendum houden voor deze of een andere grondwet politieke zelfmoord betekent.
Volgens Ben Bot is de idee van een Europese Grondwet definitief dood. Uiteraard heeft hij het grootste gelijk van de wereld.
Dr. Albert Spits is a professor attached to the University of Arnhem, a libertarian columnist, and founder of Free Europe. This article ("Desperation and the European defiance") was also published in the Dutch dailies De Telegraaf and Het Parool, as well as on Cato.org, Libertarian.be, Libertarian.nl, Free-Europe.org and Vrijspreker.nl.
More articles by this author on www.free-europe.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2007
Introduction to Samuel Konkin's agorism
Agorism is a radical left-libertarian political philosophy popularized by Samuel Edward Konkin’s "New Libertarian Manifesto", whose goal is a free market society. Agorists are conscious practitioners of counter-economics. The term “agora”, meaning “open market place”, represents a revolutionary type of free market anarchism, achieved through advocacy and growth of the underground economy, a black market, until such a point that the State's perceived moral authority and outright power have been so thoroughly undermined that revolutionary market anarchist legal and security enterprises are able to arise from underground and ultimately suppress government. Agorists are soft propertarians and consider their ideas as a superation of those of Murray Rothbard.
According to Samuel Edward Konkin.
Sarge Baldy used to lecture at Oregon State University. This article was also published on Libertarian.be.
More information on Konkin's libertarianism on www.agorism.info.
Read more.
According to Samuel Edward Konkin.
Agorists are in fact just “strict Rothbardians”. They are even more Rothbardian than Rothbard himself.Agorists oppose intellectual property rights and are in principle not at all against collective property, if chosen by the community. All relations and exchanges between people must be completely voluntary.
Sarge Baldy used to lecture at Oregon State University. This article was also published on Libertarian.be.
More information on Konkin's libertarianism on www.agorism.info.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2007
No welfare for foreigners !
Through a Freedom of Information Act Request, a private group recently obtained a copy of an agreement between the United States and Mexico that will allow hundreds of thousands of noncitizens to receive Social Security benefits. The agreement creates a so-called "totalization" plan between the republic of Mexico and the United States of America. Totalization is nothing new. The first such agreements were made in the late 1970s between the U.S. and several foreign governments simply to make sure American citizens living abroad did not suffer from double taxation with respect to Social Security taxes. From there, however, totalization agreements have become vehicles for noncitizens to become eligible for U.S. Social Security benefits. The new agreement with Mexico would make an estimated 160,000 Mexican citizens eligible in the next five years.
Ultimately, the bill for Mexicans working legally in the U.S. could reach one billion dollars by 2050, when the estimated Mexican beneficiaries could reach 300,000. Worse still, an estimated five million Mexicans working illegally in the United States could be eligible for the program. According to press reports, a provision in the Social Security Act allows illegal immigrants to receive Social Security benefits if the United States and another country have a totalization agreement. It's important to note that Congress, like the American people, heretofore had not seen this totalization agreement. This decision to expand our single largest entitlement program was made with no input from the legislative branch of government. If the president signs it, Congress will have to affirmatively act to override him and in essence veto the agreement. This is the opposite of how it's supposed to work.
There are obvious reasons to oppose a Social Security totalization agreement with Mexico. First, our Social Security system already faces trillions of dollars in future shortages as the Baby Boomer generation retires and fewer young workers pay into the system. Adding hundreds of thousand of noncitizens to the Social Security rolls can only hasten the day of reckoning. Second, Social Security never was intended to serve as an individual foreign aid program for noncitizens abroad. Remember, there is no real Social Security trust fund, and the distinction between income taxes and payroll taxes is entirely artificial.
The Social Security contributions made by noncitizens are spent immediately as general revenues. So while it's unfortunate that some are forced to pay into a system from which they might never receive a penny, the same can be said of younger American citizens. If noncitizens wish to obtain Social Security benefits, or any other U.S. government entitlements, they should seek to become U.S. citizens. Also, totalization agreements allow noncitizens to quality for Social Security benefits by working in the U.S. as little as 18 months. A Mexican citizen could work here for only a year and a half, return to Mexico, and retire with full U.S. benefits. This is grossly unfair to Americans who must work more even to qualify for benefits, especially younger people who face the possibility that there may be nothing left when it is their turn to retire.
Those in favor of sending U.S. Social Security benefits to Mexican citizens argue that crushing poverty in Mexico demands some form of U.S. assistance to that country. While poverty in Mexico truly is deplorable and saddening, the fact remains that Congress has no constitutional authority to enact what is essentially another foreign aid program.
Dr. Ron Paul is a Republican U.S. Congressman for Texas, the 1988 U.S. Presidential Candidate for the Libertarian Party and a candidate for the Republican nomination in the 2008 U.S. presidential election. This article was also published on LewRockwell.com, RLC.org, Libertarian.be and OutlawJournalism.com.
More articles by this author on www.ronpaul.house.gov.
Read more.
Ultimately, the bill for Mexicans working legally in the U.S. could reach one billion dollars by 2050, when the estimated Mexican beneficiaries could reach 300,000. Worse still, an estimated five million Mexicans working illegally in the United States could be eligible for the program. According to press reports, a provision in the Social Security Act allows illegal immigrants to receive Social Security benefits if the United States and another country have a totalization agreement. It's important to note that Congress, like the American people, heretofore had not seen this totalization agreement. This decision to expand our single largest entitlement program was made with no input from the legislative branch of government. If the president signs it, Congress will have to affirmatively act to override him and in essence veto the agreement. This is the opposite of how it's supposed to work.
There are obvious reasons to oppose a Social Security totalization agreement with Mexico. First, our Social Security system already faces trillions of dollars in future shortages as the Baby Boomer generation retires and fewer young workers pay into the system. Adding hundreds of thousand of noncitizens to the Social Security rolls can only hasten the day of reckoning. Second, Social Security never was intended to serve as an individual foreign aid program for noncitizens abroad. Remember, there is no real Social Security trust fund, and the distinction between income taxes and payroll taxes is entirely artificial.
The Social Security contributions made by noncitizens are spent immediately as general revenues. So while it's unfortunate that some are forced to pay into a system from which they might never receive a penny, the same can be said of younger American citizens. If noncitizens wish to obtain Social Security benefits, or any other U.S. government entitlements, they should seek to become U.S. citizens. Also, totalization agreements allow noncitizens to quality for Social Security benefits by working in the U.S. as little as 18 months. A Mexican citizen could work here for only a year and a half, return to Mexico, and retire with full U.S. benefits. This is grossly unfair to Americans who must work more even to qualify for benefits, especially younger people who face the possibility that there may be nothing left when it is their turn to retire.
Those in favor of sending U.S. Social Security benefits to Mexican citizens argue that crushing poverty in Mexico demands some form of U.S. assistance to that country. While poverty in Mexico truly is deplorable and saddening, the fact remains that Congress has no constitutional authority to enact what is essentially another foreign aid program.
Dr. Ron Paul is a Republican U.S. Congressman for Texas, the 1988 U.S. Presidential Candidate for the Libertarian Party and a candidate for the Republican nomination in the 2008 U.S. presidential election. This article was also published on LewRockwell.com, RLC.org, Libertarian.be and OutlawJournalism.com.
More articles by this author on www.ronpaul.house.gov.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2007
Het nieuwe liberale Cassandra project
Leuven stond maandagavond 11 december 2006 in rep en roer door de komst van Jean-Marie Dedecker, de senator die bij de N-VA aanklopte en met veel tamtam binnengehaald werd door voorzitter Bart De Wever. Dedecker was het afgelopen weekend niet weg te denken uit de media. De N-VA had zich bedacht en een bocht van 180 graden gemaakt. Dedecker kreeg toch geen plaats op de N-VA-lijst en verliet als gevolg dan ook onmiddellijk deze partij. Jammer genoeg was Dedecker nog steeds te aangeslagen door de recente ontwikkelingen en wou hij een rustperiode inlassen. Zijn komst naar het LVSV in Leuven werd afgezegd. Ter elfder ure kon het LVSV alsnog een vervanger vinden. Het werd professor Boudewijn Bouckaert die nu volop bezig is met de uitwerking van het "nieuw liberaal project" rond de opgerichte vzw Cassandra. Bouckaert kwam dit project uit de doeken doen en zo kregen we alsnog onze primeur. Naar aloude Bouckaert-traditie werd het een waardige afsluiter van het eerste semester, maar of hij bij het LVSV ditmaal nog steeds een "thuismatch" speelde, laat ik graag in het midden.
Professor Bouckaert gaf ons een overzicht van de recente gebeurtenissen en spaarde hierin de N-VA niet. Hij verweet voorzitter De Wever hypocrisie, professionele en persoonlijke fouten, lafheid en een gebrek aan leiderschap. CD&V werd niet voldoende op voorhand ingelicht. De Wever kon de perslekken niet het hoofd bieden en zwichtte voor de beloftes van de CD&V naar de komende verkiezingen toe. "Partijen met te veel interne democratie, zoals de N-VA, worden al snel onbestuurbaar," aldus nog Bouckaert. Ook over het opblazen van het kartel had hij een uitgesproken mening. Alles was op conto te schrijven van vakbond ACW.
Er werd ook een schets gemaakt van het huidige politieke landschap en - gesterkt door een recente peiling die de N-VA 15,1% van de stemmen geeft - vindt Bouckaert de gezinshereniging van CD&V en N-VA een gemiste kans om zowel het VB te stoppen als om politiek Vlaanderen wakker te schudden. Volgens hem worden de "jonge actieven" - zeg maar de "hardwerkende Vlamingen" - uitgezogen via allerlei pestbelastingen en is deze bevolkingsgroep nergens meer vertegenwoordigd.
Het nieuwe politieke project is momenteel bezig met het opstellen van een degelijk programma en met het zoeken naar de nodige financiele fondsen. Bouckaert maakte ook gewag van een aantal overlopers uit de N-VA en de VLD naar de nieuwe rechts-liberale partij rond Jean-Marie Dedecker. Namen werden echter niet genoemd. Voor de verkiezingen van 2007 werd gedacht aan een kartel met VLOTT, al dan niet in kartel met het VB. Volgens Bouckaert heeft de N-VA zijn bestaansrecht verbeurd en wordt deze partij niets meer dan de afstervende appendix van de CD&V. Bouckaert mikt op 1 zetel zonder kartel en op 2 à 3 zetels in kartel met VLOTT. Een fusie tussen zijn project en VLOTT lijkt moeilijk omdat er twee sterke figuren zijn die elk liever hun eigen partij - en zo elk hun eigenheid - koste wat het kost zouden willen behouden.
De nieuwe liberale partij zal zeker niet "intellectueel libertarisch" zijn, maar wel "praktisch liberaal". Het programma wordt geen theoretisch "Libertarisch Manifest". Het gaat bij Cassandra dan ook niet om een nieuwe denktank maar om een echte nieuwe politieke partij die o.a. een streng immigratiebeleid en Vlaamse onafhankelijkheid vooropstelt. Een ethisch programma wordt bewust niet opgesteld. De individuele keuzes van de eventuele verkozenen zullen in dat domein blijven primeren. Verder wordt de nieuwe liberale cocktail op smaak gebracht met een vlaktaks, een beperking van de werkloosheidsuitkeringen, een afbouw van de sociale zekerheid en een drastische vermindering van de overheidsbureaucratie.
Boudewijn Bouckaert viel ook nog het Belgische kiessysteem aan. De kiesdrempel maakt het voor nieuwe partijen bijna onmogelijk om door te breken. Daarnaast vindt hij dat de parlementsleden van vandaag verworden zijn tot ordinaire "stemmachines" die steeds de regering steunen en legitimeren. In landen met het uninominaal meerderheidskiesrecht zoals de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, is dat niet het geval. De lijstverkiezingen werken de moord op de Belgische parlementaire democratie in de hand. Hij denkt daarom ook aan hervormingen op verkiezingsvlak.
Het nieuwe project staat dus al deels op de rails en in klassiek-liberale middens is er kennelijk zeer veel interesse.
We wensen Bouckaert natuurlijk zeer veel succes met zijn nieuwe partij, maar toch wel met enige reserves. Als de partij niet doorbreekt in 2007, is Ward Beysen plots heel dichtbij.
Vincent De Roeck is president of Nova Libertas and editor of Libertarian.be. This article ("The new liberal Cassandra project") was also published in the libertarian magazine Blueprint, as well as on InFlandersFields.eu, JongVLDBerchem.be and Libertarian.be.
More articles by Vincent De Roeck on www.lvsvleuven.be.
Read more.
Professor Bouckaert gaf ons een overzicht van de recente gebeurtenissen en spaarde hierin de N-VA niet. Hij verweet voorzitter De Wever hypocrisie, professionele en persoonlijke fouten, lafheid en een gebrek aan leiderschap. CD&V werd niet voldoende op voorhand ingelicht. De Wever kon de perslekken niet het hoofd bieden en zwichtte voor de beloftes van de CD&V naar de komende verkiezingen toe. "Partijen met te veel interne democratie, zoals de N-VA, worden al snel onbestuurbaar," aldus nog Bouckaert. Ook over het opblazen van het kartel had hij een uitgesproken mening. Alles was op conto te schrijven van vakbond ACW.
Er werd ook een schets gemaakt van het huidige politieke landschap en - gesterkt door een recente peiling die de N-VA 15,1% van de stemmen geeft - vindt Bouckaert de gezinshereniging van CD&V en N-VA een gemiste kans om zowel het VB te stoppen als om politiek Vlaanderen wakker te schudden. Volgens hem worden de "jonge actieven" - zeg maar de "hardwerkende Vlamingen" - uitgezogen via allerlei pestbelastingen en is deze bevolkingsgroep nergens meer vertegenwoordigd.
Het nieuwe politieke project is momenteel bezig met het opstellen van een degelijk programma en met het zoeken naar de nodige financiele fondsen. Bouckaert maakte ook gewag van een aantal overlopers uit de N-VA en de VLD naar de nieuwe rechts-liberale partij rond Jean-Marie Dedecker. Namen werden echter niet genoemd. Voor de verkiezingen van 2007 werd gedacht aan een kartel met VLOTT, al dan niet in kartel met het VB. Volgens Bouckaert heeft de N-VA zijn bestaansrecht verbeurd en wordt deze partij niets meer dan de afstervende appendix van de CD&V. Bouckaert mikt op 1 zetel zonder kartel en op 2 à 3 zetels in kartel met VLOTT. Een fusie tussen zijn project en VLOTT lijkt moeilijk omdat er twee sterke figuren zijn die elk liever hun eigen partij - en zo elk hun eigenheid - koste wat het kost zouden willen behouden.
De nieuwe liberale partij zal zeker niet "intellectueel libertarisch" zijn, maar wel "praktisch liberaal". Het programma wordt geen theoretisch "Libertarisch Manifest". Het gaat bij Cassandra dan ook niet om een nieuwe denktank maar om een echte nieuwe politieke partij die o.a. een streng immigratiebeleid en Vlaamse onafhankelijkheid vooropstelt. Een ethisch programma wordt bewust niet opgesteld. De individuele keuzes van de eventuele verkozenen zullen in dat domein blijven primeren. Verder wordt de nieuwe liberale cocktail op smaak gebracht met een vlaktaks, een beperking van de werkloosheidsuitkeringen, een afbouw van de sociale zekerheid en een drastische vermindering van de overheidsbureaucratie.
Boudewijn Bouckaert viel ook nog het Belgische kiessysteem aan. De kiesdrempel maakt het voor nieuwe partijen bijna onmogelijk om door te breken. Daarnaast vindt hij dat de parlementsleden van vandaag verworden zijn tot ordinaire "stemmachines" die steeds de regering steunen en legitimeren. In landen met het uninominaal meerderheidskiesrecht zoals de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, is dat niet het geval. De lijstverkiezingen werken de moord op de Belgische parlementaire democratie in de hand. Hij denkt daarom ook aan hervormingen op verkiezingsvlak.
Het nieuwe project staat dus al deels op de rails en in klassiek-liberale middens is er kennelijk zeer veel interesse.
We wensen Bouckaert natuurlijk zeer veel succes met zijn nieuwe partij, maar toch wel met enige reserves. Als de partij niet doorbreekt in 2007, is Ward Beysen plots heel dichtbij.
Vincent De Roeck is president of Nova Libertas and editor of Libertarian.be. This article ("The new liberal Cassandra project") was also published in the libertarian magazine Blueprint, as well as on InFlandersFields.eu, JongVLDBerchem.be and Libertarian.be.
More articles by Vincent De Roeck on www.lvsvleuven.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2007
When chaos reigns, tyranny rules
It’s true no matter where you live. From Florida to Alaska and Montana to Maine, your Katrina may be an earthquake, a tornado, a terrorist attack, a flood, a wildfire or one of many other catastrophes, both natural and man-made. If we note how government behaves in the disasters we’re being told to prepare for, the aftermath of Hurricane Katrina in 2005 revealed a horror story as big as the storm itself. NRA has had news crews on the ground in New Orleans since the hurricane hit, interviewing National Rifle Association members, gun owners, investigators and law enforcement officers.
The ugly truth about the default posture of government in disaster is this. When chaos reigns, tyranny rules! In the aftermath of Katrina, and for the first time in American history, New Orleans and other government officials ordered law enforcement officers to go door to door to confiscate firearms from law-abiding citizens at gunpoint. When there were no police or 911 or lights or phones, when armed gangs roamed the streets and gunshots rang out in the moonless sky, when thousands of lawful Americans were reduced to the final and purest form of self-reliance in the face of terrifying anarchy, their very means of self-reliance was taken away.
Katrina became the proving ground for what American gun owners have always predicted. The day came when government bureaucrats threw the Bill of Rights out the window and declared freedom to be whatever they say it is. A mayor and a police chief revoked the civil rights of law-abiding citizens. The Second Amendment was only as good as they said it was. And they had plenty of men in helmets and body armor with M-16s to prove it. No one really knows how many hundreds or thousands of guns were confiscated. In fact, it took six months and an NRA lawsuit in federal court before the city admitted they took any guns at all. Many are lost. Few are likely to make it back to their rightful owners. In the overwhelming wake of Katrina, local bureaucrats, with no conceivable authority to do so, revoked the Second Amendment. They suffered no consequences. And American media remained silently complicit.
Who, if not NRA and the Institute for Legislative Action, will rise to tell this terrible story and prevent its future occurrence?
NRA immediately launched a twopart initiative. The NRA asked every mayor and police chief in America to sign a pledge that they will never forcibly disarm the law-abiding citizens of their town or city. Mayors and police chiefs have already sworn to support the U.S. Constitution in their oaths of office. So signing this pledge should be just as effortless. And their constituents will find out whose side their local leaders are on. If they refuse to make the pledge, they should explain under exactly what circumstances their citizens should agree to be forcibly disarmed.
The NRA will support the introduction of state and federal legislation that makes it a crime to forcibly disarm law-abiding citizens. Violation should result in arrest and hard prison time. This legislation protects not only lawful gun owners, but also rank-and-file police and military officers who should not be ordered to do what they know is wrong. They don’t want "leaders" to use them as instruments of tyranny to disarm their fellow townsmen. In the minds of those who framed our Constitution, the right to armed selfprotection in times of pandemonium was so obvious and innate that it didn’t warrant mention. That’s why the Second Amendment is brief in language but broad in scope, serving as umbrella protection for lawful use of arms in almost any circumstance. We can’t know from whence the next calamity will come, only that it will come. And only the NRA stands sentry for gun rights when it arrives. If we do not heed the lesson of Katrina - that survival in disaster is ultimately the responsibility of the individual - the next tragedy will certainly include further devastation of American freedoms.
Chris Cox is a gun rights activist, a senior official of the National Rifle Association and the chairman of the Institute for Legislative Action. This article was also published in the Rifleman magazine and the Freedom In Peril leaflet, as well as on Libertarian.be and NRA.org.
More articles by this author on www.ila.org.
Read more.
The ugly truth about the default posture of government in disaster is this. When chaos reigns, tyranny rules! In the aftermath of Katrina, and for the first time in American history, New Orleans and other government officials ordered law enforcement officers to go door to door to confiscate firearms from law-abiding citizens at gunpoint. When there were no police or 911 or lights or phones, when armed gangs roamed the streets and gunshots rang out in the moonless sky, when thousands of lawful Americans were reduced to the final and purest form of self-reliance in the face of terrifying anarchy, their very means of self-reliance was taken away.
Katrina became the proving ground for what American gun owners have always predicted. The day came when government bureaucrats threw the Bill of Rights out the window and declared freedom to be whatever they say it is. A mayor and a police chief revoked the civil rights of law-abiding citizens. The Second Amendment was only as good as they said it was. And they had plenty of men in helmets and body armor with M-16s to prove it. No one really knows how many hundreds or thousands of guns were confiscated. In fact, it took six months and an NRA lawsuit in federal court before the city admitted they took any guns at all. Many are lost. Few are likely to make it back to their rightful owners. In the overwhelming wake of Katrina, local bureaucrats, with no conceivable authority to do so, revoked the Second Amendment. They suffered no consequences. And American media remained silently complicit.
Who, if not NRA and the Institute for Legislative Action, will rise to tell this terrible story and prevent its future occurrence?
NRA immediately launched a twopart initiative. The NRA asked every mayor and police chief in America to sign a pledge that they will never forcibly disarm the law-abiding citizens of their town or city. Mayors and police chiefs have already sworn to support the U.S. Constitution in their oaths of office. So signing this pledge should be just as effortless. And their constituents will find out whose side their local leaders are on. If they refuse to make the pledge, they should explain under exactly what circumstances their citizens should agree to be forcibly disarmed.
The NRA will support the introduction of state and federal legislation that makes it a crime to forcibly disarm law-abiding citizens. Violation should result in arrest and hard prison time. This legislation protects not only lawful gun owners, but also rank-and-file police and military officers who should not be ordered to do what they know is wrong. They don’t want "leaders" to use them as instruments of tyranny to disarm their fellow townsmen. In the minds of those who framed our Constitution, the right to armed selfprotection in times of pandemonium was so obvious and innate that it didn’t warrant mention. That’s why the Second Amendment is brief in language but broad in scope, serving as umbrella protection for lawful use of arms in almost any circumstance. We can’t know from whence the next calamity will come, only that it will come. And only the NRA stands sentry for gun rights when it arrives. If we do not heed the lesson of Katrina - that survival in disaster is ultimately the responsibility of the individual - the next tragedy will certainly include further devastation of American freedoms.
Chris Cox is a gun rights activist, a senior official of the National Rifle Association and the chairman of the Institute for Legislative Action. This article was also published in the Rifleman magazine and the Freedom In Peril leaflet, as well as on Libertarian.be and NRA.org.
More articles by this author on www.ila.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2007
Desert Storm in een glas water
Een artikel uit de oude doos. In de lente van 2003 werd alles in gereedheid gebracht om de oorlog tegen het terrorisme in Irak naar een volgend niveau te brengen. Het was een tijd van fel debat en scherpe tegenstellingen tussen de Angelsaksische wereld, daarin bijgestaan door het "nieuwe" Europa, en het continentale "oude" West-Europa. Het volgende opiniestuk dateert dan ook uit die bewuste periode. Vandaag is iedereen het erover eens. De oorlog was een strategische fout en de gevolgen zien we nog dagelijks op de televisie. De burgeroorlog is er al lang een feit. In tegenstelling tot vele anderen neem ik geen bakzeil. Ik steunde de inval in 2003 en blijf mijn bewuste keuze van toen verdedigen. Op basis van alle toenmalige aanwijzingen was enkel een inval te rechtvaardigen. Saddam Hussein was een massamoordenaar en ook al werden er geen massavernietigingswapens gevonden na de "bevrijding", dan nog verdient Hussein geen genade. Of werden de Koerden in het noorden niet vergast met net die "onbestaande" massavernietigingswapens?
Kerstmis 1990, Koeweit. Duizenden vluchtelingen banen zich een weg tussen de brandende oliebronnen. Gehavende lijken schijnen de oorlogsslachtoffers aan te gapen. In de verte klinken de inslagen van de Amerikaanse kruisraketten. Verminkte kinderen zoeken schoorvoetend steun bij hun moeder. Soldaten en militieleden rijden af en aan met geneesmiddelen, maar laten de zwaar getormenteerde bevolking links liggen. Zij steunen immers de dictator. Apache en Cobra gevechtshelikopters doorkruisen het bevrijde luchtruim, geflankeerd door B-52 bommenwerpers op zoek naar nieuwe slachtoffers, terwijl de Walkure van Richard Wagner als een macaber requiem door de luidsprekers schalt.
Onder druk van de internationale gemeenschap werd door de Verenigde Staten en zijn verbondenen een gigantische strijdmacht ontplooid in de Golfregio. Het fiat van de veiligheidsraad legitimeerde operatie Desert Storm. Na enkele weken was Koeweit ontzet en de Irakese agressor teruggedrongen tot op het eigen grondgebied. Enkele weken later stonden de geallieerde troepen voor de poorten van Bagdad. Tegen elke militaire logica in werd de inname van Bagdad van hogerhand verboden. Saddam Hussein en zijn regime werden zo in het zadel gehouden. Dertien jaar en ettelijke tienduizenden onschuldige slachtoffers later, laait het oorlogsvuur weer op. De Verenigde Staten willen in de persoon van George Bush Jr. een regimewissel in Bagdad bewerkstelligen, maar de hypocriete wereldgemeenschap, gedomineerd door gefrustreerde Fransen, bange Duitsers, absolutistische Arabieren, seniele katholieken en aan grootheidswaanzin leidende Walen, is het daar niet mee eens. Waartoe uitgeholde democratie nog leiden kan?
Ik snap de bezwaren van de publieke opinie omtrent een mogelijke tweede - derde als we Desert Fox meetellen - militaire operatie in Irak niet. De geloofwaardigheid van de twee grootste aardse allianties staat op het spel. Welk nut heeft de UNO als ze haar eigen resoluties niet kan doen naleven? Welke primaire taken vervult de NAVO als ze haar eigen leden in de steek laat? Welke toekomst heeft de Europese Unie als ze tweedrachtig op het wereldtoneel verschijnt?
Anno 1991. De Verenigde Naties verbieden George Bush Sr. om Bagdad in te nemen en Saddam Hussein te vervolgen, maar leggen het woestijnland een zwaar embargo op. Irak mag geen olie uitvoeren tenzij voor voedsel- en geneesmiddelenaankopen. Irak schendt dit embargo. De VN eist de ontmanteling van alle Irakese militaire installaties voor de aanmaak van ABC-wapens. Irak gaat aanvankelijk akkoord maar volhardt echter nog steeds in de boosheid. De VN stelt no-fly-zones in om de Irakese luchtmacht lam te leggen, maar de handhaving ervan door Franse Mirages, Duitse Eurofighters, Britse Tornados en Amerikaanse F-15's wordt zowel door Bagdad als door de veiligheidsraad tegengewerkt. Saddam Hussein erkent deze resolutie niet en bestookt de patrouillevliegtuigen regelmatig met SAM-grondluchtraketten. Tussen de talrijke schendingen van VN-resoluties in, vermoordt het schurkenregime ook nog Afghaanse revolutionairen (o.a. kolonel Massoud), Palestijnse overlopers (o.a. Abu Nidal) en steunt de dictator terroristen op financieel en logistiek vlak.
Om de tijd te doden wordt er af en toe ook nog een Scudje gelanceerd op Israel, worden de Koerden in het noorden met gifgas uitgeroeid en worden vrouwen publiekelijk verkracht en vernederd. Ook de Sjiietische minderheid in het zuiden moet het ontgelden. Sporadische liquidaties en martelingen gaan er hand in hand met maatschappelijk isolement, massale deportaties, sinistere strafkampen en slachtpartijen in perfecte einsatzkommando-stijl. Officiele UNO-waarnemers worden geintimideerd, tegengewerkt en het land uitgezet. Alle verdragen met ook maar een schijn van internationale rechtvaardigheid en/of goodwill worden met de voeten getreden.
Heden ten dage wordt deze never-ending-story weer op de spits gedreven door de gauchisten die elke beslissing van de VS bekritiseren omdat ze de ondergang van hun Utopia, hun Sovjet-Unie, nog steeds niet hebben kunnen verwerken. Het Amerikaanse leger, volledig geindoctrineerd met de idee van oneindige gerechtigheid en vrijheid, gekenmerkt door zijn Pruisische mentaliteit, ijzeren discipline, militaire kennis en superieur materiaal is nu klaar om eindelijk de finale coup de grace toe te dienen aan een verdorven regime dat terecht een eervolle plaats verdient in de geschiedenisboeken naast de staatsstructuren onder Jozef Stalin, Adolf Hitler en Papa Doc.
Turkije is een buurland van Irak en heeft ook een Koerdisch landsgedeelte in het oosten. De kans is dus vrij reeel dat Saddam Hussein in het geval van een oorlog enkele wapens "test" op die Koerden. De veiligheid van het Turkse grondgebied kan dus niet meer volledig gegarandeerd worden en aangezien het de taak is van de NAVO om te waken over de soevereiniteit van een lidstaat tegenover een externe vijand, is de beslissing van de VS om 30,000 soldaten te stationeren en de beslissing van Duitsland en Nederland om Patriot-raketten in Turkije op te stellen, zeker te bejubelen. De anti-Europapolitiek van MR-minister Louis Michel is echter onverklaarbaar. Een politieke dwerg die moed verwart met grootheidswaanzin! De Belgen kunnen het Noord-Atlantisch bondgenootschap opzeggen. Belgie kan zich uit de VN terugtrekken. Michel kan de bruggen met het nieuwe Europa opblazen. Maar wie zal de gevolgen daarvan dragen?
De hele hetze rond dit heikel thema is sterk overdreven en de verkiezingskoorts heft ook zijn tol. Groene ministers die nooit over iets anders gesproken hebben dan over Lappersfortbossen, mengen zich plots in thema's waarvoor hun IQ en wereldse kennis niet toereikend is. Liberalen draaien hun kazak om de regering te redden. Wapenvergunningen voor Nepal worden goedgekeurd. Wapentransporten via onze havens worden toegelaten, maar we kanten ons wel op politiek vlak tegen de oorlogslogica. Begrijpen wie nog begrijpen kan! Linkse bewegingen trekken naar Bagdad en scharen zich als levende schilden rond de dictator. Waar waren zij toen de Sovjets in 1945 Berlijn platgooiden?
Het beeld van Saddam Hussein op de televisie blijft me bij. De dictator in uniform, geflankeerd door een gouden adelaar, spreekt de natie toe. In gedachten zie ik opnieuw de helikopters uit Apocalypse Now ten strijde trekken. Hebben de Amerikanen wel lessen getrokken uit hun oorlogsverleden? Ook in Auschwitz speelde men Wagner ...
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian blogger and politician. He is editor of Libertarian.be and president of the Euramerican Friendship League. This article ("Talking about invading Iraq is a useless waste of time") was also published in the magazines Blueprint and Olvactueel, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu and LVSVLeuven.be.
More articles on the Iraq War on www.defendamerica.mil.
Read more.
Kerstmis 1990, Koeweit. Duizenden vluchtelingen banen zich een weg tussen de brandende oliebronnen. Gehavende lijken schijnen de oorlogsslachtoffers aan te gapen. In de verte klinken de inslagen van de Amerikaanse kruisraketten. Verminkte kinderen zoeken schoorvoetend steun bij hun moeder. Soldaten en militieleden rijden af en aan met geneesmiddelen, maar laten de zwaar getormenteerde bevolking links liggen. Zij steunen immers de dictator. Apache en Cobra gevechtshelikopters doorkruisen het bevrijde luchtruim, geflankeerd door B-52 bommenwerpers op zoek naar nieuwe slachtoffers, terwijl de Walkure van Richard Wagner als een macaber requiem door de luidsprekers schalt.
Onder druk van de internationale gemeenschap werd door de Verenigde Staten en zijn verbondenen een gigantische strijdmacht ontplooid in de Golfregio. Het fiat van de veiligheidsraad legitimeerde operatie Desert Storm. Na enkele weken was Koeweit ontzet en de Irakese agressor teruggedrongen tot op het eigen grondgebied. Enkele weken later stonden de geallieerde troepen voor de poorten van Bagdad. Tegen elke militaire logica in werd de inname van Bagdad van hogerhand verboden. Saddam Hussein en zijn regime werden zo in het zadel gehouden. Dertien jaar en ettelijke tienduizenden onschuldige slachtoffers later, laait het oorlogsvuur weer op. De Verenigde Staten willen in de persoon van George Bush Jr. een regimewissel in Bagdad bewerkstelligen, maar de hypocriete wereldgemeenschap, gedomineerd door gefrustreerde Fransen, bange Duitsers, absolutistische Arabieren, seniele katholieken en aan grootheidswaanzin leidende Walen, is het daar niet mee eens. Waartoe uitgeholde democratie nog leiden kan?
Ik snap de bezwaren van de publieke opinie omtrent een mogelijke tweede - derde als we Desert Fox meetellen - militaire operatie in Irak niet. De geloofwaardigheid van de twee grootste aardse allianties staat op het spel. Welk nut heeft de UNO als ze haar eigen resoluties niet kan doen naleven? Welke primaire taken vervult de NAVO als ze haar eigen leden in de steek laat? Welke toekomst heeft de Europese Unie als ze tweedrachtig op het wereldtoneel verschijnt?
Anno 1991. De Verenigde Naties verbieden George Bush Sr. om Bagdad in te nemen en Saddam Hussein te vervolgen, maar leggen het woestijnland een zwaar embargo op. Irak mag geen olie uitvoeren tenzij voor voedsel- en geneesmiddelenaankopen. Irak schendt dit embargo. De VN eist de ontmanteling van alle Irakese militaire installaties voor de aanmaak van ABC-wapens. Irak gaat aanvankelijk akkoord maar volhardt echter nog steeds in de boosheid. De VN stelt no-fly-zones in om de Irakese luchtmacht lam te leggen, maar de handhaving ervan door Franse Mirages, Duitse Eurofighters, Britse Tornados en Amerikaanse F-15's wordt zowel door Bagdad als door de veiligheidsraad tegengewerkt. Saddam Hussein erkent deze resolutie niet en bestookt de patrouillevliegtuigen regelmatig met SAM-grondluchtraketten. Tussen de talrijke schendingen van VN-resoluties in, vermoordt het schurkenregime ook nog Afghaanse revolutionairen (o.a. kolonel Massoud), Palestijnse overlopers (o.a. Abu Nidal) en steunt de dictator terroristen op financieel en logistiek vlak.
Om de tijd te doden wordt er af en toe ook nog een Scudje gelanceerd op Israel, worden de Koerden in het noorden met gifgas uitgeroeid en worden vrouwen publiekelijk verkracht en vernederd. Ook de Sjiietische minderheid in het zuiden moet het ontgelden. Sporadische liquidaties en martelingen gaan er hand in hand met maatschappelijk isolement, massale deportaties, sinistere strafkampen en slachtpartijen in perfecte einsatzkommando-stijl. Officiele UNO-waarnemers worden geintimideerd, tegengewerkt en het land uitgezet. Alle verdragen met ook maar een schijn van internationale rechtvaardigheid en/of goodwill worden met de voeten getreden.
Heden ten dage wordt deze never-ending-story weer op de spits gedreven door de gauchisten die elke beslissing van de VS bekritiseren omdat ze de ondergang van hun Utopia, hun Sovjet-Unie, nog steeds niet hebben kunnen verwerken. Het Amerikaanse leger, volledig geindoctrineerd met de idee van oneindige gerechtigheid en vrijheid, gekenmerkt door zijn Pruisische mentaliteit, ijzeren discipline, militaire kennis en superieur materiaal is nu klaar om eindelijk de finale coup de grace toe te dienen aan een verdorven regime dat terecht een eervolle plaats verdient in de geschiedenisboeken naast de staatsstructuren onder Jozef Stalin, Adolf Hitler en Papa Doc.
Turkije is een buurland van Irak en heeft ook een Koerdisch landsgedeelte in het oosten. De kans is dus vrij reeel dat Saddam Hussein in het geval van een oorlog enkele wapens "test" op die Koerden. De veiligheid van het Turkse grondgebied kan dus niet meer volledig gegarandeerd worden en aangezien het de taak is van de NAVO om te waken over de soevereiniteit van een lidstaat tegenover een externe vijand, is de beslissing van de VS om 30,000 soldaten te stationeren en de beslissing van Duitsland en Nederland om Patriot-raketten in Turkije op te stellen, zeker te bejubelen. De anti-Europapolitiek van MR-minister Louis Michel is echter onverklaarbaar. Een politieke dwerg die moed verwart met grootheidswaanzin! De Belgen kunnen het Noord-Atlantisch bondgenootschap opzeggen. Belgie kan zich uit de VN terugtrekken. Michel kan de bruggen met het nieuwe Europa opblazen. Maar wie zal de gevolgen daarvan dragen?
De hele hetze rond dit heikel thema is sterk overdreven en de verkiezingskoorts heft ook zijn tol. Groene ministers die nooit over iets anders gesproken hebben dan over Lappersfortbossen, mengen zich plots in thema's waarvoor hun IQ en wereldse kennis niet toereikend is. Liberalen draaien hun kazak om de regering te redden. Wapenvergunningen voor Nepal worden goedgekeurd. Wapentransporten via onze havens worden toegelaten, maar we kanten ons wel op politiek vlak tegen de oorlogslogica. Begrijpen wie nog begrijpen kan! Linkse bewegingen trekken naar Bagdad en scharen zich als levende schilden rond de dictator. Waar waren zij toen de Sovjets in 1945 Berlijn platgooiden?
Het beeld van Saddam Hussein op de televisie blijft me bij. De dictator in uniform, geflankeerd door een gouden adelaar, spreekt de natie toe. In gedachten zie ik opnieuw de helikopters uit Apocalypse Now ten strijde trekken. Hebben de Amerikanen wel lessen getrokken uit hun oorlogsverleden? Ook in Auschwitz speelde men Wagner ...
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian blogger and politician. He is editor of Libertarian.be and president of the Euramerican Friendship League. This article ("Talking about invading Iraq is a useless waste of time") was also published in the magazines Blueprint and Olvactueel, as well as on Libertarian.be, InFlandersFields.eu and LVSVLeuven.be.
More articles on the Iraq War on www.defendamerica.mil.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2007
First sharia bank in Geneva
Last month a Swiss referendum approved one the strictest immigration bills in Europe. The fact that immigrants are not welcome in the Alpine republic does not imply, however, that their money is not welcome. Last week the Swiss authorities granted a banking licence to the Faisal Private Bank. The Geneva based bank will be the first in Switzerland to operate according to Islamic law (Sharia) principles. The latter prohibit usury, the collection and payment of interest, trading in financial risk, women opening bank accounts without their husband's approval, etc. Sharia products also cannot be invested in companies involved in gambling, alcohol, tobacco, pornography and the production of pork.
A spokesperson for Faisal Bank, whose principal shareholder is the Bahrain based Ithmaar Bank, stated the following.
When transferring money to their countries of origin many Islamic immigrants in Europe use an illegal banking network called "hawala". Hawala banks are operated by hawala brokers, usually small Muslim shopkeepers such as butchers and grocers. They also act as savings banks. The hawala brokers charge a commission which is lower than the charge for similar services by official banks. Hawala banks also operate according to Sharia principles, refusing i.e. to invest in pornography and pork. Investment in terrorism seems to be less of a problem. According to Western intelligence services the hawala brokers play an important role in financing terrorism since part of the commission they charge their customers is sometimes used to sponsor organisations such as Al-Qaeda.
Yesterday Ruud Peters, a law professor in Amsterdam and a Sharia expert, said the following at a conference in Amsterdam.
More articles on islam in Europe on www.webislam.com.
Read more.
A spokesperson for Faisal Bank, whose principal shareholder is the Bahrain based Ithmaar Bank, stated the following.
The bank wants to build bridges between Swiss private banking excellence and financial solutions based on ethics derived from Sharia. (...) This will enable us to deliver an innovative platform for an international clientele which trusts our private bankers because they are also accountable for their values.Swiss banks, including UBS, the country's largest bank, have already opened branches in the Middle East, offering Sharia-compliant financial products to wealthy Arabs. Demand for such services has risen significantly in recent years. The International Association of Islamic Banks estimates that there are about 300 financial institutions specialising in Sharia banking, and that they hold assets worth around 300 billion dollars. Other European countries also have Sharia banks, but contrary to the Swiss bank, which will cater mainly to non-Swiss residents, these cater mainly to immigrants. One of the first was the Islamic Bank of Britain, est. 2004.
When transferring money to their countries of origin many Islamic immigrants in Europe use an illegal banking network called "hawala". Hawala banks are operated by hawala brokers, usually small Muslim shopkeepers such as butchers and grocers. They also act as savings banks. The hawala brokers charge a commission which is lower than the charge for similar services by official banks. Hawala banks also operate according to Sharia principles, refusing i.e. to invest in pornography and pork. Investment in terrorism seems to be less of a problem. According to Western intelligence services the hawala brokers play an important role in financing terrorism since part of the commission they charge their customers is sometimes used to sponsor organisations such as Al-Qaeda.
Yesterday Ruud Peters, a law professor in Amsterdam and a Sharia expert, said the following at a conference in Amsterdam.
Islamic law is gaining influence in Europe. This is not the case in penal law, but in financial, contractual and inheritance law. Muslims who want to borrow money in order to start a business can do so without having to pay interest. (...) Dutch notaries are also registering a growing number of "Sharia wills" in which Muslims parents bequeath to their daughters only half of what their sons get. (...) The future is bright. The future is muslim.Dr. Paul Beliën is an international journalist and conservative writer. In Belgium, he founded the Thatcherite political party VLD and the libertarian think tank Centre for the New Europe. This article was also published in The Brussels Journal, as well as on Libertarian.be, SwissInfo.org and AmeInfo.com.
More articles on islam in Europe on www.webislam.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Winter Issue 2006
De mythe van de verzorgingsstaat
Is de verzorgingsstaat niet het summum van onze beschaving? Verdient niet iedereen gelijke kansen? Mogen we niet fier zijn dat wij zelf, doorheen het democratische proces, een solidair systeem hebben opgebouwd waardoor niemand uit de boot valt? Omdat deze vragen door de meeste burgers gemakkelijk met "ja, zeker" beantwoord worden, is het moeilijk om serieus genomen te worden wanneer je alles aan dit systeem even geweldig vindt. De critici worden uitgehoond of afgedaan als hardvochtige gekken.
Desondanks willen liberalen kanttekeningen plaatsen bij de huidige manier van denken. In de geest van Bastiat en alle degelijke economisten na hem, is het belangrijk om niet - zoals te vaak gebeurt - enkel naar de directe gevolgen maar ook naar de indirecte, niet-zichtbare gevolgen te kijken van onze omarming van het huidige systeem. Wanneer de volgende opwerpingen gemakkelijk zijn te weerleggen, of te beantwoorden zijn door meer interventie, des te beter. Dan kan de uitbreiding van de staat rustig verder voortschrijden volgens de huidige koers van samensmelting tussen fascisme en socialisme.
Laten we beginnen met de dingen die toch enige verbazing zouden moeten opwekken. Eerst en vooral een vreemde vaststelling. Ondanks onze groeiende levensstandaard en steeds meer geld dat besteed wordt aan het bestrijden van armoede en "creeren van kansen", zijn er steeds meer mensen meer afhankelijk van een overheidsuitkering. Welk bedrijf dat er steeds minder en minder in slaagt zijn doelstellingen te bereiken gaat steeds meer en meer geld toegestopt krijgen van aandeelhouders? Is dat niet wat we onder "verspilling" verstaan?
Een onlogische fundamentele vaststelling is ook dat de Derde Wereld (toch, per definitie, het deel met de meeste noodlijdende inwoners) wordt uitgesloten van de geneugten van systematische redistributie. Als het zo'n goed systeem is, waarom moet er dan geen geld vloeien van de westerse laaggeschoolde arbeider (behorende tot het 1-2% rijkste deel van de wereldbevolking) naar de veel "kansarmere" Ethiopier? Onze arbeider kan zeker de broeksriem nog wat harder aanspannen ten voordele van zijn zuidelijke medemensen. Is solidariteit iets dat tegengehouden wordt door artificiele constructies als nationale grenzen?
Ook economisch klopt er iets niet. Het valt op dat bepleiters van interventionistische maatregelen uitgaan van de naieve idee dat het aantasten van eigendomsrecht geen effect heeft op de grootte van de productie. Hun analyse van de markt is de volgende; na productie van goederen krijg je een distributie van de opbrengsten. Maar tot hun grote ontgoocheling belanden deze opbrengsten niet in gelijke mate bij iedereen. Neen, kapitalisten, ondernemers, ... krijgen meer toebedeeld door de markt. Gelukkig kunnen de veelal altruistische mensen werkzaam bij de overheid een faire herverdeling doorvoeren van de gretige grootverdieners naar de "sukkelaars", zodat ieder uiteindelijk krijgt wat hem toekomt. Echter, deze twee processen (productie en distributie) bestaan niet. Er is geen stapel opbrengsten die van niemand zijn en verdeeld kunnen worden, hoe simpel dat tegenwoordig ook lijkt te gaan. Neen, ieder bezit wat hij produceert. Dus moet er worden afgenomen onder dreiging met geweld. Nu zijn sparen en investeren gebaseerd op de notie dat het eigendomsrecht gewaarborgd wordt. Wanneer deze notie een illusie blijkt, zal men geneigd zijn nu te consumeren i.p.v. consumptie uit te stellen ten voordele van sparen en investeringen. Schending van eigendomsrecht leidt dus steeds tot een lagere productie dan deze die op een vrije markt ontstaan zou zijn.
Tegenwoordig gebeurt dit afnemen van eigendom d.m.v. taxatie (indirect ook door geldcreatie toegestaan door de overheid en de hieruit voortvloeiende inflatie). Gemiddeld wordt via taxatie 60-70 procent van je eigendom afgenomen (deze cijfers komen van het Nationaal Instituut voor Statistiek). Hierna gebeurt dan herverdeling richting de overheid zelf die dan op zijn beurt de zwakken, naar eigen goeddunken, bedeelt. Een veel voorkomende retorische vraag die dit zou verantwoorden is: heeft niet iedereen recht op een degelijk loon? Het is dan meestal tevergeefs wachten op een argument ter verantwoording van de instemming hiermee. Het probleem is dat wat je aan iemand geeft, van iemand anders moet worden afgenomen. Bij ons wordt het afgenomen van diegene met het hogere loon om te dienen als (gedwongen) gift aan diegene met een lager inkomen. Dit is niets anders dan een afstraffing van producenten. En dan nog wel vooral deze die het beste de consument dienen (zelfs met de bejubelde vlaktaks)! Wanneer je deze persoon het overgrote deel van zijn loon afneemt neem je daarbij zijn zin om de consument te dienen af. Namelijk hoe hoger zijn winst, des te meer hij zich zal uitsloven om jouw leven beter te maken. Ok, zullen velen zeggen, we moeten wat inboeten en er zijn nu hierdoor minder/slechtere tv's, voeding of geneesmiddelen.
We hebben dus gemiddeld een veel lagere levensstandaard, maar... de armen zijn toch beter af, he! Laten we - zoals Bastiat aanraadt - eens kijken wat er zou gebeurd zijn met het afgenomen geld, mocht het bij de rechtmatige eigenaar gebleven zijn. Deze had dit geld, wanneer je kijkt hoe het zijn vorige inkomsten verging, geinvesteerd,. met als gevolg lagere prijzen, hogere productiviteit en hierdoor hogere reele lonen. Mooi meegenomen is ook dat er meer geld voor iedereen is om te spenderen aan liefdadigheid, liefst gericht op (her)integratie in de arbeidsmarkt. Deze enige uitwegen uit de armoede worden nu geblokkeerd. Ook is de arme die wat aan kapitaalaccumulatie wou doen er aan voor de moeite wegens de vertraging hierop door taxatie. Daarbij komt nog dat sparen wordt ontmoedigd door inflatie (die rechtstreeks het gevolg is van het creeren van geld door de overheid). Nieuwe spelers hebben het hierdoor zeer moeilijk om een deel van de markt in te nemen. De drive van de markt - de concurrentiestrijd - wordt beknot. "Big business" heeft niets te vrezen. De huidige marktaandelen worden bestendigd. Daar doet men toch niemand, want we zijn allemaal consumenten, voordeel mee. Misschien vinden we een verklaring voor deze vreemde gang van zaken door naar het ontstaan van de welvaartstaat te kijken.
Om kort te gaan, de welvaartstaat ontstond niet door de opkomst van de industriele revolutie (industrialisering correleert niet met zijn opkomst). Hij ontstond ook niet op vraag van de "working class" en "hun" vakbond. De socialistische partij genoot toen geen massale steun en de vakbonden hadden amper leden. Wat zorgde dan wel voor haar ontstaan? Zoals vaak, de krachtige combinatie van ideologie en economische belangen. De welvaartsstaat werd van bovenop opgelegd. In deze korte tekst kan onmogelijk op de ideologische achtergrond worden ingegaan (Geinteresseerden, lees "Origins of the Welfare State" van Murray Rothbard) maar wel even op de economische. Intellectuelen, professionele "helpers", technocraten en the likes zagen hun kans schoon. Macht, prestige, subsidies en makkelijke jobs lagen binnen handbereik. Maar ook "big business" had het niet onder de markt: ze kregen contracten, subsidies, reguleringen, kartels en licenties waardoor hun vraagcurven steeds inelastischer werden. De consument kon hierdoor hogere prijzen voor minderwaardige producten verwachten. En nieuwe ondernemers konden hun producten niet aan de man brengen ondanks hun betere service en lagere prijzen.
Zoals wel vaker durft te gebeuren, kregen we een zogezegd goedbedoelde interventie van de overheid met juist de slechtste gevolgen voor zij die ermee geholpen zouden worden. Steeds worden de zwakkeren onder het mom van "hulp", nog meer verzwakt ten voordele van de huidige machthebbers. Steeds is het de consument die hiervoor opdraait.
Ter staving nog een bekend voorbeeld: het minimumloon. De wet verbiedt de minst productieven te werken. Jeugd en vreemdelingen worden verboden te werken aan het loon dat ze waard zijn. Dat is pas discriminatie! Natuurlijk heeft het minimumloon ook voordelen; de concurrentie van laagbetaalde arbeiders voor de beter betaalde leden van de vakbond wordt uitgeroeid. Maar om dit dan te verkopen als maatregel ten voordele van de minst productieven? Diegenen die het minimumloon wel waard zijn, zitten ook met problemen. Zij gaan (volgens hen door de gierige baas) niet veel loonsstijging meemaken. Hun loonkost wanneer ze het minimumloon verdienen is niet zo veel hoger dan hun nettoloon (dankzij lagere inkomenbelasting en sociale lasten) en in elk geval veel minder dan de gemiddelde 2,25 keer. Maar een kleine verhoging van hun brutoloon leidt tot een minder-dan-evenredige stijging van hun nettoloon, en een meer-dan-evenredige toename van hun loonkost. Veel kans om op te klimmen is ze dan ook niet gegund. Is dat gelijke kansen creëren waar iedere politicus de mond van vol heeft? Mij lijkt dit meer elke kans in de kiem smoren! Iemand die - logisch, gezien het voorgaande - geen job kan vinden, heeft dan "gelukkig" de kans om een loon van de staat af te dwingen, waardoor hij een onverantwoordelijk persoon kan worden, die voor zijn bestaan volledig afhangt van de staat en zijn bureaucratie.
Hoe meer geld wordt besteed aan sociale zekerheid, des te meer zullen er mensen zich bij aansluiten, afhankelijk worden en hun kansen op beterschap zien smelten als sneeuw voor de zon. Dus hoe groter het budget van de sociale zekerheid, des te lager wordt de levensstandaard en des te kleiner de kansen voor mensen onderaan de sociale ladder.
Zouden er politici, sociale werkers, intellectuelen, ... zijn die dit erg vinden? Hou in het achterhoofd dat hun stemmen, inkomen en privileges juist afhangen van het bestaan van deze situatie. De armen zelf zien niet dat het "hun" overheid juist is die hen arm houdt. De brainwashing door staatsonderwijs, media, sociale werkers en andere geprivilegieerden door de staat zal hier wel niet vreemd aan zijn. De kans dat de welvaartsstaat wordt teruggedraaid door de politiek zelf lijkt me dus klein. Spijtig dat de etatisten enkel op korte termijn denken. Op lange termijn zouden ook zij beter af zijn met een alsmaar stijgende levensstandaard dan met hun onethische overheidsprivileges.
Simon Van Wambeke is a Flemish anarcho-capitalist, board member of Nova Libertas, the Liberal Party Youth Movement Berchem chapter and the LVSV organization, and essayist for several libertarian media. This article ("The myth of the medicare state") was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, Politics.be, JongVLDBerchem.be, Politiek.net, LVSV.be and InFlandersFields.eu.
More articles by this author on www.jongvldberchem.be.
Read more.
Desondanks willen liberalen kanttekeningen plaatsen bij de huidige manier van denken. In de geest van Bastiat en alle degelijke economisten na hem, is het belangrijk om niet - zoals te vaak gebeurt - enkel naar de directe gevolgen maar ook naar de indirecte, niet-zichtbare gevolgen te kijken van onze omarming van het huidige systeem. Wanneer de volgende opwerpingen gemakkelijk zijn te weerleggen, of te beantwoorden zijn door meer interventie, des te beter. Dan kan de uitbreiding van de staat rustig verder voortschrijden volgens de huidige koers van samensmelting tussen fascisme en socialisme.
Laten we beginnen met de dingen die toch enige verbazing zouden moeten opwekken. Eerst en vooral een vreemde vaststelling. Ondanks onze groeiende levensstandaard en steeds meer geld dat besteed wordt aan het bestrijden van armoede en "creeren van kansen", zijn er steeds meer mensen meer afhankelijk van een overheidsuitkering. Welk bedrijf dat er steeds minder en minder in slaagt zijn doelstellingen te bereiken gaat steeds meer en meer geld toegestopt krijgen van aandeelhouders? Is dat niet wat we onder "verspilling" verstaan?
Een onlogische fundamentele vaststelling is ook dat de Derde Wereld (toch, per definitie, het deel met de meeste noodlijdende inwoners) wordt uitgesloten van de geneugten van systematische redistributie. Als het zo'n goed systeem is, waarom moet er dan geen geld vloeien van de westerse laaggeschoolde arbeider (behorende tot het 1-2% rijkste deel van de wereldbevolking) naar de veel "kansarmere" Ethiopier? Onze arbeider kan zeker de broeksriem nog wat harder aanspannen ten voordele van zijn zuidelijke medemensen. Is solidariteit iets dat tegengehouden wordt door artificiele constructies als nationale grenzen?
Ook economisch klopt er iets niet. Het valt op dat bepleiters van interventionistische maatregelen uitgaan van de naieve idee dat het aantasten van eigendomsrecht geen effect heeft op de grootte van de productie. Hun analyse van de markt is de volgende; na productie van goederen krijg je een distributie van de opbrengsten. Maar tot hun grote ontgoocheling belanden deze opbrengsten niet in gelijke mate bij iedereen. Neen, kapitalisten, ondernemers, ... krijgen meer toebedeeld door de markt. Gelukkig kunnen de veelal altruistische mensen werkzaam bij de overheid een faire herverdeling doorvoeren van de gretige grootverdieners naar de "sukkelaars", zodat ieder uiteindelijk krijgt wat hem toekomt. Echter, deze twee processen (productie en distributie) bestaan niet. Er is geen stapel opbrengsten die van niemand zijn en verdeeld kunnen worden, hoe simpel dat tegenwoordig ook lijkt te gaan. Neen, ieder bezit wat hij produceert. Dus moet er worden afgenomen onder dreiging met geweld. Nu zijn sparen en investeren gebaseerd op de notie dat het eigendomsrecht gewaarborgd wordt. Wanneer deze notie een illusie blijkt, zal men geneigd zijn nu te consumeren i.p.v. consumptie uit te stellen ten voordele van sparen en investeringen. Schending van eigendomsrecht leidt dus steeds tot een lagere productie dan deze die op een vrije markt ontstaan zou zijn.
Tegenwoordig gebeurt dit afnemen van eigendom d.m.v. taxatie (indirect ook door geldcreatie toegestaan door de overheid en de hieruit voortvloeiende inflatie). Gemiddeld wordt via taxatie 60-70 procent van je eigendom afgenomen (deze cijfers komen van het Nationaal Instituut voor Statistiek). Hierna gebeurt dan herverdeling richting de overheid zelf die dan op zijn beurt de zwakken, naar eigen goeddunken, bedeelt. Een veel voorkomende retorische vraag die dit zou verantwoorden is: heeft niet iedereen recht op een degelijk loon? Het is dan meestal tevergeefs wachten op een argument ter verantwoording van de instemming hiermee. Het probleem is dat wat je aan iemand geeft, van iemand anders moet worden afgenomen. Bij ons wordt het afgenomen van diegene met het hogere loon om te dienen als (gedwongen) gift aan diegene met een lager inkomen. Dit is niets anders dan een afstraffing van producenten. En dan nog wel vooral deze die het beste de consument dienen (zelfs met de bejubelde vlaktaks)! Wanneer je deze persoon het overgrote deel van zijn loon afneemt neem je daarbij zijn zin om de consument te dienen af. Namelijk hoe hoger zijn winst, des te meer hij zich zal uitsloven om jouw leven beter te maken. Ok, zullen velen zeggen, we moeten wat inboeten en er zijn nu hierdoor minder/slechtere tv's, voeding of geneesmiddelen.
We hebben dus gemiddeld een veel lagere levensstandaard, maar... de armen zijn toch beter af, he! Laten we - zoals Bastiat aanraadt - eens kijken wat er zou gebeurd zijn met het afgenomen geld, mocht het bij de rechtmatige eigenaar gebleven zijn. Deze had dit geld, wanneer je kijkt hoe het zijn vorige inkomsten verging, geinvesteerd,. met als gevolg lagere prijzen, hogere productiviteit en hierdoor hogere reele lonen. Mooi meegenomen is ook dat er meer geld voor iedereen is om te spenderen aan liefdadigheid, liefst gericht op (her)integratie in de arbeidsmarkt. Deze enige uitwegen uit de armoede worden nu geblokkeerd. Ook is de arme die wat aan kapitaalaccumulatie wou doen er aan voor de moeite wegens de vertraging hierop door taxatie. Daarbij komt nog dat sparen wordt ontmoedigd door inflatie (die rechtstreeks het gevolg is van het creeren van geld door de overheid). Nieuwe spelers hebben het hierdoor zeer moeilijk om een deel van de markt in te nemen. De drive van de markt - de concurrentiestrijd - wordt beknot. "Big business" heeft niets te vrezen. De huidige marktaandelen worden bestendigd. Daar doet men toch niemand, want we zijn allemaal consumenten, voordeel mee. Misschien vinden we een verklaring voor deze vreemde gang van zaken door naar het ontstaan van de welvaartstaat te kijken.
Om kort te gaan, de welvaartstaat ontstond niet door de opkomst van de industriele revolutie (industrialisering correleert niet met zijn opkomst). Hij ontstond ook niet op vraag van de "working class" en "hun" vakbond. De socialistische partij genoot toen geen massale steun en de vakbonden hadden amper leden. Wat zorgde dan wel voor haar ontstaan? Zoals vaak, de krachtige combinatie van ideologie en economische belangen. De welvaartsstaat werd van bovenop opgelegd. In deze korte tekst kan onmogelijk op de ideologische achtergrond worden ingegaan (Geinteresseerden, lees "Origins of the Welfare State" van Murray Rothbard) maar wel even op de economische. Intellectuelen, professionele "helpers", technocraten en the likes zagen hun kans schoon. Macht, prestige, subsidies en makkelijke jobs lagen binnen handbereik. Maar ook "big business" had het niet onder de markt: ze kregen contracten, subsidies, reguleringen, kartels en licenties waardoor hun vraagcurven steeds inelastischer werden. De consument kon hierdoor hogere prijzen voor minderwaardige producten verwachten. En nieuwe ondernemers konden hun producten niet aan de man brengen ondanks hun betere service en lagere prijzen.
Zoals wel vaker durft te gebeuren, kregen we een zogezegd goedbedoelde interventie van de overheid met juist de slechtste gevolgen voor zij die ermee geholpen zouden worden. Steeds worden de zwakkeren onder het mom van "hulp", nog meer verzwakt ten voordele van de huidige machthebbers. Steeds is het de consument die hiervoor opdraait.
Ter staving nog een bekend voorbeeld: het minimumloon. De wet verbiedt de minst productieven te werken. Jeugd en vreemdelingen worden verboden te werken aan het loon dat ze waard zijn. Dat is pas discriminatie! Natuurlijk heeft het minimumloon ook voordelen; de concurrentie van laagbetaalde arbeiders voor de beter betaalde leden van de vakbond wordt uitgeroeid. Maar om dit dan te verkopen als maatregel ten voordele van de minst productieven? Diegenen die het minimumloon wel waard zijn, zitten ook met problemen. Zij gaan (volgens hen door de gierige baas) niet veel loonsstijging meemaken. Hun loonkost wanneer ze het minimumloon verdienen is niet zo veel hoger dan hun nettoloon (dankzij lagere inkomenbelasting en sociale lasten) en in elk geval veel minder dan de gemiddelde 2,25 keer. Maar een kleine verhoging van hun brutoloon leidt tot een minder-dan-evenredige stijging van hun nettoloon, en een meer-dan-evenredige toename van hun loonkost. Veel kans om op te klimmen is ze dan ook niet gegund. Is dat gelijke kansen creëren waar iedere politicus de mond van vol heeft? Mij lijkt dit meer elke kans in de kiem smoren! Iemand die - logisch, gezien het voorgaande - geen job kan vinden, heeft dan "gelukkig" de kans om een loon van de staat af te dwingen, waardoor hij een onverantwoordelijk persoon kan worden, die voor zijn bestaan volledig afhangt van de staat en zijn bureaucratie.
Hoe meer geld wordt besteed aan sociale zekerheid, des te meer zullen er mensen zich bij aansluiten, afhankelijk worden en hun kansen op beterschap zien smelten als sneeuw voor de zon. Dus hoe groter het budget van de sociale zekerheid, des te lager wordt de levensstandaard en des te kleiner de kansen voor mensen onderaan de sociale ladder.
Zouden er politici, sociale werkers, intellectuelen, ... zijn die dit erg vinden? Hou in het achterhoofd dat hun stemmen, inkomen en privileges juist afhangen van het bestaan van deze situatie. De armen zelf zien niet dat het "hun" overheid juist is die hen arm houdt. De brainwashing door staatsonderwijs, media, sociale werkers en andere geprivilegieerden door de staat zal hier wel niet vreemd aan zijn. De kans dat de welvaartsstaat wordt teruggedraaid door de politiek zelf lijkt me dus klein. Spijtig dat de etatisten enkel op korte termijn denken. Op lange termijn zouden ook zij beter af zijn met een alsmaar stijgende levensstandaard dan met hun onethische overheidsprivileges.
Simon Van Wambeke is a Flemish anarcho-capitalist, board member of Nova Libertas, the Liberal Party Youth Movement Berchem chapter and the LVSV organization, and essayist for several libertarian media. This article ("The myth of the medicare state") was also published in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, Politics.be, JongVLDBerchem.be, Politiek.net, LVSV.be and InFlandersFields.eu.
More articles by this author on www.jongvldberchem.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Winter Issue 2006
Introduction to Thomas Paine's geolibertarianism
Geolibertarianism is a libertarian political philosophy that holds, like other forms of libertarian individualism, that each individual has an exclusive right to the fruits of his or her labor, as opposed to this product being owned collectively by society or the community. In other words, geolibertarians support private property. However, unlike royalist forms of libertarianism, geolibertarianism holds that all land is owned in common by society and may not become private property. Therefore, if individuals claim the land as their property they must pay rent to the community for doing so. They hold that private property is the product of labor, and since land itself was not created by human labor, it cannot rightfully be considered the property of any individual. Geolibertarians generally advocate distributing the land rent to the community via a single land value tax.
Thomas Paine defined this in Common Sense.
More articles by this author on www.billofrightsinstitute.org.
Read more.
Thomas Paine defined this in Common Sense.
Men did not make the earth. It is the value of the improvements only, and not the earth itself, that is individual property. Every proprietor owes to the community a ground rent for the land which he holds.Kris Schnee used to be a research fellow at the Bill of Rights Institute. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.billofrightsinstitute.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Winter Issue 2006
Pinochet onder de zoden
Augusto Pinochet, de dictator die in volle Koude Oorlog de macht greep in Chili en er een van de allerbloedigste junta's uit de 20ste eeuw in het leven riep, is niet meer. Hij verdreef de linkse president Allende uit zijn paleis en gaf zijn leger carte blanche in de verdediging van zijn regime. Duizenden mensen werden vermoord door zijn doodseskaders. Tienduizenden anderen werden getormenteerd door de institutionele verkrachtingen, martelingen, folteringen en verminkingen. Maar Pinochet slaagde wel daarin waar alle anderen faalden. Hij wierp het communisme in Zuid-Amerika een halt toe en redde de Chileense economie van het bankroet.
Van zijn dood maken de kranten en de andere nieuwsbronnen gretig gebruik om Pinochet nuanceloos af te schilderen als een onmens, als een van de hoofdoorzaken van het morele verval in rechtse Westerse middens, als het bewijs bij uitstek dat een rechtse dictatuur per definitie slecht is. Ik wil het echter niet zo zwartwit bekijken. Ik houd immers van de grijze zone die zich tussen waarheid en propaganda bevindt.
De enige plaats voor een eventuele nagedachtenis van Pinochet is inderdaad de schandpaal, maar wel op basis van objectieve argumenten, los van alle pathos en geveinsde antipathie. Het Westen is dermate gecorrumpeerd door het gauchisme dat iedereen zonder mensenrechtenlabel afgeschilderd wordt - soms terecht, soms onterecht - als een duivels schepsel. De reacties op de dood van Pinochet tonen het duidelijke verschil tussen conservatieven en socialisten. De liberalen hebben ook hun eigen kijk op het gebeuren maar lijken nergens de media, laat staan de bovenhand, te halen.
De socialisten zien enkel de gruweldaden van Pinochet. Ze zijn blind voor het feit dat Pinochet een enorm deel van de Chilenen heeft gered van de hongersnood, die inherent is aan het communistische systeem. Dankzij hem bestaat er nu meer economische vrijheid in Chili dan in Belgie. Hoeveel mensenlevens zijn er niet gered door de economische groei van meer dan 7% gedurende 15 jaar, om over de levenskwaliteit nog maar te zwijgen? Maar dat willen socialisten natuurlijk niet gehoord hebben.
In schril contrast hiermee horen we de reacties uit het conservatieve kamp. Zij hebben enkel oog voor de welvaart die Pinochet ontegensprekelijk bracht. Maar ook zij dwalen. Bij hen dringt het niet door dat 33,000 Chilenen brutaal folteren om daarna ook nog eens 3,000 van hen te executeren geen systeem is om te koesteren. Bij elk normaal mens roept dit pure afschuw op. Zij vergeten de negatieve kanten veel te snel. Thatcher die Pinochet bleef vereren is daar een goed voorbeeld van.
Tenslotte heb je de utopische liberalen, zij die alle aanslagen op de vrijheid steeds verafschuwen en geen enkele vorm van schendingen van de absolute rechten op elkeens lichaam, vrijheid en eigendom kunnen tolereren. Zij zijn van oordeel dat Pinochet net dat gedaan heeft in Chili, wat de communisten van Allende in het allerslechtste geval ook gedaan zouden kunnen hebben. Ik deel deze mening niet. Ik verkies immers nog steeds een rijke welvarende onderdaan te zijn onder een rechtse junta dan een straatarme stervende slaaf onder een communistisch regime.
Dat Augusto Pinochet geen engeltje was, zal iedereen wel beamen, maar ik vind de houding van velen in deze materie ook niet echt correct. Het gaat immers allemaal om de perceptie. Zelfs in gezonde rechtse milieu's hoort men maar zeer zelden kwade woorden over Che Guevara, Nelson Mandela en andere "bevrijders". Nochtans zijn het in de eerste plaats allemaal terroristen geweest. Het waren allemaal ook ooit de Bin Ladens van vandaag. Omdat ze uiteindelijk hun strijd "wonnen" en het doorheen de geschiedenis een constante is dat de linkse intelligentsia in het Westen - zeg maar gerust de salonsocialisten - schijnbaar altijd buitenlandse helden nodig hebben, krijgen ze in de geschiedenisboeken een eervolle plaats, die ze uiteindelijk nooit echt verdiend hebben.
Het tegenovergestelde gebeurt dan met Pinochet en de andere rechtse "dictaturen" van Latijns-Amerika. Daar worden die aangevallen met oude uit de gracht gehaalde koeien en worden die allemaal verguisd omwille van vroegere aberraties. In mijn ogen is het communisme het summum van het kwaad en zijn alle middelen gerechtvaardigd om die verwerpelijke ideologie in te dammen en op de knieën te krijgen.
Ik keur natuurlijk de folteringen en genocides onder de junta van Pinochet volledig af als mens, maar als vrijheidslievende ideoloog kan ik er enigszins begrip voor opbrengen. Hij was misschien een monster, maar in uitzonderlijke situaties, zijn soms uitzonderlijke maatregelen nodig.
Als jong ongebonden liberaal, spuw ik Pinochet - wars van links of rechts - uit voor zijn monsterlijke slachtpartijen maar huldig ik hem tegelijkertijd omdat hij de Chilenen een kans heeft gegeven op betere levensomstandigheden in een van de stabielste landen van Latijns Amerika en zo een Cuba-, Cambodja- of USSR-scenario heeft vermeden.
Laat de geschiedenis dus maar over hem oordelen, want elk oordeel voor zo'n Laatste Oordeel is toch maar een vooroordeel.
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian philosopher and right-wing blogger. He founded the Nova Libertas think tank and the Euramerican Friendship League. This article ("Pinochet departed") was also published in Blueprint magazine, as well as on LVSV.be, Libertarian.be, InFlandersFields.eu and GoogleNews.com.
More reflections on this subject on www.lvsvleuven.be.
Read more.
Van zijn dood maken de kranten en de andere nieuwsbronnen gretig gebruik om Pinochet nuanceloos af te schilderen als een onmens, als een van de hoofdoorzaken van het morele verval in rechtse Westerse middens, als het bewijs bij uitstek dat een rechtse dictatuur per definitie slecht is. Ik wil het echter niet zo zwartwit bekijken. Ik houd immers van de grijze zone die zich tussen waarheid en propaganda bevindt.
De enige plaats voor een eventuele nagedachtenis van Pinochet is inderdaad de schandpaal, maar wel op basis van objectieve argumenten, los van alle pathos en geveinsde antipathie. Het Westen is dermate gecorrumpeerd door het gauchisme dat iedereen zonder mensenrechtenlabel afgeschilderd wordt - soms terecht, soms onterecht - als een duivels schepsel. De reacties op de dood van Pinochet tonen het duidelijke verschil tussen conservatieven en socialisten. De liberalen hebben ook hun eigen kijk op het gebeuren maar lijken nergens de media, laat staan de bovenhand, te halen.
De socialisten zien enkel de gruweldaden van Pinochet. Ze zijn blind voor het feit dat Pinochet een enorm deel van de Chilenen heeft gered van de hongersnood, die inherent is aan het communistische systeem. Dankzij hem bestaat er nu meer economische vrijheid in Chili dan in Belgie. Hoeveel mensenlevens zijn er niet gered door de economische groei van meer dan 7% gedurende 15 jaar, om over de levenskwaliteit nog maar te zwijgen? Maar dat willen socialisten natuurlijk niet gehoord hebben.
In schril contrast hiermee horen we de reacties uit het conservatieve kamp. Zij hebben enkel oog voor de welvaart die Pinochet ontegensprekelijk bracht. Maar ook zij dwalen. Bij hen dringt het niet door dat 33,000 Chilenen brutaal folteren om daarna ook nog eens 3,000 van hen te executeren geen systeem is om te koesteren. Bij elk normaal mens roept dit pure afschuw op. Zij vergeten de negatieve kanten veel te snel. Thatcher die Pinochet bleef vereren is daar een goed voorbeeld van.
Tenslotte heb je de utopische liberalen, zij die alle aanslagen op de vrijheid steeds verafschuwen en geen enkele vorm van schendingen van de absolute rechten op elkeens lichaam, vrijheid en eigendom kunnen tolereren. Zij zijn van oordeel dat Pinochet net dat gedaan heeft in Chili, wat de communisten van Allende in het allerslechtste geval ook gedaan zouden kunnen hebben. Ik deel deze mening niet. Ik verkies immers nog steeds een rijke welvarende onderdaan te zijn onder een rechtse junta dan een straatarme stervende slaaf onder een communistisch regime.
Dat Augusto Pinochet geen engeltje was, zal iedereen wel beamen, maar ik vind de houding van velen in deze materie ook niet echt correct. Het gaat immers allemaal om de perceptie. Zelfs in gezonde rechtse milieu's hoort men maar zeer zelden kwade woorden over Che Guevara, Nelson Mandela en andere "bevrijders". Nochtans zijn het in de eerste plaats allemaal terroristen geweest. Het waren allemaal ook ooit de Bin Ladens van vandaag. Omdat ze uiteindelijk hun strijd "wonnen" en het doorheen de geschiedenis een constante is dat de linkse intelligentsia in het Westen - zeg maar gerust de salonsocialisten - schijnbaar altijd buitenlandse helden nodig hebben, krijgen ze in de geschiedenisboeken een eervolle plaats, die ze uiteindelijk nooit echt verdiend hebben.
Het tegenovergestelde gebeurt dan met Pinochet en de andere rechtse "dictaturen" van Latijns-Amerika. Daar worden die aangevallen met oude uit de gracht gehaalde koeien en worden die allemaal verguisd omwille van vroegere aberraties. In mijn ogen is het communisme het summum van het kwaad en zijn alle middelen gerechtvaardigd om die verwerpelijke ideologie in te dammen en op de knieën te krijgen.
Ik keur natuurlijk de folteringen en genocides onder de junta van Pinochet volledig af als mens, maar als vrijheidslievende ideoloog kan ik er enigszins begrip voor opbrengen. Hij was misschien een monster, maar in uitzonderlijke situaties, zijn soms uitzonderlijke maatregelen nodig.
Als jong ongebonden liberaal, spuw ik Pinochet - wars van links of rechts - uit voor zijn monsterlijke slachtpartijen maar huldig ik hem tegelijkertijd omdat hij de Chilenen een kans heeft gegeven op betere levensomstandigheden in een van de stabielste landen van Latijns Amerika en zo een Cuba-, Cambodja- of USSR-scenario heeft vermeden.
Laat de geschiedenis dus maar over hem oordelen, want elk oordeel voor zo'n Laatste Oordeel is toch maar een vooroordeel.
Vincent De Roeck is a Belgian libertarian philosopher and right-wing blogger. He founded the Nova Libertas think tank and the Euramerican Friendship League. This article ("Pinochet departed") was also published in Blueprint magazine, as well as on LVSV.be, Libertarian.be, InFlandersFields.eu and GoogleNews.com.
More reflections on this subject on www.lvsvleuven.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Winter Issue 2006
Libertarians for Life
Libertarians for Life was founded in 1976 to show why abortion is a wrong, not a right. Their reasoning is expressly scientific and philosophical rather than either pragmatic or religious, or merely political or emotional. Politically, of course, their perspective is libertarian. Libertarianism's basic principle is that, under justice, each of us has the obligation not to aggress against (violate the rights of) anyone else -- for any reason (personal, social, or political), however worthy. To explain and defend our case, Libertarians for Life argues that : (1) Human offspring are human beings, persons from fertilization. (2) Abortion is homicide - the killing of one person by another. (3) There is never a right to kill an innocent person. Prenatally, we are all innocent persons. (4) A prenatal child has the right to be in the mother's body. Parents have no right to evict their children from the crib or from the womb and let them die. Instead both parents, the father as well as the mother, owe them support and protection from harm. (5) No government, nor any individual, has a just power to legally depersonify any one of us, born or preborn. (6) The proper purpose of the law is to side with the innocent, not against them.
Vincent De Roeck is a Flemish libertarian columnist, politician and philosopher. He is editor-in-chief of Libertarian.be. This article was also published on Libertarian.be, LVSV.be and InFlandersFields.eu.
More information on this organization on www.libertariansforlife.org.
Read more.
Vincent De Roeck is a Flemish libertarian columnist, politician and philosopher. He is editor-in-chief of Libertarian.be. This article was also published on Libertarian.be, LVSV.be and InFlandersFields.eu.
More information on this organization on www.libertariansforlife.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Winter Issue 2006
De dood van de juwelier
Onze Belgische rechtspraak gebruikt nog steeds de klassieke theorie van wettige zelfverdediging. Noodweer moet op een rechtmatige manier toegepast worden. Dit betekent dat geweld enkel gebruikt mag worden bij persoonlijk gevaar of gevaar voor omstaanders. Bovendien moet het geweld evenredig, proportioneel en ogenblikkelijk noodzakelijk zijn. Hoewel onze rechtbanken vaak een ruime interpretatie van de klassieke leer toepassen, ligt de kern veel dieper. Door de veranderende tijdsgeest, gevoelens van onmacht, frustratie, verbittering en angst, voelen de mensen zich niet meer beschermd in de maatschappij. De overheid schiet tekort en het onveiligheidsgevoel stijgt. Geldtransporten en banken worden steeds meer beveiligd. Dit leidt ertoe dat misdaadbendes hun jachtdomein verleggen en hun buit gaan zoeken bij zelfstandigen en KMO's. Vooral juweliers moeten met "Lede" ogen aanzien hoe hun levensnoodzakelijke bron van inkomsten weggegapt wordt. Op de koop toe is hun verzekering de laatste jaren meer dan verdubbeld. De enige uitweg lijkt een uitbreiding van de wet op de zelfverdediging naar de bescherming van goederen.
De hele discussie omtrent deze problematiek laaide enkele jaren geleden vurig op toen een juwelier uit het Kortrijkse het vuur opende op enkele overvallers. Een Poolse overvaller werd dodelijk getroffen. Later achtte de rechtbank in Kortrijk hem schuldig aan doodslag. Hij kreeg hiervoor geen straf, maar moest wel een fikse schadevergoeding betalen aan de familie van de overvaller. Het slachtoffer moest met andere woorden een schadevergoeding betalen omdat hij zijn hebben en houden probeerde te beschermen tegen een zoveelste overval op rij. Een schadevergoeding vloeit voort uit een onrechtmatige daad en kan gezien worden als een soort straf om die onrechtmatige daad recht te zetten. Maar dient zulk een straf niet in de eerste plaats als een afschrikmiddel en ter bescherming van de maatschappij? Is het beschermen van bestaanszekerheid tegenwoordig al een misdaad geworden?
Er zomaar op los schieten om bezit te beschermen is in een stabiele rechtsstaat uiteraard geen optie. In de situatie van vele juweliers en andere zelfstandigen met een hoog overvalrisico moet dit echter met veel meer nuance bekeken worden. Vaak bevinden ze zich in een schrijnende vicieuze situatie waarbij niets meer mogelijk lijkt. Alle opties zijn vaak reeds uitgeput. Uit het reeds slachtoffer geweest te zijn van een overval volgt immers de constante angst om opnieuw overvallen te worden. Logischerwijze heeft de hele juweliersfamilie door dergelijke diepgaande schending van het eigendomsrecht en de privacy te kampen met een wankele gemoedsgesteldheid. Aangezien er maar weinig doeltreffende maatregelen genomen worden, lijkt de regering dit alles blijkbaar niet eens zo belangrijk te vinden. Daarom lijkt het zichzelf bewapenen om alzo een groter veiligheidsgevoel te creeren mij niet meer dan een normale menselijke reactie, zeker bij risicoberoepen zoals juweliers.
Moet de Belgische wetgeving met betrekking tot wettige zelfverdediging nu uitgebreid worden? Zou dit niet leiden tot een oncontroleerbare geweldspiraal? Om deze vragen te beantwoorden, kijken we best eens naar een praktijkvoorbeeld alvorens ons te verliezen in theoretisch gezwets zonder enig realiteitsgevoel. In Duitsland kan het gebruik van wapens volgens de wet wel degelijk in bepaalde omstandigheden om eigendom te beschermen. Daar is het wapengebruik door juweliers niet toegenomen. Ook in Nederland is dit toegestaan, zei het dan wel als gecombineerde aanval tegen goederen en personen. UNIZO pleit voor een realistische wettelijke omschrijving van zelfverdediging, namelijk het samen laten gaan van verdediging van personen en goederen. Onze regering doet natuurlijk alsof haar neus bloedt.
Het theoretisch onderscheid tussen bescherming van personen en goederen is duidelijk achterhaald. Er moet in Belgie een wetgeving komen die juweliers in staat stelt hun goederen zelf te beschermen. Bij een overval wordt geweld meestal uitgelokt. Wapengeweld bij levensbedreigende situaties kan reeds. Dit moet ook bij diefstal van levensnoodzakelijk bezit kunnen. Wel mag er natuurlijk geen wanverhouding bestaan tussen het gebruikte geweld en het gepleegde misdrijf. Geweld om geweld, evenals weerwraak, kan natuurlijk nooit gerechtvaardigd worden in een moderne Westerse rechtsstaat.
Tegenstanders van een uitbreiding van zelfverdediging naar goederen opperen dat ook de huidige wetgeving alle mogelijkheden biedt om je goederen te verdedigen. De rechtbanken zouden immers rekening houden met de omstandigheden en met onweerstaanbare drang. Iemand die voor de zoveelste keer wordt overvallen zou immers niet meer kunnen instaan voor zijn eigen daden. Maar waarom deze ingewikkelde constructie van ruime interpretatie toepassen als het veel eenvoudiger kan? Waarom steeds die "zelfverdediging-voor-goederen-mag-niet-tenzij"-discussie? Het spreekt voor zich dat onze gebrekkige en verouderde wetteksten dringend aangepast moeten worden, willen we deze problematiek ooit terdege van antwoord zijn. Of wachten onze beleidsmakers misschien nog op het zoveelste dodelijke slachtoffer?
Een goede stap in de juiste richting zou de omkering van de bewijslast zijn. De openbare aanklager zou dan moeten aantonen dat bij een overval de dreiging van de inbrekers op de persoon onbestaande is. Dat het slachtoffer met andere woorden ongeoorloofd wapengeweld gebruikt om een aanval op zijn persoon in combinatie met een overval op zijn goederen af te weren. Deze positieve tendens steekt in de rechtspraak hier en daar de kop op. Kijken we maar naar de zaak Moortgat Dendermonde, een belangrijk precedent in onze Belgische rechtspraak. Daar verwoordde de rechter de overval alternatief, bij gebrek aan een duidelijke wetgeving, als "inbraak bij nacht waarbij de daders de woning zijn binnengedrongen".
Het is meer dan duidelijk dat een aanpassing van onze huidige wet op de wettige zelfverdediging onontbeerlijk is. Dat hieromtrent een hevige politieke discussie gevoerd wordt, klopt, maar dit alles blijft jammer genoeg bij opgeklopt gepalaver. Onze Belgische overheid is al ziende blind, en dat is juist de kern van het probleem. Door de ingewikkelde omwegen en constructies waarvan onze rechtspraak gebruik maakt, weet niemand nog wat juist kan en mag. Zonder een duidelijke uniforme wetgeving, aangepast aan de huidige tijdsgeest en de hedendaagse problemen, loopt dit alles vroeg of laat uit de hand. De situatie is voor vele zelfstandigen echt onhoudbaar geworden.
De vraag aan wiens kant de overheid eigenlijk staat in dit hele debat, wordt door niemand meer gesteld. Zoals het er nu voorstaat, is en blijft de onbewapende juwelier een vogel voor de kat.
Bart Dobbels is a board member of the classical liberal LVSV organization. This essay ("The jeweller's death") was also published in Blueprint magazine and the VUB Press, as well as on Libertarian.be, LVSVLeuven.be, InFlandersFields.eu and JongVLDBerchem.be.
More articles by this author on www.vubpress.be.
Read more.
De hele discussie omtrent deze problematiek laaide enkele jaren geleden vurig op toen een juwelier uit het Kortrijkse het vuur opende op enkele overvallers. Een Poolse overvaller werd dodelijk getroffen. Later achtte de rechtbank in Kortrijk hem schuldig aan doodslag. Hij kreeg hiervoor geen straf, maar moest wel een fikse schadevergoeding betalen aan de familie van de overvaller. Het slachtoffer moest met andere woorden een schadevergoeding betalen omdat hij zijn hebben en houden probeerde te beschermen tegen een zoveelste overval op rij. Een schadevergoeding vloeit voort uit een onrechtmatige daad en kan gezien worden als een soort straf om die onrechtmatige daad recht te zetten. Maar dient zulk een straf niet in de eerste plaats als een afschrikmiddel en ter bescherming van de maatschappij? Is het beschermen van bestaanszekerheid tegenwoordig al een misdaad geworden?
Er zomaar op los schieten om bezit te beschermen is in een stabiele rechtsstaat uiteraard geen optie. In de situatie van vele juweliers en andere zelfstandigen met een hoog overvalrisico moet dit echter met veel meer nuance bekeken worden. Vaak bevinden ze zich in een schrijnende vicieuze situatie waarbij niets meer mogelijk lijkt. Alle opties zijn vaak reeds uitgeput. Uit het reeds slachtoffer geweest te zijn van een overval volgt immers de constante angst om opnieuw overvallen te worden. Logischerwijze heeft de hele juweliersfamilie door dergelijke diepgaande schending van het eigendomsrecht en de privacy te kampen met een wankele gemoedsgesteldheid. Aangezien er maar weinig doeltreffende maatregelen genomen worden, lijkt de regering dit alles blijkbaar niet eens zo belangrijk te vinden. Daarom lijkt het zichzelf bewapenen om alzo een groter veiligheidsgevoel te creeren mij niet meer dan een normale menselijke reactie, zeker bij risicoberoepen zoals juweliers.
Moet de Belgische wetgeving met betrekking tot wettige zelfverdediging nu uitgebreid worden? Zou dit niet leiden tot een oncontroleerbare geweldspiraal? Om deze vragen te beantwoorden, kijken we best eens naar een praktijkvoorbeeld alvorens ons te verliezen in theoretisch gezwets zonder enig realiteitsgevoel. In Duitsland kan het gebruik van wapens volgens de wet wel degelijk in bepaalde omstandigheden om eigendom te beschermen. Daar is het wapengebruik door juweliers niet toegenomen. Ook in Nederland is dit toegestaan, zei het dan wel als gecombineerde aanval tegen goederen en personen. UNIZO pleit voor een realistische wettelijke omschrijving van zelfverdediging, namelijk het samen laten gaan van verdediging van personen en goederen. Onze regering doet natuurlijk alsof haar neus bloedt.
Het theoretisch onderscheid tussen bescherming van personen en goederen is duidelijk achterhaald. Er moet in Belgie een wetgeving komen die juweliers in staat stelt hun goederen zelf te beschermen. Bij een overval wordt geweld meestal uitgelokt. Wapengeweld bij levensbedreigende situaties kan reeds. Dit moet ook bij diefstal van levensnoodzakelijk bezit kunnen. Wel mag er natuurlijk geen wanverhouding bestaan tussen het gebruikte geweld en het gepleegde misdrijf. Geweld om geweld, evenals weerwraak, kan natuurlijk nooit gerechtvaardigd worden in een moderne Westerse rechtsstaat.
Tegenstanders van een uitbreiding van zelfverdediging naar goederen opperen dat ook de huidige wetgeving alle mogelijkheden biedt om je goederen te verdedigen. De rechtbanken zouden immers rekening houden met de omstandigheden en met onweerstaanbare drang. Iemand die voor de zoveelste keer wordt overvallen zou immers niet meer kunnen instaan voor zijn eigen daden. Maar waarom deze ingewikkelde constructie van ruime interpretatie toepassen als het veel eenvoudiger kan? Waarom steeds die "zelfverdediging-voor-goederen-mag-niet-tenzij"-discussie? Het spreekt voor zich dat onze gebrekkige en verouderde wetteksten dringend aangepast moeten worden, willen we deze problematiek ooit terdege van antwoord zijn. Of wachten onze beleidsmakers misschien nog op het zoveelste dodelijke slachtoffer?
Een goede stap in de juiste richting zou de omkering van de bewijslast zijn. De openbare aanklager zou dan moeten aantonen dat bij een overval de dreiging van de inbrekers op de persoon onbestaande is. Dat het slachtoffer met andere woorden ongeoorloofd wapengeweld gebruikt om een aanval op zijn persoon in combinatie met een overval op zijn goederen af te weren. Deze positieve tendens steekt in de rechtspraak hier en daar de kop op. Kijken we maar naar de zaak Moortgat Dendermonde, een belangrijk precedent in onze Belgische rechtspraak. Daar verwoordde de rechter de overval alternatief, bij gebrek aan een duidelijke wetgeving, als "inbraak bij nacht waarbij de daders de woning zijn binnengedrongen".
Het is meer dan duidelijk dat een aanpassing van onze huidige wet op de wettige zelfverdediging onontbeerlijk is. Dat hieromtrent een hevige politieke discussie gevoerd wordt, klopt, maar dit alles blijft jammer genoeg bij opgeklopt gepalaver. Onze Belgische overheid is al ziende blind, en dat is juist de kern van het probleem. Door de ingewikkelde omwegen en constructies waarvan onze rechtspraak gebruik maakt, weet niemand nog wat juist kan en mag. Zonder een duidelijke uniforme wetgeving, aangepast aan de huidige tijdsgeest en de hedendaagse problemen, loopt dit alles vroeg of laat uit de hand. De situatie is voor vele zelfstandigen echt onhoudbaar geworden.
De vraag aan wiens kant de overheid eigenlijk staat in dit hele debat, wordt door niemand meer gesteld. Zoals het er nu voorstaat, is en blijft de onbewapende juwelier een vogel voor de kat.
Bart Dobbels is a board member of the classical liberal LVSV organization. This essay ("The jeweller's death") was also published in Blueprint magazine and the VUB Press, as well as on Libertarian.be, LVSVLeuven.be, InFlandersFields.eu and JongVLDBerchem.be.
More articles by this author on www.vubpress.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Winter Issue 2006
A Tory farewell to the Quisling right
Half a dozen times this year, I have promised myself I would not write again about the Conservative Party. I have nothing left to say about it. What I can say I have said perhaps too often. This being so, my Dear Readers, I write for my amusement, not yours, and I feel drawn to comment on the election of David Cameron as Leader of the Conservative Party. I will say at once that I unreservedly welcome his election. Given our current political circumstances, it is about the most encouraging development which anyone of good will might desire.
In part, I say this without irony. Tony Blair is not merely a bad Prime Minister - he is also a profoundly bad man. He is driven by a hatred of England and its people. He is a liar, a traitor, a war monger. He has the blood of thousands on his hands. Not since the time of James II have we had a government directed so plainly to the abolition of our liberties. At no time in our history has an attack on these liberties been so sustained or so successful. So far as he opposes the continual forward drive of the Blair Government, and so far as he might be able to replace it, I welcome the election of Mr Cameron. This is not saying much. Let it be granted that they might combine, and that they might also be able to beat Mr Blair, I should probably welcome a coalition of Galloway, Abu Hamza and Griffin. The most important short term objective of anyone who cares about England must be to pull down Blair and to execrate his memory.
The main part of my welcome, though, must be ironic. By his election, Mr Cameron has shown beyond reasonable doubt that the Conservative Party cannot be regarded as either actually or prospectively a party of conservatives. Yes, he has announced his intention to withdraw Conservative Members from the European People's Party in the European Parliament. This is regarded as a further hardening of the Conservative position on our membership of the European Union, and has gathered condemnation from all the usual suspects.
However, while it remains a threat, the European Union is no longer the most active threat to our personal liberties and national independence. Indeed, the standard Eurosceptic view of the European Union has never been correct. There has been no real conflict between an imperial project led by the French and Germans and our own matchlessly perfect system of government. From the beginning, our membership of the European Union has been mainly an enabling device for our own ruling class to evade the restraints of the old Constitution. From the money laundering laws to compulsory metrication to the relaxation of procedural safeguards in criminal cases, British Governments have used the machinery of the European Union to achieve ends that would have been at least much harder had it been necessary to argue for them as original legislation in a sovereign Parliament.
Today - and I always grant it remains a threat in the sense described - the European Union has outlived much of its usefulness as an enabler of despotism. As conceived by the other big member states, the European project lacks economic rationality. And for the avoidance of doubt, I will say that this is not the same as the system of voluntary exchange that is at the heart of liberalism: it is a set of heavily regulated markets within which state-privileged trading bodies compete for profit and market share. But if this is not what the liberal economists mean by a free market, it is far too "neo-liberal" for most political elites in Europe. And the costs of their opposition are beginning to outweigh the procedural benefits of membership. Besides, in the "war on terror", our ruling class has discovered another enabling device to which continued EU-membership is increasingly a hindrance.
For this reason, Conservative withdrawal from a federalist grouping in the European Parliament - even a further hardening of opposition to British adoption of the Euro - cannot at the end of 2005 be taken as the victory we might have proclaimed at the end of 1999. Politics are not a tug of war, in which our allies and enemies are a constant, and success is measured in terms of feet gained or lost. Politics its instead a complex dance. For us, its successful conclusion may be fixed - this being our restoration as the free citizens of an independent country. But its progress requires a continual change of partners and of incidental direction. In such a view, to be given now what once we wanted is not necessarily to be given what we need now.
And against this one concession, we have the acceptance by the new leadership of virtually the whole of the New Labour settlement. Will a Cameron Government repeal the Proceeds of Crime Act, the Civil Contingencies Act, and all the lesser abolitions of procedural safeguards? Will it abolish any of the regulatory agencies that tell us what to say and read and eat and drink, and whom to employ and what to pay them? Will it argue against the fixed view that, while taxes may be undesirable, government spending is a good? Will it allow us to throw away the biometric identity cards with which the Blair Government is trying to festoon us? Will it lift the hand of political correctness from our lives? Will it end the racial and sexual balkanisation of the country? I think not. Based on what has been said, and on what I know of the people saying it, the Conservative leadership has not the slightest intention of undoing the revolution of the past eight years.
We have instead, a championing of the fashionable lies about anthropogenic global warming - a mass of self-interested falsehoods besides which the holocaust revisionism for which David Irving is about to be martyred seems almost common sense. Since I have in the past received funding from him, and hope for more in the future, I am reluctant to say anything unpleasant about Zack Goldsmith. But I can't have faith in a party that asks him to advise on environmental policy.
Above all, we have the promise of a Conservative Party that is "less white and less male". Now, it cannot be denied that most present Conservative candidates for Parliament would be disbelieved if shown as a parodic sketch at the Edinburgh Festival. The best of them are corrupt liars. The others are incompetent, lustful sheep. They all look as if they fell from the womb with a pinstripe afterbirth. There can be no objection in principle to widening the search for candidates. There can be no objection in principle to widening the search for candidates beyond the white, middle class males who now get selected. I have black students whose opinions on every issue from Europe to immigration and the importance of family life, would get them a standing ovation in any meeting of conservative activists. I have gay friends who would like to see Blair swinging from a lamp post.
But let us be honest. What the Conservative leadership really wants is not a system of selection that would get such people into Parliament. It is instead a scheme to attract people who look diverse, but who are not. The new candidates will come out with the same ritualised utterances about freedom and the English way as we get at present. Their only contribution will be to add a fashionable obsession with "sexism", "racism", "homophobia", and the need to counter these with a still more enlarged and active state.
And all this is to be welcomed. It is to be welcomed in the sense that a man in financial difficulties should pay more attention to his bank statements than to fantasising about the next lottery draw. What we shall have under Mr Cameron is a change not of direction but of rhetoric. The Conservative Party has never in my lifetime been a party of conservatives. It has at best been a party of corporatist privilege that spoke a vaguely conservative language. It has been the party of the Quisling Right - of men who implied promises of action without making them, or who made promises without any intention of keeping them. Time and again, they have been believed, only to disappoint. When was the last Conservative Government to leave office with a significantly lower burden of tax and regulation than it inherited? When was there one that expanded the sphere of personal freedom? Not in my lifetime. Not in yours. Not, I can think, in the past hundred years.
Had Davis been elected Leader of the Party, I have no doubt he would have continued the Quisling Right tradition. He had all the right credentials to reach out to conservative opinion in the country, and to neutralise it by pretending to champion it. Cameron has no such advantage. He will sound conservative on increasingly marginal issues such as Europe. But his main strategy seems to be an attempt to replace Blair in every sense.
During the past few years, a vacancy has been emerging within the Establishment. This is a loose coalition of bureaucratic, big business, media and educational interests, and is held together by an agenda of economic rationality and gross authoritarianism. It emerged in the early 1980s and attached itself to the Thatcher Government. In the middle 1990s, it abandoned the Major Government, attaching itself instead to New Labour. Though never much constrained in practice by them, the Conservatives still contained social and ideological interests hostile to the new order of things; and there was a residual social conservatism about the leaders that held them from a public sharing of the regulated, politically correct hedonism of the new Establishment lifestyle. Tony Blair had smashed the true believers in his own party, and was socially and ideologically at one with the new order, and had a most useful charm when it came to reaching out to the masses.
It seemed for a long time that the preferred Establishment model for our politics was a one-party state. New Labour was to rule forever, and only enough opposition was to be tolerated to keep up the basic pretence of democracy. Since the disaster of the Iraq War, however, Mr Blair has lost the confidence of the Establishment. He has plainly gone mad in office. More important than that, his charm has worn too thin to sustain him in office by any reasonable help from the Establishment. His most likely successor, Gordon Brown, lacks any charm at all, and seems too close to the remaining core of true believers in the Labour Party. Certainly, his endless interventions and taxes have come close to damaging the prosperity on which our whole system of government now relies for legitimacy. With him, there might be some return to an old and less profitable kind of statism. Even if he has himself forgotten the socialism he used to preach, he must give something to his natural supporter.
The "Orange Book" tendency in the Liberal Democrat Party are making the right noises, but are hampered by an electoral base that may take several more electoral cycles to expand into credibility. That leaves the Tory Party. Its conservative and libertarian elements have already been purged by time and active malevolence to the outer limits of influence. Given a leadership that fully embraces the new order of things, it can be allowed or encouraged to recover. And this is what happened.
If the Conservatives are recovering in the polls, this is only because it is permitted by an Establishment that once did all to keep the Party weak. Just notice how much money is now flowing towards them - and not money from lone eccentrics like Paul Sykes, but money from solidly Establishment corporatists. If Mr Cameron can only continue his so far relentless sucking up to the Establishment, he stands every chance of winning the next election.
But if there is to be another Conservative Government, this will not, even in form, be a government of conservatives. We shall be presented with a political system in which the two main parties differ from each other in the way that Pepsi differs from Coke. The next election, I am sure, will not be a contest between two parties, one of which might still frighten the Establishment by its need to deceive a dwindling core of conservative activists. It will instead be nakedly a contest between the two wings of a single Establishment Party. Those activists will then be like the unfortunates at the end of George Orwell's Animal Farm.
Dr. Sean Gabb is chairman of the Libertarian Alliance and author of "The Column of Phocas". This article was also published in The Brussels Journal, as well as on Libertarian.co.uk and Libertarian.be.
More articles by this author on www.seangabb.co.uk.
Read more.
In part, I say this without irony. Tony Blair is not merely a bad Prime Minister - he is also a profoundly bad man. He is driven by a hatred of England and its people. He is a liar, a traitor, a war monger. He has the blood of thousands on his hands. Not since the time of James II have we had a government directed so plainly to the abolition of our liberties. At no time in our history has an attack on these liberties been so sustained or so successful. So far as he opposes the continual forward drive of the Blair Government, and so far as he might be able to replace it, I welcome the election of Mr Cameron. This is not saying much. Let it be granted that they might combine, and that they might also be able to beat Mr Blair, I should probably welcome a coalition of Galloway, Abu Hamza and Griffin. The most important short term objective of anyone who cares about England must be to pull down Blair and to execrate his memory.
The main part of my welcome, though, must be ironic. By his election, Mr Cameron has shown beyond reasonable doubt that the Conservative Party cannot be regarded as either actually or prospectively a party of conservatives. Yes, he has announced his intention to withdraw Conservative Members from the European People's Party in the European Parliament. This is regarded as a further hardening of the Conservative position on our membership of the European Union, and has gathered condemnation from all the usual suspects.
However, while it remains a threat, the European Union is no longer the most active threat to our personal liberties and national independence. Indeed, the standard Eurosceptic view of the European Union has never been correct. There has been no real conflict between an imperial project led by the French and Germans and our own matchlessly perfect system of government. From the beginning, our membership of the European Union has been mainly an enabling device for our own ruling class to evade the restraints of the old Constitution. From the money laundering laws to compulsory metrication to the relaxation of procedural safeguards in criminal cases, British Governments have used the machinery of the European Union to achieve ends that would have been at least much harder had it been necessary to argue for them as original legislation in a sovereign Parliament.
Today - and I always grant it remains a threat in the sense described - the European Union has outlived much of its usefulness as an enabler of despotism. As conceived by the other big member states, the European project lacks economic rationality. And for the avoidance of doubt, I will say that this is not the same as the system of voluntary exchange that is at the heart of liberalism: it is a set of heavily regulated markets within which state-privileged trading bodies compete for profit and market share. But if this is not what the liberal economists mean by a free market, it is far too "neo-liberal" for most political elites in Europe. And the costs of their opposition are beginning to outweigh the procedural benefits of membership. Besides, in the "war on terror", our ruling class has discovered another enabling device to which continued EU-membership is increasingly a hindrance.
For this reason, Conservative withdrawal from a federalist grouping in the European Parliament - even a further hardening of opposition to British adoption of the Euro - cannot at the end of 2005 be taken as the victory we might have proclaimed at the end of 1999. Politics are not a tug of war, in which our allies and enemies are a constant, and success is measured in terms of feet gained or lost. Politics its instead a complex dance. For us, its successful conclusion may be fixed - this being our restoration as the free citizens of an independent country. But its progress requires a continual change of partners and of incidental direction. In such a view, to be given now what once we wanted is not necessarily to be given what we need now.
And against this one concession, we have the acceptance by the new leadership of virtually the whole of the New Labour settlement. Will a Cameron Government repeal the Proceeds of Crime Act, the Civil Contingencies Act, and all the lesser abolitions of procedural safeguards? Will it abolish any of the regulatory agencies that tell us what to say and read and eat and drink, and whom to employ and what to pay them? Will it argue against the fixed view that, while taxes may be undesirable, government spending is a good? Will it allow us to throw away the biometric identity cards with which the Blair Government is trying to festoon us? Will it lift the hand of political correctness from our lives? Will it end the racial and sexual balkanisation of the country? I think not. Based on what has been said, and on what I know of the people saying it, the Conservative leadership has not the slightest intention of undoing the revolution of the past eight years.
We have instead, a championing of the fashionable lies about anthropogenic global warming - a mass of self-interested falsehoods besides which the holocaust revisionism for which David Irving is about to be martyred seems almost common sense. Since I have in the past received funding from him, and hope for more in the future, I am reluctant to say anything unpleasant about Zack Goldsmith. But I can't have faith in a party that asks him to advise on environmental policy.
Above all, we have the promise of a Conservative Party that is "less white and less male". Now, it cannot be denied that most present Conservative candidates for Parliament would be disbelieved if shown as a parodic sketch at the Edinburgh Festival. The best of them are corrupt liars. The others are incompetent, lustful sheep. They all look as if they fell from the womb with a pinstripe afterbirth. There can be no objection in principle to widening the search for candidates. There can be no objection in principle to widening the search for candidates beyond the white, middle class males who now get selected. I have black students whose opinions on every issue from Europe to immigration and the importance of family life, would get them a standing ovation in any meeting of conservative activists. I have gay friends who would like to see Blair swinging from a lamp post.
But let us be honest. What the Conservative leadership really wants is not a system of selection that would get such people into Parliament. It is instead a scheme to attract people who look diverse, but who are not. The new candidates will come out with the same ritualised utterances about freedom and the English way as we get at present. Their only contribution will be to add a fashionable obsession with "sexism", "racism", "homophobia", and the need to counter these with a still more enlarged and active state.
And all this is to be welcomed. It is to be welcomed in the sense that a man in financial difficulties should pay more attention to his bank statements than to fantasising about the next lottery draw. What we shall have under Mr Cameron is a change not of direction but of rhetoric. The Conservative Party has never in my lifetime been a party of conservatives. It has at best been a party of corporatist privilege that spoke a vaguely conservative language. It has been the party of the Quisling Right - of men who implied promises of action without making them, or who made promises without any intention of keeping them. Time and again, they have been believed, only to disappoint. When was the last Conservative Government to leave office with a significantly lower burden of tax and regulation than it inherited? When was there one that expanded the sphere of personal freedom? Not in my lifetime. Not in yours. Not, I can think, in the past hundred years.
Had Davis been elected Leader of the Party, I have no doubt he would have continued the Quisling Right tradition. He had all the right credentials to reach out to conservative opinion in the country, and to neutralise it by pretending to champion it. Cameron has no such advantage. He will sound conservative on increasingly marginal issues such as Europe. But his main strategy seems to be an attempt to replace Blair in every sense.
During the past few years, a vacancy has been emerging within the Establishment. This is a loose coalition of bureaucratic, big business, media and educational interests, and is held together by an agenda of economic rationality and gross authoritarianism. It emerged in the early 1980s and attached itself to the Thatcher Government. In the middle 1990s, it abandoned the Major Government, attaching itself instead to New Labour. Though never much constrained in practice by them, the Conservatives still contained social and ideological interests hostile to the new order of things; and there was a residual social conservatism about the leaders that held them from a public sharing of the regulated, politically correct hedonism of the new Establishment lifestyle. Tony Blair had smashed the true believers in his own party, and was socially and ideologically at one with the new order, and had a most useful charm when it came to reaching out to the masses.
It seemed for a long time that the preferred Establishment model for our politics was a one-party state. New Labour was to rule forever, and only enough opposition was to be tolerated to keep up the basic pretence of democracy. Since the disaster of the Iraq War, however, Mr Blair has lost the confidence of the Establishment. He has plainly gone mad in office. More important than that, his charm has worn too thin to sustain him in office by any reasonable help from the Establishment. His most likely successor, Gordon Brown, lacks any charm at all, and seems too close to the remaining core of true believers in the Labour Party. Certainly, his endless interventions and taxes have come close to damaging the prosperity on which our whole system of government now relies for legitimacy. With him, there might be some return to an old and less profitable kind of statism. Even if he has himself forgotten the socialism he used to preach, he must give something to his natural supporter.
The "Orange Book" tendency in the Liberal Democrat Party are making the right noises, but are hampered by an electoral base that may take several more electoral cycles to expand into credibility. That leaves the Tory Party. Its conservative and libertarian elements have already been purged by time and active malevolence to the outer limits of influence. Given a leadership that fully embraces the new order of things, it can be allowed or encouraged to recover. And this is what happened.
If the Conservatives are recovering in the polls, this is only because it is permitted by an Establishment that once did all to keep the Party weak. Just notice how much money is now flowing towards them - and not money from lone eccentrics like Paul Sykes, but money from solidly Establishment corporatists. If Mr Cameron can only continue his so far relentless sucking up to the Establishment, he stands every chance of winning the next election.
But if there is to be another Conservative Government, this will not, even in form, be a government of conservatives. We shall be presented with a political system in which the two main parties differ from each other in the way that Pepsi differs from Coke. The next election, I am sure, will not be a contest between two parties, one of which might still frighten the Establishment by its need to deceive a dwindling core of conservative activists. It will instead be nakedly a contest between the two wings of a single Establishment Party. Those activists will then be like the unfortunates at the end of George Orwell's Animal Farm.
The creatures outside looked from pig to man, and from man to pig, and from pig to man again; but already it was impossible to say which was which.Some of these, I have no doubt, will creep back to their stalls to await the next set of lies to jolly them along. Others, I hope, will go away and think what to do next. Their honesty will be much appreciated.
Dr. Sean Gabb is chairman of the Libertarian Alliance and author of "The Column of Phocas". This article was also published in The Brussels Journal, as well as on Libertarian.co.uk and Libertarian.be.
More articles by this author on www.seangabb.co.uk.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Winter Issue 2006
What is libertarianism ?
Centrally, libertarianism is a political belief system based on property rights and individualism. Stated simply, libertarians believe that individuals have the right to do whatever they will with their own lives and property, so long as they respect the equal rights of others. One basic core principle of libertarian thought is that groups don't have rights. Any group - the Catholic church, the Boy Scouts or the US government - is no more nor less than the individuals who comprise the group. Groups get whatever legitimacy they have from the individual members, and thus have no rights to do anything any individual wouldn't be allowed to do. Thus, libertarians will tend to see minimal differences between IRS agents vs the guy robbing the 7-11 vs a mafia family collecting protection money. If you don't have a right to take my money at gunpoint because you "need" it, it doesn't become any more right because you got some buddies together and voted to rob me.
This all leads naturally toward believing in strictly limiting the powers of government. You might have to have a little bit of it for basic police purposes and national defense, but not much else. The less government we can get by with, the better. The closest that we have come to this ideal in actual practice in human history was the US Constitution. In the practical application, there were serious shortcomings there, but these ideas of individual sovereignty were the basic ideals of the brain trust of our revolution, notably Thomas Jefferson. Thus, the modern LP tends to strongly emphasize the Constitution, not out of some superstitious devotion to our ancestors, but because they got it right the first time.
In those times, these beliefs in an open society with minimal government power were called "liberal" ideas. That would be nice, except that the first thing FDR stole as he inflicted socialism on the country in the 1930s was the word "liberal." Jefferson or Washington would not recognize such an authoritarian as one of theirs. College professors sometimes now refer to these Jeffersonian belief systems as "classical liberalism."
FDR stole the good name of liberalism, and those classical liberal ideas were on the wane in public debate for some years. My hero Barry Goldwater tried to inject some of those principles back into the mix, but was of course beaten by LBJ - and far worse, subverted from within by fellow Republicans. One of the worst culprit Republican schmucks was Richard Nixon. It was specifically Nixon's imposition of wage and price controls that set off three or four now ex-Republicans to get together and start a new political party. They managed to get a first presidential candidate on a few state ballots in 1972.
They named it the "Libertarian Party." The word "libertarian" had existed for probably at least a century, but had only limited usage. Thus, the word mostly is an association of the American political party that uses it. They picked it to represent the central goal of the movement: liberty. Not the divine right of kings, nor the will of the majority, nor the protection of a so-called minority, nor any kind of group rights, but individual liberties.
Al Barger was the 2004 Libertarian candidate for U.S. Senate in the state of Indiana. This article was also published on Libertarian.be, LibertarianParty.org and MoreThings.com.
More articles by this author on www.morethings.com.
Read more.
This all leads naturally toward believing in strictly limiting the powers of government. You might have to have a little bit of it for basic police purposes and national defense, but not much else. The less government we can get by with, the better. The closest that we have come to this ideal in actual practice in human history was the US Constitution. In the practical application, there were serious shortcomings there, but these ideas of individual sovereignty were the basic ideals of the brain trust of our revolution, notably Thomas Jefferson. Thus, the modern LP tends to strongly emphasize the Constitution, not out of some superstitious devotion to our ancestors, but because they got it right the first time.
In those times, these beliefs in an open society with minimal government power were called "liberal" ideas. That would be nice, except that the first thing FDR stole as he inflicted socialism on the country in the 1930s was the word "liberal." Jefferson or Washington would not recognize such an authoritarian as one of theirs. College professors sometimes now refer to these Jeffersonian belief systems as "classical liberalism."
FDR stole the good name of liberalism, and those classical liberal ideas were on the wane in public debate for some years. My hero Barry Goldwater tried to inject some of those principles back into the mix, but was of course beaten by LBJ - and far worse, subverted from within by fellow Republicans. One of the worst culprit Republican schmucks was Richard Nixon. It was specifically Nixon's imposition of wage and price controls that set off three or four now ex-Republicans to get together and start a new political party. They managed to get a first presidential candidate on a few state ballots in 1972.
They named it the "Libertarian Party." The word "libertarian" had existed for probably at least a century, but had only limited usage. Thus, the word mostly is an association of the American political party that uses it. They picked it to represent the central goal of the movement: liberty. Not the divine right of kings, nor the will of the majority, nor the protection of a so-called minority, nor any kind of group rights, but individual liberties.
Al Barger was the 2004 Libertarian candidate for U.S. Senate in the state of Indiana. This article was also published on Libertarian.be, LibertarianParty.org and MoreThings.com.
More articles by this author on www.morethings.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Winter Issue 2006
European court upholds Nazi ban
The European Court of Human Rights (ECHR) does not protect European citizens against Hitler's laws. The Strasburg-based court ruled that the (German) State may deny parents the right to homeschool their children. The EU Court's decision states that the right to education by its very nature calls for State regulation. German parents are currently being prosecuted on the basis of a Nazi bill which banned homeschooling. The court denied a request from the Konrad family to rule that Germany's ban on homeschooling violates their human rights to educate their own children according to their own beliefs.
Fritz and Marianna Konrad filed the human rights complaint arguing that Germany's compulsory school attendance severely endangers their children's religious upbringing, and promotes teaching inconsistent with their Christian faith, especially the State's mandate of sexual education.
The Konrads had appealed under Article 2 of Protocol No. 1 of the European Convention on Human Rights which states.
The problem with entrusting the education of children to the state is, that instead of parents "indoctrinating" their children with their own ideological and philosophical beliefs, they will be indoctrinated with those of the state - which is exactly why Hitler banned homeschooling in Germany in 1938.
Dr. Alexandra Colen is a Member of the Belgian Parliament for the republican Vlaams Belang party. This article was also published in The Brussels Journal, on her weblog and on Libertarian.be.
More articles by this author on www.secessie.nu.
Read more.
Fritz and Marianna Konrad filed the human rights complaint arguing that Germany's compulsory school attendance severely endangers their children's religious upbringing, and promotes teaching inconsistent with their Christian faith, especially the State's mandate of sexual education.
The Konrads had appealed under Article 2 of Protocol No. 1 of the European Convention on Human Rights which states.
No person shall be denied the right to education. In the exercise of any functions which it assumes in relation to education and to teaching, the State shall respect the right of parents to ensure such education and teaching is in conformity with their own religious and philosophical convictions.The European Court, however, agreed with the finding of German courts.
Since schools represent society, it is in the children's interest to become part of that society. The parents' right to education did not go as far as to deprive their children of that experience.The ruling also states the following.
Not only the acquisition of knowledge, but also the integration into and first experience with society are important goals in primary school education.The German courts found that those objectives cannot be equally met by home education even if it allowed children to acquire the same standard of knowledge as provided for by primary school education. The ECHR considers this presumption as not being erroneous.
The German Federal Constitutional Court stressed the general interest of society to avoid the emergence of parallel societies based on separate philosophical convictions and the importance of integrating minorities into society. The Court regards this as being in accordance with its own case-law on the importance of pluralism for democracy.The Court's arguments resemble those which Ayaan Hirsi Ali used last year when she proposed to abolish article 23 of the Dutch Constitution, which guarantees freedom of education. She said that all children should be sent to state schools because "freedom of education hinders integration." The former Dutch politician, who has meanwhile emigrated to the United States where she now works for the American Enterprise Institute, proposed to close down confessional schools because, apart from religious Christians, Muslim immigrants, too, had begun to establish their own confessional schools. According to Hirsi Ali the state should educate children "in order to ensure that they learn tolerance."
The problem with entrusting the education of children to the state is, that instead of parents "indoctrinating" their children with their own ideological and philosophical beliefs, they will be indoctrinated with those of the state - which is exactly why Hitler banned homeschooling in Germany in 1938.
Dr. Alexandra Colen is a Member of the Belgian Parliament for the republican Vlaams Belang party. This article was also published in The Brussels Journal, on her weblog and on Libertarian.be.
More articles by this author on www.secessie.nu.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2006
Introduction to neolibertarianism
Neolibertarianism is a political philosophy combining elements of libertarian and neoconservative thought that embraces incrementalism domestically, and a generally interventionist foreign policy based on self-interest, national defense and the expansion of freedom. Neolibertarianism holds that the best form of national government is one that promotes liberty and strong national defense policies, including the use of preemptive military engagements only if it is against a threat to freedoms and a danger to the nation. It also holds that the federal government should concern itself with these issues above all others, while leaving nearly every other issue to more local political entities - state, provincial and municipal governments, communities, and individuals. Neolibertarians are sometimes described as “pro-capitalist conservatives”, “republitarians” or “libertarians supporting the War on Terror”. The Republican Liberty Caucus, including both congressmen Paul and Flake, is the biggest defender of this philosophy.
Prof. Dr. Ian Pitchford is editor-in-chief of the Human Nature Review. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.humannaturereview.com.
Read more.
Prof. Dr. Ian Pitchford is editor-in-chief of the Human Nature Review. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.humannaturereview.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2006
Democraten voor Al-Qaeda ?
Het is al een tijdje oorlog in het tweestromenland Irak, waar decennialang een van de allerwreedste regimes in de moderne tijd de scepter zwaaide. De val van de Baath-dictator werd echter niet gevolgd door de nodige hervormingen eigen aan een "bevrijding". Het ondankbare Iraakse volk onthaalde de Amerikaanse soldaten niet op vreugde, integendeel. Ze namen de wapens op tegen deze Christenhonden, deze ongelovigen, deze vreemde heidenen. Het vrije Westen was verbouwereerd. In 1944-1945 werden de VS immers overal met de loftrompet ingehaald, zelfs in de kapotgebombardeerde steden van Nazi-Duitsland. In 1998 gebeurde hetzelfde in stukgeschoten Joegoslavie. De welwillende inlanders beseften hun bevrijding en waren hiervoor dankbaar. Zelfs in Afghanistan koos de meerderheid de kant van de bevrijders. Enkel het Iraakse volk - op de Koerden misschien na - reageerde totaal anders. De gevolgen hiervan kennen we ondertussen allemaal. De gevreesde burgeroorlog is er al een tijdje losgebarsten.
Gisteren sneuvelde ook de eerste Amerikaanse politicus in de kwestie Irak. Senator Joe Lieberman uit de staat Connecticut kreeg van zijn partij - de "Democraten", wie anders? - geen kans meer in de opkomende senaatsverkiezingen van november. Lieberman werd gepasseerd met 52% tegen 48% van de ledenstemmen door de totaal onbekende Ned Lamont, een vriendje van de onamerikaanse anti-oorlogslobby. Lamont wordt de nieuwe Democratische kandidaat. Lieberman is nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Hij zetelt reeds gedurende 18 jaar in de Amerikaanse senaat en stemde telkens "in eer en geweten". In 2000 werd hij door de Democraten zelfs genomineerd als kandidaat voor het vice-presidentsschap onder Al Gore. In 2000 en 2004 gold hij zelf ook als een van de belangrijkste kanshebbers voor het "ticket" dat echter eerst naar Gore en dan naar Kerry ging. Lieberman was - samen met Bill Clinton en Dick Gephardt - zelfs een van de grote omvormers van de "linkse" democratische partij in de jaren 1990. Ook in de ogen van de democratische NCEC (positief oordeel van 90%) was hij een topper.
Wat lag dan aan de basis van zijn nederlaag tegen Lamont? Zeker niet zijn ervaring, zijn prestige, zijn aanhang of zijn capaciteiten. Het ligt aan zijn opstelling in het Iraakse conflict. Zoals bijna alle Democraten steunde hij aanvankelijk de oorlog van Bush in Mesopotamie. Niets aan de hand lijkt het dus, ware het niet dat de Democraten - met de vaandelvlucht eigen aan links - nadien het geweer totaal van schouder veranderden. John Kerry - nochtans een voorstander van de oorlog - voerde campagne tegen "Iraqi Freedom". Hij verloor weliswaar de verkiezingen, maar bracht de DP in stelling voor de senaatsverkiezingen rond het anti-oorlogspunt. Lieberman volgde de koers van zijn partij niet en bleef de Republikeinen steunen in hun oorlogsinspanningen, dit tot grote ergernis van de Democraten.
Zijn de Democraten ordinaire koppensnellers, doortrapte opportunisten of achterbakse kazakkendraaiers? Laat het ons anders maar beleefd houden bij machtsgeile landverraders ... Het hoofd van Lieberman moest rollen, en rollen deed het. De "oude" vrienden van Lieberman zoals Kerry en Gore weigerden hem te steunen. Zoals de DP de Amerikaanse boys in Irak het mes in de rug steekt, maken ze ook Lieberman politiek dood. Was het de kus van Bush na zijn recente "state of the union" of was het de positieve score van Lieberman in de laatste beoordeling van de merican Conservative Union die hem in ongenade deden vallen? We zullen het allicht nooit weten. Misschien was het maar gewoon om zijn joodse wortels en zijn standpunten over Israel te doen. Het kwade is ondertussen al wel geschied. Lieberman was brandoffer van dienst. Hij zal als een onafhankelijke kandidaat alsnog meedingen naar een 4de senaatstermijn, maar in de VS is het geen sinecure om als "independent" een kans te maken, laat staan verkozen te worden.
De carriere van Joe Lieberman lijkt er nu wel op te zitten. De kaarten werden grondig herschud. In november gaat het niet meer om de eeuwige tweestrijd tussen de rechtse RP en de linkse DP over "traditionele" maatschappelijke themata, maar tussen de voorstanders van de oorlog en de oude voorstanders die nu gemakkelijkheidshalve tegenstanders geworden zijn. Misschien wordt het eens tijd dat de Democrats zich eens grondig bezinnen en voor eens en altijd uitmaken aan welke kant van de clash of civilizations zij eigenlijk staan.
Vincent De Roeck is a Flemish right-wing blogger, a libertarian politician and the president of the Euramerican Friendship League. This article ("Democrats for Al-Qaeda?") was also published on the websites of Google News, In Flanders Fields and Libertarian.be.
More articles on this subject on www.thenewamerican.com.
Read more.
Gisteren sneuvelde ook de eerste Amerikaanse politicus in de kwestie Irak. Senator Joe Lieberman uit de staat Connecticut kreeg van zijn partij - de "Democraten", wie anders? - geen kans meer in de opkomende senaatsverkiezingen van november. Lieberman werd gepasseerd met 52% tegen 48% van de ledenstemmen door de totaal onbekende Ned Lamont, een vriendje van de onamerikaanse anti-oorlogslobby. Lamont wordt de nieuwe Democratische kandidaat. Lieberman is nochtans niet aan zijn proefstuk toe. Hij zetelt reeds gedurende 18 jaar in de Amerikaanse senaat en stemde telkens "in eer en geweten". In 2000 werd hij door de Democraten zelfs genomineerd als kandidaat voor het vice-presidentsschap onder Al Gore. In 2000 en 2004 gold hij zelf ook als een van de belangrijkste kanshebbers voor het "ticket" dat echter eerst naar Gore en dan naar Kerry ging. Lieberman was - samen met Bill Clinton en Dick Gephardt - zelfs een van de grote omvormers van de "linkse" democratische partij in de jaren 1990. Ook in de ogen van de democratische NCEC (positief oordeel van 90%) was hij een topper.
Wat lag dan aan de basis van zijn nederlaag tegen Lamont? Zeker niet zijn ervaring, zijn prestige, zijn aanhang of zijn capaciteiten. Het ligt aan zijn opstelling in het Iraakse conflict. Zoals bijna alle Democraten steunde hij aanvankelijk de oorlog van Bush in Mesopotamie. Niets aan de hand lijkt het dus, ware het niet dat de Democraten - met de vaandelvlucht eigen aan links - nadien het geweer totaal van schouder veranderden. John Kerry - nochtans een voorstander van de oorlog - voerde campagne tegen "Iraqi Freedom". Hij verloor weliswaar de verkiezingen, maar bracht de DP in stelling voor de senaatsverkiezingen rond het anti-oorlogspunt. Lieberman volgde de koers van zijn partij niet en bleef de Republikeinen steunen in hun oorlogsinspanningen, dit tot grote ergernis van de Democraten.
Zijn de Democraten ordinaire koppensnellers, doortrapte opportunisten of achterbakse kazakkendraaiers? Laat het ons anders maar beleefd houden bij machtsgeile landverraders ... Het hoofd van Lieberman moest rollen, en rollen deed het. De "oude" vrienden van Lieberman zoals Kerry en Gore weigerden hem te steunen. Zoals de DP de Amerikaanse boys in Irak het mes in de rug steekt, maken ze ook Lieberman politiek dood. Was het de kus van Bush na zijn recente "state of the union" of was het de positieve score van Lieberman in de laatste beoordeling van de merican Conservative Union die hem in ongenade deden vallen? We zullen het allicht nooit weten. Misschien was het maar gewoon om zijn joodse wortels en zijn standpunten over Israel te doen. Het kwade is ondertussen al wel geschied. Lieberman was brandoffer van dienst. Hij zal als een onafhankelijke kandidaat alsnog meedingen naar een 4de senaatstermijn, maar in de VS is het geen sinecure om als "independent" een kans te maken, laat staan verkozen te worden.
De carriere van Joe Lieberman lijkt er nu wel op te zitten. De kaarten werden grondig herschud. In november gaat het niet meer om de eeuwige tweestrijd tussen de rechtse RP en de linkse DP over "traditionele" maatschappelijke themata, maar tussen de voorstanders van de oorlog en de oude voorstanders die nu gemakkelijkheidshalve tegenstanders geworden zijn. Misschien wordt het eens tijd dat de Democrats zich eens grondig bezinnen en voor eens en altijd uitmaken aan welke kant van de clash of civilizations zij eigenlijk staan.
Vincent De Roeck is a Flemish right-wing blogger, a libertarian politician and the president of the Euramerican Friendship League. This article ("Democrats for Al-Qaeda?") was also published on the websites of Google News, In Flanders Fields and Libertarian.be.
More articles on this subject on www.thenewamerican.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Fall Issue 2006
The many faces of Belgian fascism
Belgium is the birthplace of René Magritte. So perhaps it's not surprising that, in politics, even the fascism here is surreal. Take Belgian Socialists, Flemish or Walloon. The hallmark of nearly every European socialist party has long been hostility to religion. In recent years, Belgium's ruling Socialist-Liberal coalition has antagonized Catholics by legalizing gay marriage and euthanasia, banning crucifixes from government buildings and abolishing the traditional Te Deum service previously held by the government to commemorate the inauguration of their first king. But then the Socialists began taking note of Belgium's Muslim community, some 500,000 strong. In Brussels, notes Joel Rubinfeld of the Atlantis Institute think tank, half of the Socialist Party's 26-member slate in the city's 75-seat parliament is Muslim. In the commune of Molenbeek, longstanding Socialist mayor Philippe Moureaux has made Halal meals standard in all schools; police officers are also barred from eating or drinking on the streets during Ramadan. The Socialist Party was also, improbably, the leading opponent of a bill that would have criminalized the denial of the Armenian genocide. This, too, is a product of burgeoning Muslim-Socialist alliance, as is the party's routine denunciations of Israel.
Now take the Vlaams Belang (Flemish Interest), the secessionist Flemish Party previously known as the Vlaams Blok until a court ruled it illegal in 2004. The Blok has longstanding links to Nazi collaborators. One of the party's founding members is Karel Dillen, who in 1951 translated into Flemish a French tract denying the Holocaust (possibly the only French text for which a Vlaams Blok party member has ever shown sympathy.) For many years, the party's chief selling point was its call to forcibly deport immigrants who failed to assimilate. It also made plain its sympathies with other far-right wing European parties, such as Le Pen's National Front in France. But that's changing. Younger party leaders, realizing their anti-Semitic taint was poison, began making pro-Israel overtures. And the party's tough-on-crime, hostile-to-Muslims stance began to attract a considerable share of the Jewish vote, particularly among Orthodox Antwerp Jews who felt increasingly vulnerable in the face of the city's hostile Muslim community. Today, Vlaams Belang is the largest single party in the country.
Then there are the government's actual policies. In April, Belgians were shocked by the murder of a teenager named Joe Van Holsbeeck, who was stabbed to death in Brussels's central train station by two Gypsy youths, at the height of the afternoon rush hour, in broad view of dozens of onlookers. (Apparently, the killers wanted his MP3 player.) Amid a pervasive and growing sense of lawlessness -- Belgium's per capita murder rate, at 9.1 per 100,000 is nearly twice that of the U.S. -- the murder became the occasion of much national soul-searching. When Jean-Marie Dedecker, a senator from the ruling Liberal Party, opined in an op-ed that "policemen look the other way in order to avoid being accused of racism," he was rebuked by PM Guy Verhofstadt for "inciting hostilities".
There is also the amazing case of journalist Paul Belien, who edits The Brussels Journal, a pro-American, Euroskeptic, anti-Islamist blog. In February, the blog was one of the few news sources to republish the notorious Danish cartoons of the prophet Mohammad, thereby attracting some two million unique visits. It also attracted extraordinary scrutiny from the Flemish newsweekly Knack. Noting that Mr. Belien's blog had been cited by Middle East scholar Daniel Pipes, Knack described the link as "no coincidence," but rather a "deliberate provocation by the neocons," the ultimate aim of which was to make Americans and Europeans believe "that all Muslims are violent and dangerous, after which the clash in Palestine, Iran and Syria can really kick off.
But that was as nothing compared to the reaction Mr. Belien provoked by an article following the Van Holsbeeck murder, in which he described the killers as "predators" and called for Belgium to decriminalize the possession of self-defense weapons (pepper-spray is what he says he had mainly in mind). Two weeks after the article appeared, Mr. Belien received a letter from the "Center for Equal Opportunities and Opposition to Racism", a government-mandated body whose mission is to "assist victims of discrimination" and "sensitize the general public on anti-discrimination." (Belgium has one of the strongest anti-discrimination regimes anywhere.) Mr. Belien's article, according to the CEOOR, constituted an "incitement to violence"; he was ordered to remove it from his blog or face state prosecution. He complied. In the meantime, he says he received emails with pictures of burned corpses and messages reading, "This is what is going to happen to you."
Mr. Belien has since been questioned by the police for homeschooling his five children, four of whom have moved on to university or beyond. Part of Mr. Belien's problem, surely, is that his wife is a member in parliament for the Vlaams Belang. But whatever her politics, Mr. Belien is not a member of the party, and nothing on the Brussels Journal suggests that it is a party vehicle. His chief crime, rather, seems to be that he has laid bare, to an English-speaking audience, the lesser-known charms of the Belgian state.
Meanwhile, the real fascists in Belgium are gaining strength, largely protected from scrutiny by the country's "anti-racism" legislation. At Brussels's Imam Reza mosque, a preacher commemorated the 17th anniversary of the Ayatollah Khomeini's death:
Bret Stephens is an American conservative columnist. This article was also published in the Wall Street Journal, The Brussels Journal and National Review, as well as on Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More editorials by this author on www.opinionjournal.com.
Read more.
Now take the Vlaams Belang (Flemish Interest), the secessionist Flemish Party previously known as the Vlaams Blok until a court ruled it illegal in 2004. The Blok has longstanding links to Nazi collaborators. One of the party's founding members is Karel Dillen, who in 1951 translated into Flemish a French tract denying the Holocaust (possibly the only French text for which a Vlaams Blok party member has ever shown sympathy.) For many years, the party's chief selling point was its call to forcibly deport immigrants who failed to assimilate. It also made plain its sympathies with other far-right wing European parties, such as Le Pen's National Front in France. But that's changing. Younger party leaders, realizing their anti-Semitic taint was poison, began making pro-Israel overtures. And the party's tough-on-crime, hostile-to-Muslims stance began to attract a considerable share of the Jewish vote, particularly among Orthodox Antwerp Jews who felt increasingly vulnerable in the face of the city's hostile Muslim community. Today, Vlaams Belang is the largest single party in the country.
Then there are the government's actual policies. In April, Belgians were shocked by the murder of a teenager named Joe Van Holsbeeck, who was stabbed to death in Brussels's central train station by two Gypsy youths, at the height of the afternoon rush hour, in broad view of dozens of onlookers. (Apparently, the killers wanted his MP3 player.) Amid a pervasive and growing sense of lawlessness -- Belgium's per capita murder rate, at 9.1 per 100,000 is nearly twice that of the U.S. -- the murder became the occasion of much national soul-searching. When Jean-Marie Dedecker, a senator from the ruling Liberal Party, opined in an op-ed that "policemen look the other way in order to avoid being accused of racism," he was rebuked by PM Guy Verhofstadt for "inciting hostilities".
There is also the amazing case of journalist Paul Belien, who edits The Brussels Journal, a pro-American, Euroskeptic, anti-Islamist blog. In February, the blog was one of the few news sources to republish the notorious Danish cartoons of the prophet Mohammad, thereby attracting some two million unique visits. It also attracted extraordinary scrutiny from the Flemish newsweekly Knack. Noting that Mr. Belien's blog had been cited by Middle East scholar Daniel Pipes, Knack described the link as "no coincidence," but rather a "deliberate provocation by the neocons," the ultimate aim of which was to make Americans and Europeans believe "that all Muslims are violent and dangerous, after which the clash in Palestine, Iran and Syria can really kick off.
But that was as nothing compared to the reaction Mr. Belien provoked by an article following the Van Holsbeeck murder, in which he described the killers as "predators" and called for Belgium to decriminalize the possession of self-defense weapons (pepper-spray is what he says he had mainly in mind). Two weeks after the article appeared, Mr. Belien received a letter from the "Center for Equal Opportunities and Opposition to Racism", a government-mandated body whose mission is to "assist victims of discrimination" and "sensitize the general public on anti-discrimination." (Belgium has one of the strongest anti-discrimination regimes anywhere.) Mr. Belien's article, according to the CEOOR, constituted an "incitement to violence"; he was ordered to remove it from his blog or face state prosecution. He complied. In the meantime, he says he received emails with pictures of burned corpses and messages reading, "This is what is going to happen to you."
Mr. Belien has since been questioned by the police for homeschooling his five children, four of whom have moved on to university or beyond. Part of Mr. Belien's problem, surely, is that his wife is a member in parliament for the Vlaams Belang. But whatever her politics, Mr. Belien is not a member of the party, and nothing on the Brussels Journal suggests that it is a party vehicle. His chief crime, rather, seems to be that he has laid bare, to an English-speaking audience, the lesser-known charms of the Belgian state.
Meanwhile, the real fascists in Belgium are gaining strength, largely protected from scrutiny by the country's "anti-racism" legislation. At Brussels's Imam Reza mosque, a preacher commemorated the 17th anniversary of the Ayatollah Khomeini's death:
The enemies cannot extinguish the light of the Islamic Revolution."The newspaper Het Volk published a study of the Molenbeek Muslim population. The editor, Gunther Vanpraet, stated the following.
The commune can best be described as a breeding ground for thousands of Jihad candidates.The Belgian government may prefer not to notice. But as Magritte might have said, this is not a pipe.
Bret Stephens is an American conservative columnist. This article was also published in the Wall Street Journal, The Brussels Journal and National Review, as well as on Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More editorials by this author on www.opinionjournal.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2006
Walking into the trap
The idée-fixe that businessmen are in se strong defenders of the free enterprise system is one which is believed only by those who have never studied the history of private enterprise in Western industrial nations. What businessmen are paid to worry about is profit. The problem for the survival of a market economy arises when the voters permit or encourage the expansion of government power to such an extent that private businesses can gain short-term profits through the intervention into the competitive market by state officials. Offer the typical businessman the opportunity to escape the constant pressures of market competition, and few of them are able to withstand the temptation.
Dr. Gary North is a libertarian writer and publisher. He was also quoted in The Freeman and The Brussels Journal, as well as on InFlandersFields.eu, LewRockwell.com and Libertarian.be.
More articles by this author on www.thefreeman.com.
Read more.
Dr. Gary North is a libertarian writer and publisher. He was also quoted in The Freeman and The Brussels Journal, as well as on InFlandersFields.eu, LewRockwell.com and Libertarian.be.
More articles by this author on www.thefreeman.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2006
Het socialistisch gratispopulisme
Wie dacht dat de SP.A zijn gratispopulisme in de koelkast had gestoken, kwam onlangs bedrogen uit met de plannen van staatssecretaris voor Overheidsbedrijven Bruno Tuybens (SP.A). Hij kwam met het voorstel om studenten vanaf volgend jaar een "gratis" treinabonnement te schenken. Zo zetten de socialisten hun doelgroepenbeleid ongehinderd voort. Het LVSV Leuven pleit voor een systeem waarin de gebruiker betaalt, in tegenstelling tot het verdoken herverdelingsmechanisme dat Tuybens verder wil uitwerken. De rede moet het eindelijk eens in Belgie halen van het populisme. Tuybens doet hiermee een zoveelste poging om de burgers te doen geloven dat er iets kan bestaan zoals gratis openbaar vervoer. Het is een gekend credo waar socialisten al decennia lang op teren.
Onder andere de Nobelprijswinnaar voor economie, Milton Friedman, zei ooit There ain't no such thing as a free lunch. De redenering is eenvoudig. Je kan niet praten over gratis openbaar vervoer, want er zal altijd iemand zijn die dit moet betalen. In het geval van publieke goederen zullen dit de belastingbetalers zijn. Vele jaren voor Friedman, was het de Franse economische filosoof Frederic Bastiat die in zijn beroemde essay Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas reeds sprak over verborgen kosten, in de hedendaagse economie ook wel opportuniteitskosten genoemd. Bastiat leert ons dat met het geld van de gratis politiek heel wat andere zaken gefinancierd kunnen worden. Dit maakt dat de werkelijke kostprijs van "gratis" openbaar vervoer voor studenten hoger oploopt dan de zichtbare kosten. Zo moeten we ook rekening houden met de mogelijkheid dit geld te investeren in bijvoorbeeld verdere lastenverlagingen voor ondernemingen, wat in de huidige situatie een veel nuttigere investering zou zijn. Of nog een radicale hervorming van de fiscaliteit inzake vervoer en transport waardoor er incentives kunnen gegeven worden om het wagenpark versneld te verjongen. En dus minder vervuilend te maken. Het zijn slechts enkele voorbeelden van opportuniteiten die de kostprijs van een gratis studentenabonnement onverantwoord hoog doen oplopen.
De vorige minister voor overheidsbedrijven, Johan Vande Lanotte, heeft vorig jaar het "gratis" woon-werkverkeer per trein ingevoerd. De overheid - lees: de belastingbetaler - neemt 20% van de abonnementskosten op zich en de werkgever mag de resterende 80% ophoesten. Ook hier is de vorige redenering natuurlijk van toepassing. Het gratis beleid van de socialisten is niet meer dan een pervers herverdelingsmechanisme. Het moet dan ook stoppen. Liever vandaag dan morgen.
Bovendien komt de gratis politiek vaak enkel ten goede aan zij die hem het minst nodig hebben. Zo kunnen ouderen gratis of tegen sterk verlaagde prijzen het openbaar vervoer nemen. Het zijn net deze mensen die beschikken over de grootste spaarreserves en dus in de mogelijkheid verkeren om hun vervoer zelf te financieren. Naast de gepensioneerden kunnen ook kinderen, jongeren tot 18 jaar en ambtenaren genieten van "gratis" of goedkoop treinvervoer. Dit maakt dat de basisprijs voor een gewoon ticket (te) hoog ligt en de regering jaarlijks extra subsidies moet toestoppen om de financiele put te delven.
Met deze hele politiek riskeren we voorbij te gaan aan de werkelijke verbeteringen die moeten aangebracht worden aan het openbaar vervoer in het algemeen. De dienstverlening laat nog steeds te wensen over, comfort is vaak zoek op overvolle treinen tijdens de spitsuren en het is een hele krachttoer om vanuit een randgemeente enkel met het openbaar vervoer tijdig op het werk te geraken. Elk individu maakt dagelijks zijn eigen analyse. Ofwel gaat hij in de file staan, waar hij nog de mogelijkheid heeft zijn krant diagonaal door te nemen of gezellig naar de radio te luisteren, ofwel gaat hij, als kuddevee bij elkaar gepropt, naar het werk met het openbaar vervoer. Op deze manier zal de dagelijkse keuze voor elk individu moeilijk blijven. Als we dan toch moeten investeren in het openbaar vervoer, laten we ons dan focussen op de echte problematiek.
Laten we daarin ook niet vergeten dat er heel wat mensen zijn die door professionele bezigheden hun wagen simpelweg niet kunnen missen. Via taksen en accijnzen betalen ze de door hen veroorzaakte overlast al terug aan de samenleving. Is dit dan wel correct? Deze mensen worden rechtstreeks en onrechtstreeks financieel gestraft doordat ze niet anders kunnen dan de wagen te gebruiken. Is dit dan zo sociaal rechtvaardig? Een doelgroepenbeleid zorgt onvermijdelijk voor dit soort van moeilijke dilemma's. Laat daarom de verantwoordelijkheid aan de burgers zelf. Dit wil zeggen dat wie gebruik wil maken van bepaalde voorzieningen, ervoor dient te betalen. Net zoals iemand die er geen gebruik van wenst te maken, er niet voor hoeft te betalen. Dit is enkel haalbaar als we het heilige huisje van de nationale spoorwegen durven afbreken.
Het LVSV Leuven pleit dan ook voor een volledige privatisering van de NMBS groep, maar dit gaat buiten het opzet van dit opiniestuk.
België kent nu al een van de hoogste belastingstarieven ter wereld. We kunnen niet langer oogluikend toelaten dat een overheid zich laat leiden door plat populisme op kosten van de belastingbetaler wanneer we als samenleving vandaag voor zware economische uitdagingen staan. Laat het individu toe zijn eigen keuzes te maken bij de allocatie van zijn financiele middelen. Het wordt dan ook tijd dat de rede het haalt van het gratispopulisme, because there ain't no such thing as a free lunch.
Evert Gruyaert is president of the LVSV Leuven chapter. This article ("The socialist populism of free service") was also published in the Belgian daily De Tijd and in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, Libertarian.nl, LVSVLeuven.be, NovaCivitas.org, LVSV.be, Liberales.be and MeerVrijheid.nl.
More articles by this author on www.evertgruyaert.be.
Read more.
Onder andere de Nobelprijswinnaar voor economie, Milton Friedman, zei ooit There ain't no such thing as a free lunch. De redenering is eenvoudig. Je kan niet praten over gratis openbaar vervoer, want er zal altijd iemand zijn die dit moet betalen. In het geval van publieke goederen zullen dit de belastingbetalers zijn. Vele jaren voor Friedman, was het de Franse economische filosoof Frederic Bastiat die in zijn beroemde essay Ce qu'on voit et ce qu'on ne voit pas reeds sprak over verborgen kosten, in de hedendaagse economie ook wel opportuniteitskosten genoemd. Bastiat leert ons dat met het geld van de gratis politiek heel wat andere zaken gefinancierd kunnen worden. Dit maakt dat de werkelijke kostprijs van "gratis" openbaar vervoer voor studenten hoger oploopt dan de zichtbare kosten. Zo moeten we ook rekening houden met de mogelijkheid dit geld te investeren in bijvoorbeeld verdere lastenverlagingen voor ondernemingen, wat in de huidige situatie een veel nuttigere investering zou zijn. Of nog een radicale hervorming van de fiscaliteit inzake vervoer en transport waardoor er incentives kunnen gegeven worden om het wagenpark versneld te verjongen. En dus minder vervuilend te maken. Het zijn slechts enkele voorbeelden van opportuniteiten die de kostprijs van een gratis studentenabonnement onverantwoord hoog doen oplopen.
De vorige minister voor overheidsbedrijven, Johan Vande Lanotte, heeft vorig jaar het "gratis" woon-werkverkeer per trein ingevoerd. De overheid - lees: de belastingbetaler - neemt 20% van de abonnementskosten op zich en de werkgever mag de resterende 80% ophoesten. Ook hier is de vorige redenering natuurlijk van toepassing. Het gratis beleid van de socialisten is niet meer dan een pervers herverdelingsmechanisme. Het moet dan ook stoppen. Liever vandaag dan morgen.
Bovendien komt de gratis politiek vaak enkel ten goede aan zij die hem het minst nodig hebben. Zo kunnen ouderen gratis of tegen sterk verlaagde prijzen het openbaar vervoer nemen. Het zijn net deze mensen die beschikken over de grootste spaarreserves en dus in de mogelijkheid verkeren om hun vervoer zelf te financieren. Naast de gepensioneerden kunnen ook kinderen, jongeren tot 18 jaar en ambtenaren genieten van "gratis" of goedkoop treinvervoer. Dit maakt dat de basisprijs voor een gewoon ticket (te) hoog ligt en de regering jaarlijks extra subsidies moet toestoppen om de financiele put te delven.
Met deze hele politiek riskeren we voorbij te gaan aan de werkelijke verbeteringen die moeten aangebracht worden aan het openbaar vervoer in het algemeen. De dienstverlening laat nog steeds te wensen over, comfort is vaak zoek op overvolle treinen tijdens de spitsuren en het is een hele krachttoer om vanuit een randgemeente enkel met het openbaar vervoer tijdig op het werk te geraken. Elk individu maakt dagelijks zijn eigen analyse. Ofwel gaat hij in de file staan, waar hij nog de mogelijkheid heeft zijn krant diagonaal door te nemen of gezellig naar de radio te luisteren, ofwel gaat hij, als kuddevee bij elkaar gepropt, naar het werk met het openbaar vervoer. Op deze manier zal de dagelijkse keuze voor elk individu moeilijk blijven. Als we dan toch moeten investeren in het openbaar vervoer, laten we ons dan focussen op de echte problematiek.
Laten we daarin ook niet vergeten dat er heel wat mensen zijn die door professionele bezigheden hun wagen simpelweg niet kunnen missen. Via taksen en accijnzen betalen ze de door hen veroorzaakte overlast al terug aan de samenleving. Is dit dan wel correct? Deze mensen worden rechtstreeks en onrechtstreeks financieel gestraft doordat ze niet anders kunnen dan de wagen te gebruiken. Is dit dan zo sociaal rechtvaardig? Een doelgroepenbeleid zorgt onvermijdelijk voor dit soort van moeilijke dilemma's. Laat daarom de verantwoordelijkheid aan de burgers zelf. Dit wil zeggen dat wie gebruik wil maken van bepaalde voorzieningen, ervoor dient te betalen. Net zoals iemand die er geen gebruik van wenst te maken, er niet voor hoeft te betalen. Dit is enkel haalbaar als we het heilige huisje van de nationale spoorwegen durven afbreken.
Het LVSV Leuven pleit dan ook voor een volledige privatisering van de NMBS groep, maar dit gaat buiten het opzet van dit opiniestuk.
België kent nu al een van de hoogste belastingstarieven ter wereld. We kunnen niet langer oogluikend toelaten dat een overheid zich laat leiden door plat populisme op kosten van de belastingbetaler wanneer we als samenleving vandaag voor zware economische uitdagingen staan. Laat het individu toe zijn eigen keuzes te maken bij de allocatie van zijn financiele middelen. Het wordt dan ook tijd dat de rede het haalt van het gratispopulisme, because there ain't no such thing as a free lunch.
Evert Gruyaert is president of the LVSV Leuven chapter. This article ("The socialist populism of free service") was also published in the Belgian daily De Tijd and in Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, Libertarian.nl, LVSVLeuven.be, NovaCivitas.org, LVSV.be, Liberales.be and MeerVrijheid.nl.
More articles by this author on www.evertgruyaert.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Fall Issue 2006
The Free State Project
The Free State Project is a plan to have 20,000 or more liberty-oriented people move to a single state of the United States, with the intent of influencing local politics and policy. The chosen state of the group is New Hampshire, known for its Live Free or Die motto and absence of a state income and sales tax. Inspired by an article published in Neil Smith's online magazine The Libertarian Enterprise, Jason Sorens, a doctorate student at Yale University at the time, argued that the thinly scattered libertarian activism was failing. His conclusion was that it would be necessary for libertarians to geographically concentrate their efforts in order to achieve liberty in our lifetime. As a result, the Free State Project was founded in 2001.
When the FSP surpassed 5,000 members in 2003, a vote was held to choose the state. The ten candidates were Alaska, Delawara, Idaho, Maine, Montana, New Hampshire, North Dakota, South Dakota, Vermont and Wyoming. These states were chosen because of their low populations, relatively pro-libertarian native cultures, lack of dependence on federal funds, and decent job markets. The voting process used the Condorcet Method to determine which state was most preferable to the most people. New Hampshire had been chosen as the Free State (Wyoming came in second). The vote was certified by the Austin, Texas based ECL-Synchromesh Computing as “fair and unbiased”. As part of the certification process, individual members of the FSP could also view their ballots online so that they could self-verify their vote.
Following the vote, the focus of the FSP shifted toward recruiting another 15,000 members to commit to the move to New Hampshire. Once membership reaches 20,000, all members are supposed to move within five years. There is no obligation to move until and unless 20,000 members are reached, but many members expressed their desire to move before that time. In January 2006 the FSP launched The First 1000, an effort to sign up 1000 people willing to move to New Hampshire by the end of 2008. The purpose of this project is to speed up the migration to New Hampshire and generate additional publicity.
After moving to New Hampshire, members have pledged the following.
Dr. Jason Sorens is a professor attached to the Universities of Buffalo and New York. He founded the Free State Project. This article was also published in the Journal of Libertarian Studies, on LVSVleuven.be and on Libertarian.be.
More information on this initiative on www.fsp.org.
Read more.
When the FSP surpassed 5,000 members in 2003, a vote was held to choose the state. The ten candidates were Alaska, Delawara, Idaho, Maine, Montana, New Hampshire, North Dakota, South Dakota, Vermont and Wyoming. These states were chosen because of their low populations, relatively pro-libertarian native cultures, lack of dependence on federal funds, and decent job markets. The voting process used the Condorcet Method to determine which state was most preferable to the most people. New Hampshire had been chosen as the Free State (Wyoming came in second). The vote was certified by the Austin, Texas based ECL-Synchromesh Computing as “fair and unbiased”. As part of the certification process, individual members of the FSP could also view their ballots online so that they could self-verify their vote.
Following the vote, the focus of the FSP shifted toward recruiting another 15,000 members to commit to the move to New Hampshire. Once membership reaches 20,000, all members are supposed to move within five years. There is no obligation to move until and unless 20,000 members are reached, but many members expressed their desire to move before that time. In January 2006 the FSP launched The First 1000, an effort to sign up 1000 people willing to move to New Hampshire by the end of 2008. The purpose of this project is to speed up the migration to New Hampshire and generate additional publicity.
After moving to New Hampshire, members have pledged the following.
We will exert the fullest practical effort toward the creation of a society in which the maximum role of civil government is the protection of life, liberty, and property.Most plan to work within the political system to reduce the size and scope of government through reductions in taxation and regulation, reforms in state and local law, an end to federal mandates, and a restoration of what they see as constitutional federalism. Others include anarcho-capitalists who oppose taxation altogether. The Free State Project has become a “big-tent” political, social, and cultural movement for “liberty-minded” people. The Free State Project itself is non-partisan and non-political and does not take any stance on issues, but acts only as a “bus” to get these like minded individuals to move to New Hampshire.
Dr. Jason Sorens is a professor attached to the Universities of Buffalo and New York. He founded the Free State Project. This article was also published in the Journal of Libertarian Studies, on LVSVleuven.be and on Libertarian.be.
More information on this initiative on www.fsp.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Fall Issue 2006
In memoriam Hugo Schiltz
Gisteren kwam Hugo Schiltz onverwachts te overlijden in het UZA. Hoewel Schiltz tal van politieke ambten bekleed heeft op federaal, Vlaams, gemeentelijk en partijpolitiek niveau, viel hem zeker niet dezelfde eer te beurt als alle andere soortgelijke - voor zover die al bestaan - prominenten. De grijze figuur Maurits Coppieters kreeg dagenlang eerbetonen op radio en televisie. Schiltz werd al snel vergeten. Nochtans is hij de enige architect van het huidige Belgie. Hij was degene die de Volksunie in de regering en unitaristisch Belgie ten val bracht. Hij was de pleitbezorger van het huidige federalisme en behoort ongetwijfeld tot het selecte groepje rasechte toppolitici. Hij geldt als de Thomas Jefferson van Vlaanderen, de stichter van ons vaderland. Toch waren dit kennelijk geen redenen voor de linkse VRT om Schiltz een gepast "in memoriam" te geven. In het 20u-journaal werd er met geen woord over Schiltz gerept. In het avondjournaal kwam hij enkele luttele minuten aan bod. In het 13u-journaal van vandaag werd hij opnieuw doodgezwegen. Mensen die gisteren het laatavondnieuws misten, weten dus niet eens dat Schiltz overleden is. De VRT blijft Schiltz zelfs postuum pesten!
Hij was nochtans gedurende 24 jaren Federaal Volksvertegenwoordiger, gedurende 4 jaren Federaal Senator, gedurende 5 jaren Vlaams minister, gedurende 4 jaren Federaal minister, gedurende 34 jaren Antwerps gemeenteraadslid, gedurende 6 jaren Antwerps schepen en gedurende 5 jaren voorzitter van de Volksunie. In 1995 was Schiltz zelfs de eerste Vlaams-nationalist die van de koning de titel "minister van staat" kreeg! Naast zijn politieke carriere was hij ook nog actief in de advocatuur, meer bepaald bij Ernst&Young, LSV-ADVC en Peeters Lawyers, en gold hij als een gerespecteerd docent economie.
Hugo Schiltz heeft tal van watertjes doorzwommen. Na enkele jaren bij de CVP koos hij in 1963 voor de nieuwe CVV, die kort daarop omgevormd zou worden tot de Volksunie zoals wij ze gekend hebben. In 1978 maakte zijn links-liberale koers en het Egmontpact de afscheuring van de VNP (Dillen) en de VVP (Claes) mede mogelijk. Beide partijen werden later het Vlaams Blok. In 2001 ging de Volksunie aan een interne machtsstrijd ten onder en zocht Schiltz onderdak bij het "links-liberale" SPIRIT.
Hugo Schiltz was de spindokter van het huidige federalisme en lag o.a. aan de basis van het Egmontpact en de Sint-Michielsakkoorden. Schiltz kan probleemloos doorgaan als de architect bij uitstek van het huidige federale Belgie. Nochtans werden zijn jeugdzonden hem vaak aangewreven. Tijdens WO-2 was hij immers actief in tal van nationaal-socialistische verenigingen en collaboreerde hij mee met de Nazi-bezetter. Enkele jaren celstraf waren dan ook zijn deel. Pas later zal hij zijn fouten inzien en resoluut voor de democratie kiezen. Weinigen hadden gedacht dat Schiltz het tot respectabel man zou schoppen. De meerderheid kreeg echter ongelijk.
Hugo Schiltz was Groot-Nederlander en flamingant in hart en nieren. Hij verdient ons lof en prijzen. Dat de VRT hem weigert te lauweren met de krans eigen aan de ambten van Schiltz, bewijst enkel maar de klein-Belgische koers van deze gecorrumpeerde staatsinstelling die zelfs over de doden niets goeds wil zeggen. De VRT verkiest het liever Schiltz dood te zwijgen. Vandaar dit eerbetoon en "in memoriam". Wij zullen Schiltz, zijn vrijheid, zijn project en zijn nalatenschap nooit vergeten. "We mogen nooit vergeten dat de Vlamingen hun meerderheid in Belgie opgegeven hebben om hun minderheid in Brussel te beschermen!", was een van zijn geliefkooste uitspraken. Ook die zullen we nooit vergeten. Hugo, het gaat je goed. Je erfenis is in goede handen. Semper fi.
Vincent De Roeck is a Flemish nationalist blogger, president of Nova Libertas and sits on the board of the classical liberal LVSV organization. This article ("Hugo Schiltz: in memoriam") was also published on LVSVLeuven.be, Libertarian.be, GoogleNews.com, Politics.be and InFlandersFields.eu.
More articles on this subject on www.politics.be.
Read more.
Hij was nochtans gedurende 24 jaren Federaal Volksvertegenwoordiger, gedurende 4 jaren Federaal Senator, gedurende 5 jaren Vlaams minister, gedurende 4 jaren Federaal minister, gedurende 34 jaren Antwerps gemeenteraadslid, gedurende 6 jaren Antwerps schepen en gedurende 5 jaren voorzitter van de Volksunie. In 1995 was Schiltz zelfs de eerste Vlaams-nationalist die van de koning de titel "minister van staat" kreeg! Naast zijn politieke carriere was hij ook nog actief in de advocatuur, meer bepaald bij Ernst&Young, LSV-ADVC en Peeters Lawyers, en gold hij als een gerespecteerd docent economie.
Hugo Schiltz heeft tal van watertjes doorzwommen. Na enkele jaren bij de CVP koos hij in 1963 voor de nieuwe CVV, die kort daarop omgevormd zou worden tot de Volksunie zoals wij ze gekend hebben. In 1978 maakte zijn links-liberale koers en het Egmontpact de afscheuring van de VNP (Dillen) en de VVP (Claes) mede mogelijk. Beide partijen werden later het Vlaams Blok. In 2001 ging de Volksunie aan een interne machtsstrijd ten onder en zocht Schiltz onderdak bij het "links-liberale" SPIRIT.
Hugo Schiltz was de spindokter van het huidige federalisme en lag o.a. aan de basis van het Egmontpact en de Sint-Michielsakkoorden. Schiltz kan probleemloos doorgaan als de architect bij uitstek van het huidige federale Belgie. Nochtans werden zijn jeugdzonden hem vaak aangewreven. Tijdens WO-2 was hij immers actief in tal van nationaal-socialistische verenigingen en collaboreerde hij mee met de Nazi-bezetter. Enkele jaren celstraf waren dan ook zijn deel. Pas later zal hij zijn fouten inzien en resoluut voor de democratie kiezen. Weinigen hadden gedacht dat Schiltz het tot respectabel man zou schoppen. De meerderheid kreeg echter ongelijk.
Hugo Schiltz was Groot-Nederlander en flamingant in hart en nieren. Hij verdient ons lof en prijzen. Dat de VRT hem weigert te lauweren met de krans eigen aan de ambten van Schiltz, bewijst enkel maar de klein-Belgische koers van deze gecorrumpeerde staatsinstelling die zelfs over de doden niets goeds wil zeggen. De VRT verkiest het liever Schiltz dood te zwijgen. Vandaar dit eerbetoon en "in memoriam". Wij zullen Schiltz, zijn vrijheid, zijn project en zijn nalatenschap nooit vergeten. "We mogen nooit vergeten dat de Vlamingen hun meerderheid in Belgie opgegeven hebben om hun minderheid in Brussel te beschermen!", was een van zijn geliefkooste uitspraken. Ook die zullen we nooit vergeten. Hugo, het gaat je goed. Je erfenis is in goede handen. Semper fi.
Vincent De Roeck is a Flemish nationalist blogger, president of Nova Libertas and sits on the board of the classical liberal LVSV organization. This article ("Hugo Schiltz: in memoriam") was also published on LVSVLeuven.be, Libertarian.be, GoogleNews.com, Politics.be and InFlandersFields.eu.
More articles on this subject on www.politics.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Fall Issue 2006
The essence of liberty
As a founder of the Libertarian Party and editor-in-chief of California Liberty, I am often asked how to tell if someone is "really" a libertarian. There are probably as many different definitions of the word "libertarian" as there are people who claim the label. These range from overly broad ("anyone who calls himself a libertarian is one") to impossibly doctrinaire ("only those who agree with every word in the party platform are truly anointed"). My own definition is that in order to be considered a libertarian, at least in the political context, an individual must adhere without compromise to five key points. Ideally, of course, we'd all be in agreement on everything. But we're not, and probably never will be. Debate is likely to continue indefinitely on such matters as abortion, foreign policy, and whether, when, and how various government programs can be discontinued or privatized. But as far as I'm concerned, if someone is sound on these five points, he/she is de facto a libertarian; if he fails on even one of the five, he isn't. What then, are the "indispensable five", the points of no compromise?
First and foremost, libertarians believe in the principle of self-ownership. You own your own body and mind; no external power has the right to force you into the service of "society" or "mankind" or any other individual or group for any purpose, however noble. Slavery is wrong, period. Because you own yourself, you are responsible for your own well-being. Others are not obligated to feed you, clothe you, or provide you with health care. Most of us choose to help one another voluntarily, for a variety of reasons, but "forced compassion" is an oxymoron.
Self-ownership implies the right to self-defense. Libertarians yield to no one in their support for our right as individuals to keep and bear arms. We only wish that the Second Amendment to the U.S. Constitution said "The right to self-defense being inalienable ..." instead of that stuff about a "well-regulated militia". Anyone who thinks that government - any government - has the right to disarm its citizens is not a libertarian!
In fact, libertarians believe that individuals have the right to own and use anything - gold, guns, marijuana, sexually explicit material - so long as they do not harm others through force or the threat of force. Laws criminalizing the simple possession of anything are tailor-made for police states; it is all too easy to plant a forbidden substance in someone's home, car or pocket. Libertarians are as tough on crime as anyone, but such laws are an affront to liberty, whatever the rhetoric may be.
In an ideal world, there would be no taxation. All services would be paid for on an as-used basis. But in a less-than-ideal world, some services will be force-financed for the foreseeable future. However, not all taxes are equally deleterious, and the worst form of taxation is a tax on productivity - i.e. an income tax - and no libertarian supports this type of taxation. What kind of taxation is least harmful? This is a topic still open for debate. My own preference is for a single tax on land. Is this "the" libertarian position? No. But all libertarians oppose the income tax.
The fifth and final key test of anyone's claim to being a libertarian is their support for an honest money system; i.e. one where the currency is backed by something of true value (usually gold or silver). Fiat money - money with no backing, whose acceptance is mandated by the State - is simply legalized counterfeiting and is one of the keys to expanding government power.
The five points enumerated here are not a complete, comprehensive prescription for freedom, but they would take us most of the way. A government which cannot conscript, confiscate, or counterfeit, and which imposes no criminal penalties for the mere possession and peaceful use of anything, is one that almost all libertarians would be comfortable with.
David Nolan is the founder of the Libertarian Party and editor-in-chief of California Liberty. He also invented the Nolan chart. This article was also published in California Liberty, as well as on Self-Gov.org, Cato.org, MeerVrijheid.nl, Libertarian.nl, LP.org, Libertarian.be, LVSV.be and LewRockwell.com.
More articles on www.advocates-for-self-government.org.
Read more.
First and foremost, libertarians believe in the principle of self-ownership. You own your own body and mind; no external power has the right to force you into the service of "society" or "mankind" or any other individual or group for any purpose, however noble. Slavery is wrong, period. Because you own yourself, you are responsible for your own well-being. Others are not obligated to feed you, clothe you, or provide you with health care. Most of us choose to help one another voluntarily, for a variety of reasons, but "forced compassion" is an oxymoron.
Self-ownership implies the right to self-defense. Libertarians yield to no one in their support for our right as individuals to keep and bear arms. We only wish that the Second Amendment to the U.S. Constitution said "The right to self-defense being inalienable ..." instead of that stuff about a "well-regulated militia". Anyone who thinks that government - any government - has the right to disarm its citizens is not a libertarian!
In fact, libertarians believe that individuals have the right to own and use anything - gold, guns, marijuana, sexually explicit material - so long as they do not harm others through force or the threat of force. Laws criminalizing the simple possession of anything are tailor-made for police states; it is all too easy to plant a forbidden substance in someone's home, car or pocket. Libertarians are as tough on crime as anyone, but such laws are an affront to liberty, whatever the rhetoric may be.
In an ideal world, there would be no taxation. All services would be paid for on an as-used basis. But in a less-than-ideal world, some services will be force-financed for the foreseeable future. However, not all taxes are equally deleterious, and the worst form of taxation is a tax on productivity - i.e. an income tax - and no libertarian supports this type of taxation. What kind of taxation is least harmful? This is a topic still open for debate. My own preference is for a single tax on land. Is this "the" libertarian position? No. But all libertarians oppose the income tax.
The fifth and final key test of anyone's claim to being a libertarian is their support for an honest money system; i.e. one where the currency is backed by something of true value (usually gold or silver). Fiat money - money with no backing, whose acceptance is mandated by the State - is simply legalized counterfeiting and is one of the keys to expanding government power.
The five points enumerated here are not a complete, comprehensive prescription for freedom, but they would take us most of the way. A government which cannot conscript, confiscate, or counterfeit, and which imposes no criminal penalties for the mere possession and peaceful use of anything, is one that almost all libertarians would be comfortable with.
David Nolan is the founder of the Libertarian Party and editor-in-chief of California Liberty. He also invented the Nolan chart. This article was also published in California Liberty, as well as on Self-Gov.org, Cato.org, MeerVrijheid.nl, Libertarian.nl, LP.org, Libertarian.be, LVSV.be and LewRockwell.com.
More articles on www.advocates-for-self-government.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2006
The Banana Republic
For six months, I have been the founder and editor-in-chief of the online-magazine "The Banana Republic". This webzine was labelled an "Independent Overview of Belgian Misgovernment" and tried to expose the less nice aspects of the Belgian regime to a mainly international English speaking audience. At its peak in 2005, this online PDF-magazine had over 120 subscriptions, most of them students and young adults. Since the foundation of my weblog (November 2005) and the launch of the new magazine "The Free State" by Nova Libertas (June 2005), "The Banana Republic" went into decay. Last month, I decided to let it go defunct. In this blogpost you can find two random articles out of the very last issue.
The majority of Belgians have no access to public health services due to language problems.
More articles on www.thebananarepublic.be.
Read more.
The majority of Belgians have no access to public health services due to language problems.
In Belgium, international observers have recently investigated the situation in the different hospitals in the Belgian capital, Brussels. Their report is astonishing in its clarity, its argumentation and its horror. The Dutch-speaking majority (more than 60%) cannot exercise its right to have medical assistance in its own language in its own capital. The French-speaking bourgeois minority is in control of Belgian health care in Brussels and refuses to learn or even to use the native language of the Belgian majority in its medical facilities. It only needs the slightest bit of imagination to think about the dozens of people who unnecessarily suffered (maybe even died ?) only because they spoke the wrong language. The Nazis also could not understand the Jews.Hereditary ministership has come into force in Belgium.
In Belgium, two out of the 15 federal ministeries are controled by people whose biggest achievement was the choice of womb out which they initally came. Vice-PM Freya Vandenbossche (SPA - New Socialist Party), responsible for jobs and consumption is the daughter of former Belgian minister Luc Vandenbossche, who is now in charge of BIAC, the state-run operator of Brussels National Airport. Bruno Tobback (SPA - New Socialist Party), minister in charge of the environment and the pension system, is the son of former Belgian minister and current mayor of Louvain, Louis Tobback. This evolution is terrifying, provocative and dictatorial, especially for those who want to run for executive office but who are not born out of former Belgian ministers. This evolution is in fact not so weird if you realize that this "Rule of Hereditary Ministership" is also adopted in the former Belgian colony, where Joseph Kabila succeeded his murdered father Laurent-Desire Kabila without any election or whatsoever as new president of the "Democratic Republic" of the Congo.Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be, board member of the LVSV and president of Nova Libertas. These articles were also published in The Banana Republic and on Libertarian.be.
More articles on www.thebananarepublic.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2006
Het begin van Europa
De Eurocraten in Brussel en omstreken bereiken stilaan de collectieve zenuwinzinking. Met de referenda in Frankrijk op 29 mei 2005 en Nederland op 1 juni 2005 werd de Europese Grondwet door de bevolking van twee stichtende lidstaten met overgrote meerderheid verworpen. Wat het hoogtepunt van Europese integratie had moeten zijn, sneuvelde roemloos op het slagveld van de democratie. De mogelijke ondergang van de Europese Grondwet is echter niet die van de Europese Unie. Europese integratie kan alleen overleven indien ze voldoende doordesemt in de Europese publieke opinie. In die optiek is de Europese Grondwet "too little too soon" en verdient zij niet het imprimatur van de Europese burgers.
Terwijl alle media bij onze noorderburen en zuiderburen gloeien van de Eurokoorts, is de Europese Grondwet vorig jaar nagenoeg geruisloos door het Belgische parlement gegleden. De apathie van de Belgische volksvertegenwoordiging is stuitend, zelfs met de verzachtende omstandigheid van de toenmalige post-BHV-depressie. De Europese Unie beschikt over een enorme waaier bevoegdheden, van economie en monetair beleid over vervoer, handel en werkgelegenheid tot landbouw, milieu en consumentenbescherming. Meer dan zestig procent van alle nationale wetgeving wordt gedicteerd uit Europa, zonder dat de nationale parlementen ze kunnen amenderen. Zo een belangrijke soevereiniteitsoverdracht dwingt elke zichzelf respecterende democratie om de Europese Grondwet met de loep te onderzoeken.
Een nationaal gewetensonderzoek over de Europese Grondwet is ook noodzakelijk omdat Europa aan integratiemoeheid lijdt. Sinds de uitbreiding naar Oost- en Centraal Europa wordt de Europese eenmaking niet langer gepercipieerd als een win-win situatie voor alle lidstaten. Het nakende lidmaatschap van Turkije forceert voor velen de hand van de geschiedenis. De overtrokken heisa rond de dienstenrichtlijn "Bolkestein" heeft de ideologische neutraliteit van de Europese integratie definitief doorbroken. Na bijna vijftig jaar systematische uitbouw door een elite van nationale regeringsleiders en Europese technocraten, staat de Europese Unie op een kruispunt. Doordat de Europese integratie steeds van bovenaf is doorgevoerd, mist zij de nodige democratische wortels in de diverse lidstaten. Jarenlange miskenning van de publieke opinie keert zich nu als een boemerang tegen de Europese Grondwet. Indien we de Europese eenmaking voor de toekomst willen redden, moeten we het tij keren en van onderuit bouwen op een Europese democratie. De Europese Grondwet kan die ambitie niet verwezenlijken.
De kerntaak van elke grondwet is de creatie van een duidelijk institutioneel kader voor een democratische rechtsstaat die de staatsmachten duidelijk scheidt en de burgers beschermt tegen de macht van de staat. De Europese Grondwet faalt hierin jammerlijk. Er bestaat immers geen politieke consensus over de institutionele blauwdruk van Europa. De enen dromen over een federaal model zoals de Verenigde Staten, de anderen zweren bij een confederale associatie van soevereine landen. De combinatie van beide visies geeft de EU te weinig grondwettelijke structuur voor een federatie en te veel grondwettelijke bevoegdheden voor een confederatie.
Daardoor doet de Europese Grondwet precies het omgekeerde van een grondwet zou moeten doen. Zij beschermt niet de burger tegen de staat, maar stimuleert Europese staatsvorming langs labyrintische paden zonder democratische transparantie. Via de instelling van een feitelijke Europese president en minister van buitenlandse zaken en door het vergemakkelijken van de Europese besluitvorming, duwt de grondwet Europa nog verder richting superstaat en superbureaucratie.
Ook de macht van het Hof van Justitie, dat in het verleden meermaals eenzijdig de Europese eenmaking heeft gestuurd, wordt uitgebreid. Als het aan de Europese Grondwet ligt, zal een onaantastbare club rechters in Luxemburg voor heel Europa waken over de toepassing van cataloog zelfverklaarde "grondrechten", waaronder het recht op kosteloos onderwijs, het recht te werken, het verbod van eender welke discriminatie, het recht op goede arbeidsomstandigheden, het recht op sociale zekerheid en het recht op milieubescherming. Dergelijke gekleurde grondrechten horen niet thuis in een grondwet die ideologisch neutraal moet blijven. Hun totale vaagheid geeft een vrijbrief voor moraliserende kruistochten door grillige rechters, opnieuw zonder democratische controle.
Het huis van de Europese integratie kreeg in de voorbije decennia vele verdiepen toegevoegd op wankele institutionele fundamenten. Grondwettelijke verankering is onwenselijk zolang de fundamenten niet uit het gewapende beton van rechtsstaat en democratie worden gegoten. De Europese Grondwet slaagt daarin onvoldoende. Zij bouwt verdiepingen bij zonder de fundamenten te kunnen vernieuwen. Daarom komt de grondwet te vroeg en doet zij te weinig.
Geen grondwet is ook beter dan een slechte grondwet. Het proces van de grondwetredactie werd gestart uit vrees dat de Europese Unie in haar bestaand kader volledig onbestuurbaar zou worden na de uitbreiding richting Oost- en Centraal Europa. Enkele jaren na die uitbreiding blijkt dit alvast niet geval. Eschatologische uitspraken over de dramatische "day after" de grondwetsverwerping zijn dan ook overtrokken. Een halfslachtige grondwet die niet levensnoodzakelijk is, is eigenlijk overbodig. De redactie van een pan-Europese grondwet is immers geen feuilleton met vele afleveringen. Zolang we het niet goed kunnen doen, doen we het beter niet.
De saga rond de Europese Grondwet heeft minstens een belangrijke verdienste. In vele lidstaten is de Europese eenmaking voor het eerst in de geschiedenis een voorwerp van nationaal democratisch debat. Indien de grondwet faalt, zal het er op aankomen de waakvlam van de democratie aan te houden. Wellicht zal de elite van regeringsleiders en eurocraten de afgewezen grondwet willen verkavelen om ze alsnog stapsgewijs te realiseren. Dat cynische scenario circuleert in de wandelgangen. De opstoot van democratisch debat over de Europese Unie zal de hype van de grondwet moeten overleven indien zij de lange trend van de sluikse en sluipende Europese staatsvorming wil doorbreken.
De referenda die het lot van de Europese Grondwet bezegelen, zijn pas het begin van een nieuwe Europese eenmaking op democratische leest. Zo wordt het einde van de Europese Grondwet misschien toch nog het begin van Europa.
Dr. Marc De Vos is a professor attached to the University of Ghent and the president of the Brussels-based Itinera Institute. This article ("The start of Europe") was also published in the Belgian daily De Standaard, as well as on Libertarian.be, Libertarian.nl and NovaCivitas.org.
More articles by this author on www.itinera-institute.org.
Read more.
Terwijl alle media bij onze noorderburen en zuiderburen gloeien van de Eurokoorts, is de Europese Grondwet vorig jaar nagenoeg geruisloos door het Belgische parlement gegleden. De apathie van de Belgische volksvertegenwoordiging is stuitend, zelfs met de verzachtende omstandigheid van de toenmalige post-BHV-depressie. De Europese Unie beschikt over een enorme waaier bevoegdheden, van economie en monetair beleid over vervoer, handel en werkgelegenheid tot landbouw, milieu en consumentenbescherming. Meer dan zestig procent van alle nationale wetgeving wordt gedicteerd uit Europa, zonder dat de nationale parlementen ze kunnen amenderen. Zo een belangrijke soevereiniteitsoverdracht dwingt elke zichzelf respecterende democratie om de Europese Grondwet met de loep te onderzoeken.
Een nationaal gewetensonderzoek over de Europese Grondwet is ook noodzakelijk omdat Europa aan integratiemoeheid lijdt. Sinds de uitbreiding naar Oost- en Centraal Europa wordt de Europese eenmaking niet langer gepercipieerd als een win-win situatie voor alle lidstaten. Het nakende lidmaatschap van Turkije forceert voor velen de hand van de geschiedenis. De overtrokken heisa rond de dienstenrichtlijn "Bolkestein" heeft de ideologische neutraliteit van de Europese integratie definitief doorbroken. Na bijna vijftig jaar systematische uitbouw door een elite van nationale regeringsleiders en Europese technocraten, staat de Europese Unie op een kruispunt. Doordat de Europese integratie steeds van bovenaf is doorgevoerd, mist zij de nodige democratische wortels in de diverse lidstaten. Jarenlange miskenning van de publieke opinie keert zich nu als een boemerang tegen de Europese Grondwet. Indien we de Europese eenmaking voor de toekomst willen redden, moeten we het tij keren en van onderuit bouwen op een Europese democratie. De Europese Grondwet kan die ambitie niet verwezenlijken.
De kerntaak van elke grondwet is de creatie van een duidelijk institutioneel kader voor een democratische rechtsstaat die de staatsmachten duidelijk scheidt en de burgers beschermt tegen de macht van de staat. De Europese Grondwet faalt hierin jammerlijk. Er bestaat immers geen politieke consensus over de institutionele blauwdruk van Europa. De enen dromen over een federaal model zoals de Verenigde Staten, de anderen zweren bij een confederale associatie van soevereine landen. De combinatie van beide visies geeft de EU te weinig grondwettelijke structuur voor een federatie en te veel grondwettelijke bevoegdheden voor een confederatie.
Daardoor doet de Europese Grondwet precies het omgekeerde van een grondwet zou moeten doen. Zij beschermt niet de burger tegen de staat, maar stimuleert Europese staatsvorming langs labyrintische paden zonder democratische transparantie. Via de instelling van een feitelijke Europese president en minister van buitenlandse zaken en door het vergemakkelijken van de Europese besluitvorming, duwt de grondwet Europa nog verder richting superstaat en superbureaucratie.
Ook de macht van het Hof van Justitie, dat in het verleden meermaals eenzijdig de Europese eenmaking heeft gestuurd, wordt uitgebreid. Als het aan de Europese Grondwet ligt, zal een onaantastbare club rechters in Luxemburg voor heel Europa waken over de toepassing van cataloog zelfverklaarde "grondrechten", waaronder het recht op kosteloos onderwijs, het recht te werken, het verbod van eender welke discriminatie, het recht op goede arbeidsomstandigheden, het recht op sociale zekerheid en het recht op milieubescherming. Dergelijke gekleurde grondrechten horen niet thuis in een grondwet die ideologisch neutraal moet blijven. Hun totale vaagheid geeft een vrijbrief voor moraliserende kruistochten door grillige rechters, opnieuw zonder democratische controle.
Het huis van de Europese integratie kreeg in de voorbije decennia vele verdiepen toegevoegd op wankele institutionele fundamenten. Grondwettelijke verankering is onwenselijk zolang de fundamenten niet uit het gewapende beton van rechtsstaat en democratie worden gegoten. De Europese Grondwet slaagt daarin onvoldoende. Zij bouwt verdiepingen bij zonder de fundamenten te kunnen vernieuwen. Daarom komt de grondwet te vroeg en doet zij te weinig.
Geen grondwet is ook beter dan een slechte grondwet. Het proces van de grondwetredactie werd gestart uit vrees dat de Europese Unie in haar bestaand kader volledig onbestuurbaar zou worden na de uitbreiding richting Oost- en Centraal Europa. Enkele jaren na die uitbreiding blijkt dit alvast niet geval. Eschatologische uitspraken over de dramatische "day after" de grondwetsverwerping zijn dan ook overtrokken. Een halfslachtige grondwet die niet levensnoodzakelijk is, is eigenlijk overbodig. De redactie van een pan-Europese grondwet is immers geen feuilleton met vele afleveringen. Zolang we het niet goed kunnen doen, doen we het beter niet.
De saga rond de Europese Grondwet heeft minstens een belangrijke verdienste. In vele lidstaten is de Europese eenmaking voor het eerst in de geschiedenis een voorwerp van nationaal democratisch debat. Indien de grondwet faalt, zal het er op aankomen de waakvlam van de democratie aan te houden. Wellicht zal de elite van regeringsleiders en eurocraten de afgewezen grondwet willen verkavelen om ze alsnog stapsgewijs te realiseren. Dat cynische scenario circuleert in de wandelgangen. De opstoot van democratisch debat over de Europese Unie zal de hype van de grondwet moeten overleven indien zij de lange trend van de sluikse en sluipende Europese staatsvorming wil doorbreken.
De referenda die het lot van de Europese Grondwet bezegelen, zijn pas het begin van een nieuwe Europese eenmaking op democratische leest. Zo wordt het einde van de Europese Grondwet misschien toch nog het begin van Europa.
Dr. Marc De Vos is a professor attached to the University of Ghent and the president of the Brussels-based Itinera Institute. This article ("The start of Europe") was also published in the Belgian daily De Standaard, as well as on Libertarian.be, Libertarian.nl and NovaCivitas.org.
More articles by this author on www.itinera-institute.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2006
The march toward tyranny
Arguably, the Second Amendment to the American Constitution should have been made first in the Bill of Rights because without the right to keep and bear arms, such rights as freedom of speech and freedom of the press would be treated as nothing more than meaningless "privileges" bestowed and taken away by government officials at will. The Second Amendment is the American people's ultimate insurance policy against tyranny because government officials know that guns in the hands of the people provide the only practical means by which to resist tyranny. They know that a disarmed society almost always becomes an obedient society in the face of omnipotent, tyrannical government. Gun-control advocates suggest that gun control will result in a safer, more secure environment for people. Their arguments are false, fallacious, and dangerous. Let's examine why. One underlying assumption of gun-control laws is that people will obey them. The problem with that assumption, however, is that while it might be valid with respect to people who generally believe in obeying the laws of society, it is invalid with respect to people who hold society's laws in disrespect.
Therefore, gun-control laws would be effective in disarming peaceful and law-abiding people but would be ineffective in disarming people who have no reservations about breaking laws against murder, burglary, rape, and robbery. In other words, if a person intends to murder or rape another person, what are the chances that he's going to say to himself, "I can't commit this murder or rape with a gun because that would be against the law?" No chance! To belabor the obvious, if a person has no respect for a law against murder or rape, he's not going to have any respect for a law prohibiting him from possessing a gun.
The problem, then, is obvious: By disarming peaceful and law-abiding people, a gun-control law effectively precludes the intended victim of murder and rape from possessing an excellent means by which to defend himself or herself from the murderer and the rapist. As the popular saying goes, "God didn't make men equal - Sam Colt did," guns enable weaker people to protect themselves from the stronger bullies in life who have no reservations about murdering or raping other human beings.
There's a corollary principle involved here: Even though everyone in society might not choose to arm himself, the right to keep and bear arms makes everyone in society, including those who choose not to possess weapons, safer from the likes of murderers and rapists. Why is this so? Because the murderer and rapist do not know in advance who is armed and who isn't, which means that they have to be cautious about trying to commit their crimes. In fact, isn't that the most likely reason that gun-control advocates never advertise too loudly that they live in a gun-free home? In other words, if everyone is disarmed then the violent people in society can feel safe about murdering and raping people. But if everyone has the right to be armed, the murderer and rapist know that there is a good chance that they could guess wrong - that the person whom they've chosen to murder or rape might fire first with the weapon in his possession.
A second underlying assumption of gun control is that guns will no longer be available to anyone, including the violent people who wish to procure them. This assumption is based on the hope that gun control will simply wipe guns totally out of existence, perhaps through some type of government buy-back scheme by which people are encouraged to turn in their weapons to the officials who promise to destroy or store them. Again, the assumption is false, fallacious, and dangerous.
One problem with this assumption is that it fails to take into consideration the free market or, more precisely, the black market that inevitably springs up in response to laws that attempt to restrict the supply of some product or service. Consider, for example, the war on drugs, a war in which the federal government has attempted to eliminate the supply of drugs for at least 30 years. Despite an increasing array of ever-harsher laws, those who desire drugs are still able to obtain them from those who are willing to take the risks to supply them.
Why wouldn't we expect the same result with a war on guns? Wouldn't a black market in guns immediately spring up, just as a black market in drugs sprang up when drugs were made illegal? And wouldn't violent, anti-social people such as murderers and rapists be much more able and willing to acquire guns in such a market than peaceful and law-abiding people? We would also be remiss if we failed to point out all the disastrous side effects of the federal attempt to stamp out drugs - gang wars, convenience-store killings, police corruption, and robberies, muggings, burglaries, and thefts, not to mention the ever-increasing governmental assaults on the civil liberties of the citizenry.
"But if we just gave the government full powers to stamp out guns, then all guns could be stamped out once and for all, which would mean they couldn't even be acquired illegally," gun-control advocates implicitly suggest. That's problematic, but let's concede the point. Let's assume that private ownership of guns is wiped out of existence in the United States and that somehow the government is able to prevent murderers and rapists from acquiring them in a black market.
Would that make the American people safer? No, because a government that wielded the power to wipe out all guns in that society would be an omnipotent, tyrannical government, such as the one that exists in Cuba or North Korea. To paraphrase an old saying, when guns are outlawed only the government will have guns. This brings us back to the primary argument against gun control - that it serves as a check on tyranny because those in political power know that people possess the means to resist tyranny violently, perhaps even through revolution or rebellion, as Thomas Jefferson wrote in the Declaration of Independence.
Keep in mind the entire philosophy that underlies both the Constitution and Bill of Rights - that the biggest threat to the freedom and well-being of the American people lies with their own federal officials. Now, some people find that notion embarrassing - that is, the notion that our own federal officials would ever impose tyranny on their own people. But the Founders and the Framers didn't find that notion embarrassing at all, which is precisely why federal powers are expressly limited and restricted, both in the Constitution and the 10 amendments that followed soon after it was enacted.
Are federal officials capable of imposing tyranny on the American people? Well, tyranny might be a subjective concept but let's define it by the violation of the Constitution and the Bill of Rights. Are federal officials actually capable of violating those rights? Don't they have such a principled devotion to those rights that they would never violate them?
The answer is "No". Our ancestors were right - the federal government, by its very nature, attracts people who have absolutely no respect for such rights or the principles that underlie them. How do we know this? One good way is by examining how these people behave in the absence of constitutional restraints. A good model for such an experiment exists in Iraq, a country that federal officials have run for more than a year.
"But the Constitution doesn't apply to how the federal government runs Iraq", someone might argue. He would be missing my point. The point is whether federal officials honor the rights in the Constitution because they have to or because they believe in those principles. How have federal officials, including the military, conducted themselves as rulers in Iraq, with no pesky federal judges, legislature, criminal-defense lawyers, or constitutional "technicalities" to get in their way?
They've shot demonstrators; closed down newspapers critical of the military; searched people's homes and businesses without warrants; killed suspected criminals as well as innocent bystanders; arrested people without warrants; detained criminal suspects indefinitely; denied detainees due process of law, the right to counsel, the right to bail, the right to jury trials, and the right to habeas corpus; imposed cruel and unusual punishments on people consisting of torture, rape, sex abuse, and murder by beatings; appointed unelected "interim" sub-rulers with dictatorial powers to carry out their directives; and ensured that an elected legislature would not be part of the "interim" regime. And, of course, they have imposed gun control and gun confiscation and enforced their measures with deadly force. In other words, they've done all the things for which Americans rebelled against King George III, and more.
"But that doesn't mean that they would do all this to Americans." Of course it does, especially if they believe it would be necessary for "national security," which they inevitably would. After all, don't forget that they arrested an American, Jose Padilla, on American soil; charged him with conspiracy to commit terrorism; turned him over to the Pentagon; and denied him habeas corpus, due process, right to counsel, a jury trial, and all the other rights guaranteed by Constitution and Bill of Rights, even freedom of speech. "But that's just one person," one might say. But one person leads to another person who leads to another person, as the people of Chile and Argentina discovered when the military regimes in those countries were "disappearing" an ever-growing number of people during their "wars on terrorism."
As people who have lost their liberties at the hands of their own government throughout history have discovered, once the sacrifice and surrender of rights has begun, the march toward tyranny becomes inexorable.
Jacob Hornberger is the president of the Future of Freedom Foundation. This article was also published on FFF.org, Libertarian.be and LewRockwell.com.
More articles by this author on www.futurefreedomfoundation.org.
Read more.
Therefore, gun-control laws would be effective in disarming peaceful and law-abiding people but would be ineffective in disarming people who have no reservations about breaking laws against murder, burglary, rape, and robbery. In other words, if a person intends to murder or rape another person, what are the chances that he's going to say to himself, "I can't commit this murder or rape with a gun because that would be against the law?" No chance! To belabor the obvious, if a person has no respect for a law against murder or rape, he's not going to have any respect for a law prohibiting him from possessing a gun.
The problem, then, is obvious: By disarming peaceful and law-abiding people, a gun-control law effectively precludes the intended victim of murder and rape from possessing an excellent means by which to defend himself or herself from the murderer and the rapist. As the popular saying goes, "God didn't make men equal - Sam Colt did," guns enable weaker people to protect themselves from the stronger bullies in life who have no reservations about murdering or raping other human beings.
There's a corollary principle involved here: Even though everyone in society might not choose to arm himself, the right to keep and bear arms makes everyone in society, including those who choose not to possess weapons, safer from the likes of murderers and rapists. Why is this so? Because the murderer and rapist do not know in advance who is armed and who isn't, which means that they have to be cautious about trying to commit their crimes. In fact, isn't that the most likely reason that gun-control advocates never advertise too loudly that they live in a gun-free home? In other words, if everyone is disarmed then the violent people in society can feel safe about murdering and raping people. But if everyone has the right to be armed, the murderer and rapist know that there is a good chance that they could guess wrong - that the person whom they've chosen to murder or rape might fire first with the weapon in his possession.
A second underlying assumption of gun control is that guns will no longer be available to anyone, including the violent people who wish to procure them. This assumption is based on the hope that gun control will simply wipe guns totally out of existence, perhaps through some type of government buy-back scheme by which people are encouraged to turn in their weapons to the officials who promise to destroy or store them. Again, the assumption is false, fallacious, and dangerous.
One problem with this assumption is that it fails to take into consideration the free market or, more precisely, the black market that inevitably springs up in response to laws that attempt to restrict the supply of some product or service. Consider, for example, the war on drugs, a war in which the federal government has attempted to eliminate the supply of drugs for at least 30 years. Despite an increasing array of ever-harsher laws, those who desire drugs are still able to obtain them from those who are willing to take the risks to supply them.
Why wouldn't we expect the same result with a war on guns? Wouldn't a black market in guns immediately spring up, just as a black market in drugs sprang up when drugs were made illegal? And wouldn't violent, anti-social people such as murderers and rapists be much more able and willing to acquire guns in such a market than peaceful and law-abiding people? We would also be remiss if we failed to point out all the disastrous side effects of the federal attempt to stamp out drugs - gang wars, convenience-store killings, police corruption, and robberies, muggings, burglaries, and thefts, not to mention the ever-increasing governmental assaults on the civil liberties of the citizenry.
"But if we just gave the government full powers to stamp out guns, then all guns could be stamped out once and for all, which would mean they couldn't even be acquired illegally," gun-control advocates implicitly suggest. That's problematic, but let's concede the point. Let's assume that private ownership of guns is wiped out of existence in the United States and that somehow the government is able to prevent murderers and rapists from acquiring them in a black market.
Would that make the American people safer? No, because a government that wielded the power to wipe out all guns in that society would be an omnipotent, tyrannical government, such as the one that exists in Cuba or North Korea. To paraphrase an old saying, when guns are outlawed only the government will have guns. This brings us back to the primary argument against gun control - that it serves as a check on tyranny because those in political power know that people possess the means to resist tyranny violently, perhaps even through revolution or rebellion, as Thomas Jefferson wrote in the Declaration of Independence.
Keep in mind the entire philosophy that underlies both the Constitution and Bill of Rights - that the biggest threat to the freedom and well-being of the American people lies with their own federal officials. Now, some people find that notion embarrassing - that is, the notion that our own federal officials would ever impose tyranny on their own people. But the Founders and the Framers didn't find that notion embarrassing at all, which is precisely why federal powers are expressly limited and restricted, both in the Constitution and the 10 amendments that followed soon after it was enacted.
Are federal officials capable of imposing tyranny on the American people? Well, tyranny might be a subjective concept but let's define it by the violation of the Constitution and the Bill of Rights. Are federal officials actually capable of violating those rights? Don't they have such a principled devotion to those rights that they would never violate them?
The answer is "No". Our ancestors were right - the federal government, by its very nature, attracts people who have absolutely no respect for such rights or the principles that underlie them. How do we know this? One good way is by examining how these people behave in the absence of constitutional restraints. A good model for such an experiment exists in Iraq, a country that federal officials have run for more than a year.
"But the Constitution doesn't apply to how the federal government runs Iraq", someone might argue. He would be missing my point. The point is whether federal officials honor the rights in the Constitution because they have to or because they believe in those principles. How have federal officials, including the military, conducted themselves as rulers in Iraq, with no pesky federal judges, legislature, criminal-defense lawyers, or constitutional "technicalities" to get in their way?
They've shot demonstrators; closed down newspapers critical of the military; searched people's homes and businesses without warrants; killed suspected criminals as well as innocent bystanders; arrested people without warrants; detained criminal suspects indefinitely; denied detainees due process of law, the right to counsel, the right to bail, the right to jury trials, and the right to habeas corpus; imposed cruel and unusual punishments on people consisting of torture, rape, sex abuse, and murder by beatings; appointed unelected "interim" sub-rulers with dictatorial powers to carry out their directives; and ensured that an elected legislature would not be part of the "interim" regime. And, of course, they have imposed gun control and gun confiscation and enforced their measures with deadly force. In other words, they've done all the things for which Americans rebelled against King George III, and more.
"But that doesn't mean that they would do all this to Americans." Of course it does, especially if they believe it would be necessary for "national security," which they inevitably would. After all, don't forget that they arrested an American, Jose Padilla, on American soil; charged him with conspiracy to commit terrorism; turned him over to the Pentagon; and denied him habeas corpus, due process, right to counsel, a jury trial, and all the other rights guaranteed by Constitution and Bill of Rights, even freedom of speech. "But that's just one person," one might say. But one person leads to another person who leads to another person, as the people of Chile and Argentina discovered when the military regimes in those countries were "disappearing" an ever-growing number of people during their "wars on terrorism."
As people who have lost their liberties at the hands of their own government throughout history have discovered, once the sacrifice and surrender of rights has begun, the march toward tyranny becomes inexorable.
Jacob Hornberger is the president of the Future of Freedom Foundation. This article was also published on FFF.org, Libertarian.be and LewRockwell.com.
More articles by this author on www.futurefreedomfoundation.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2006
Naar de boedelscheiding !
Als overtuigd Vlaams-nationalist (of "independist" naar het nieuwe N-VA vocabularium) en notoir lid van de Vlaamse Volksbeweging kan ik moeilijk naast de desastreuze ontwikkelingen blijven kijken in ons eigen Klein-Joegoslavië, ons terminaal ziek opgedrongen vaderland België. Ik ben zeker geen slippendrager van extreem-rechts, maar deze Vlaamsgezinde bijdrage zal me weer, weliswaar volledig ten onrechte, in dat kamp onderbrengen. Ik verwacht geen geschenken meer van mijn lezers en leg me bij hun (verkeerde) oordeel neer. Iedereen heeft immers recht op een eigen foute mening.
Zelfs de allerslimsten hebben zich al eens schromelijk vergist in personen of vergaloppeerd in situaties. Zo ook onze eigen parlementen en regeringen. Of ze nu uit CVP'ers, SP'ers of VLD'ers bestaan, één ding hebben ze allemaal gemeen. Stuk voor stuk hebben ze de ongelukkige en twijfelachtige eer om niets bijgedragen te hebben aan een échte Vlaamse ontvoogding. Van een ontvoogding kan immers pas sprake zijn wanneer het bewuste volk volledig onafhankelijk en soeverein kan heersen over zijn eigen grondgebied en kan beschikken over volwaardige eigen instellingen zonder enige controle van bovenaf. Niemand waagt het Koerdistan "ontvoogd" te noemen. Niemand haalt het in zijn hoofd om Catalonië "ontvoogd" te verklaren. Niemand zal het hoongelach gespaard blijven, mocht hij Tsjetsjenië, Dagestan of Zuid-Ossetië als "ontvoogd" catalogiseren. Waarom Vlaanderen dan wel?
Een natie met een eigen taal, een eigen geschiedenis, een eigen volk en een eigen leidcultuur. Een land in een kunstmatige staat wiens rechten totaal miskend worden door de Brusselse elite. Een geketend volk zonder perspectieven wiens vrijheden beknot worden door het Federale gezag. Een door het Belgische bestel achtergestelde gemeenschap in een voortdurende staat van beleg wiens rijkdommen geplunderd worden, wiens burgers uitgezogen worden en wiens vertegenwoordigers van de macht uitgesloten worden. Dat is Vlaanderen! Dat is de huidige situatie waarin onze deelstaat zich bevindt. Niet zozeer bedreigd door intern gekrakeel, buitenlands imperialisme of vreemde invloeden - de absorptiekracht van de Vlaamse natie is immers niet aan zijn proefstuk toe - maar door een extern Belgisch paternalisme, een Waals uitzuigmechanisme en een dermate rigied federaal belastingstelsel dat elke verdere Vlaamse economische groei onmogelijk maakt. Zoals ooit ook de "Townshend Duties" de onafhankelijksstrijd van de Amerikaanse kolonies teweeg gebracht hebben, zo zal vandaag de fiscale gevangenis die België voor Vlaanderen geworden is ook steeds meer Vlamingen bruskeren en tot een soortgelijke vrijheidsstrijd bewegen.
Ik mag dan wel nog steeds de politieke weg boven die van burgerlijke ongehoorzaamheid of revolutiegeweld verkiezen, toch besef ik met bezwaard hart dat ooit enkel nog maar het gekletter van de wapenen de Belgicisten uit hun decadente en arrogante roes kan doen ontwaken. Een moegetergd Vlaanderen kan immers nog steeds een vuist maken en daar wordt maar al te snel aan voorbijgegaan door onze zogenaamde leiders. Dat ze zich maar eens bezinnen en herbronnen alvorens het misschien voor hen, en voor ons, te laat is.
Enkel een totale boedelscheiding kan nog enig soelaas bieden om uit deze patstelling te geraken, op fluwelen vreedzame wijze als het kan, op éénzijdige revolutionaire wijze als het moet. Want het vrije vranke Vlaamse volk is, zoals een Bretoense zegswijze zegt, dalc' het hepken, trec het biken., enkel bezet, nooit overwonnen.
Vincent De Roeck is a Flemish nationalist blogger, a libertarian politician and the founder of the defunct anti-Belgian newsletter The Banana Republic. This article ("Towards a distribution of property") was published on Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More information on Flemish nationalism on www.vvb.org.
Read more.
Zelfs de allerslimsten hebben zich al eens schromelijk vergist in personen of vergaloppeerd in situaties. Zo ook onze eigen parlementen en regeringen. Of ze nu uit CVP'ers, SP'ers of VLD'ers bestaan, één ding hebben ze allemaal gemeen. Stuk voor stuk hebben ze de ongelukkige en twijfelachtige eer om niets bijgedragen te hebben aan een échte Vlaamse ontvoogding. Van een ontvoogding kan immers pas sprake zijn wanneer het bewuste volk volledig onafhankelijk en soeverein kan heersen over zijn eigen grondgebied en kan beschikken over volwaardige eigen instellingen zonder enige controle van bovenaf. Niemand waagt het Koerdistan "ontvoogd" te noemen. Niemand haalt het in zijn hoofd om Catalonië "ontvoogd" te verklaren. Niemand zal het hoongelach gespaard blijven, mocht hij Tsjetsjenië, Dagestan of Zuid-Ossetië als "ontvoogd" catalogiseren. Waarom Vlaanderen dan wel?
Een natie met een eigen taal, een eigen geschiedenis, een eigen volk en een eigen leidcultuur. Een land in een kunstmatige staat wiens rechten totaal miskend worden door de Brusselse elite. Een geketend volk zonder perspectieven wiens vrijheden beknot worden door het Federale gezag. Een door het Belgische bestel achtergestelde gemeenschap in een voortdurende staat van beleg wiens rijkdommen geplunderd worden, wiens burgers uitgezogen worden en wiens vertegenwoordigers van de macht uitgesloten worden. Dat is Vlaanderen! Dat is de huidige situatie waarin onze deelstaat zich bevindt. Niet zozeer bedreigd door intern gekrakeel, buitenlands imperialisme of vreemde invloeden - de absorptiekracht van de Vlaamse natie is immers niet aan zijn proefstuk toe - maar door een extern Belgisch paternalisme, een Waals uitzuigmechanisme en een dermate rigied federaal belastingstelsel dat elke verdere Vlaamse economische groei onmogelijk maakt. Zoals ooit ook de "Townshend Duties" de onafhankelijksstrijd van de Amerikaanse kolonies teweeg gebracht hebben, zo zal vandaag de fiscale gevangenis die België voor Vlaanderen geworden is ook steeds meer Vlamingen bruskeren en tot een soortgelijke vrijheidsstrijd bewegen.
Ik mag dan wel nog steeds de politieke weg boven die van burgerlijke ongehoorzaamheid of revolutiegeweld verkiezen, toch besef ik met bezwaard hart dat ooit enkel nog maar het gekletter van de wapenen de Belgicisten uit hun decadente en arrogante roes kan doen ontwaken. Een moegetergd Vlaanderen kan immers nog steeds een vuist maken en daar wordt maar al te snel aan voorbijgegaan door onze zogenaamde leiders. Dat ze zich maar eens bezinnen en herbronnen alvorens het misschien voor hen, en voor ons, te laat is.
Enkel een totale boedelscheiding kan nog enig soelaas bieden om uit deze patstelling te geraken, op fluwelen vreedzame wijze als het kan, op éénzijdige revolutionaire wijze als het moet. Want het vrije vranke Vlaamse volk is, zoals een Bretoense zegswijze zegt, dalc' het hepken, trec het biken., enkel bezet, nooit overwonnen.
Vincent De Roeck is a Flemish nationalist blogger, a libertarian politician and the founder of the defunct anti-Belgian newsletter The Banana Republic. This article ("Towards a distribution of property") was published on Libertarian.be and InFlandersFields.eu.
More information on Flemish nationalism on www.vvb.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2006
Introduction to libertarian anarchism
Libertarianism is a political and moral ideology frequently falsely labelled "anarchist" by its opponents. Libertarians sometimes tend towards "minarchism", sometimes towards "anarcho-capitalism". Libertarians oppose the monster state and wants to dismantle government in general, but they are definitely not just ordinary (left-wing orientated) anarchists. Minarchists are supportive of minimal taxation and regulation as a necessary evil for the limited purpose of funding public institutions that would protect civil liberties and property rights, including police, armed forces, with no conscription, and judicial courts. Anarcho-capitalists oppose all taxation, rejecting any government claim for a monopoly of protection as unnecessary. They wish to keep the government out of matters of justice and protection, preferring to delegate these issues to private groups. They also argue that the minarchist believe that any monopoly on coercion can be contained within any reasonable limits is unrealistic and that institutionalized coercion on any scale is counterproductive. On most policy issues libertarians of both convictions nevertheless share the same aim to dismantle the current monster state.
Serge Issakov is a freelance columnist for several British newspapers. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by Serge Issakov on www.sergeissakov.com.
Read more.
Serge Issakov is a freelance columnist for several British newspapers. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by Serge Issakov on www.sergeissakov.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Summer Issue 2006
Neen tegen tewerkstellingsquota !
Minister van "Werk" Peter Vanvelthoven verklaarde onlangs in de pers dat hij de invoering van tewerkstellingsquota overweegt om meer allochtonen aan een baan te helpen. Volgens de minister moeten quota mogelijk worden indien andere voorziene maatregelen niet helpen. Ik wens mij met klem te verzetten tegen de mogelijke invoering van tewerkstellings- en andere quota voor allochtonen. Net als de minister van Werk ben ik bekommerd over de lage tewerkstellingsgraad van allochtonen. Een volwaardige deelname aan de arbeidsmarkt is volgens mij immers een van de belangrijkste hefbomen tot integratie van allochtonen en tot succesvol samenleven in diversiteit.
Quota hebben echter een aantal zeer nefaste neveneffecten. Ze verstoren de arbeidsmarkt, vervalsen de competitie tussen mogelijke kandidaten voor een functie, beperken de wervingsvrijheid van de werkgever en ten slotte stigmatiseren ze bepaalde bevolkingsgroepen. Quota kunnen zo het racisme in de samenleving bestendigen en verergeren. Ik ben gekant tegen dit selectief doelgroepenbeleid en pleit voor een arbeidsmarktbeleid waar het individu centraal staat.
Er zijn volgens mij andere en betere recepten die de allochtonen, en bij uitbreiding de arbeidsmarkt als geheel, ten goede zouden komen. Allochtonen zouden meer kansen op werk hebben in een meer geliberaliseerde economie. De scholingsgraad van allochtonen ligt op dit ogenblik gemiddeld immers aan de lage kant en heel wat wetten en regels remmen de creatie af van activiteiten die typisch veel laaggeschoolden tewerkstellen (distributie, logistiek, ...). Zo verhinderen de wetten op de openingsuren van handelszaken dat deze langer open zouden blijven en dus meer mensen zouden tewerkstellen. De wet op de vestiging van handelszaken maakt dat de opstart van een nieuwe handelszaak nodeloos lang aansleept. Erg restrictieve milieureglementeringen (bvb. geluidsnormen) remmen dan weer de groei van logistieke activiteiten af. Om allochtonen meer kansen op werk te geven, zouden al deze wetten en regels best worden afgeschaft of versoepeld.
Allochtonen zouden tevens meer kansen op werk hebben als het verschil tussen loonkost en netto-loon voor een laaggeschoolde in ons land kleiner zou zijn. Om allochtonen meer kansen te geven op werk moeten de lasten op arbeid dus drastisch worden verlaagd (= minder hoge loonkost), moet de belastingvrije schijf in de personenbelasting worden opgetrokken (= hoger netto-loon), moeten de uitkeringssystemen meer voorwaardelijk worden gemaakt en beperkt worden in de tijd. Daarbij zou ook een vlaktaks nog perspectieven openen.
Ik besluit dan ook als volgt.
More articles by this author on www.jongvld.be.
Read more.
Quota hebben echter een aantal zeer nefaste neveneffecten. Ze verstoren de arbeidsmarkt, vervalsen de competitie tussen mogelijke kandidaten voor een functie, beperken de wervingsvrijheid van de werkgever en ten slotte stigmatiseren ze bepaalde bevolkingsgroepen. Quota kunnen zo het racisme in de samenleving bestendigen en verergeren. Ik ben gekant tegen dit selectief doelgroepenbeleid en pleit voor een arbeidsmarktbeleid waar het individu centraal staat.
Er zijn volgens mij andere en betere recepten die de allochtonen, en bij uitbreiding de arbeidsmarkt als geheel, ten goede zouden komen. Allochtonen zouden meer kansen op werk hebben in een meer geliberaliseerde economie. De scholingsgraad van allochtonen ligt op dit ogenblik gemiddeld immers aan de lage kant en heel wat wetten en regels remmen de creatie af van activiteiten die typisch veel laaggeschoolden tewerkstellen (distributie, logistiek, ...). Zo verhinderen de wetten op de openingsuren van handelszaken dat deze langer open zouden blijven en dus meer mensen zouden tewerkstellen. De wet op de vestiging van handelszaken maakt dat de opstart van een nieuwe handelszaak nodeloos lang aansleept. Erg restrictieve milieureglementeringen (bvb. geluidsnormen) remmen dan weer de groei van logistieke activiteiten af. Om allochtonen meer kansen op werk te geven, zouden al deze wetten en regels best worden afgeschaft of versoepeld.
Allochtonen zouden tevens meer kansen op werk hebben als het verschil tussen loonkost en netto-loon voor een laaggeschoolde in ons land kleiner zou zijn. Om allochtonen meer kansen te geven op werk moeten de lasten op arbeid dus drastisch worden verlaagd (= minder hoge loonkost), moet de belastingvrije schijf in de personenbelasting worden opgetrokken (= hoger netto-loon), moeten de uitkeringssystemen meer voorwaardelijk worden gemaakt en beperkt worden in de tijd. Daarbij zou ook een vlaktaks nog perspectieven openen.
Ik besluit dan ook als volgt.
Werk maken van werk voor allochtonen: volmondig ja. Quota: volmondig neen.Edward Roosens is president of the VLD party youth movement and "chef de cabinet" to Secretary of State Vincent Van Quickenborne. This article ("No to racial employment quotas") was also published in the Azuur magazine, on JongVLD.be and on Libertarian.be.
More articles by this author on www.jongvld.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Summer Issue 2006
The communist origins of anti-hate laws
The current campaign to introduce "anti-hate" legislation worldwide (especially to prevent "religious vilification") is a phenomenon that dates back to the 1960s, and even before. Unsurprisingly, these draconian attacks on free speech were pioneered by Marxist intellectuals and given practical application in the Soviet Union. In searching for the intellectual foundations of the anti-free speech movement, it is necessary to look back as far as the 1960s, and possibly before. Clearly, one of the most blatant intellectual attacks on free speech is the infamous essay "Repressive Tolerance", written in 1965 by the well-known German Marxist, Herbert Marcuse.
"Repressive Tolerance" is nothing less than the definitive blueprint for the "political correctness" movement that ails us to this very day. Adopting the Gramscian model of "hegemony", Marcuse eloquently argues for "intolerance" towards what he considers the "prevailing policies, attitudes, opinions", and for the extension of "tolerance" to those policies, attitudes and opinions he deems "outlawed or suppressed".
According to Marcuse:
Marcuse concludes:
During its 74 year reign as the greatest living (and mass-murdering) example of Marxism in practice, the Soviet Union had long enshrined the values of "repressive tolerance" in its legal framework. For example, Article 123 of the 1936 Soviet Constitution stated that "any advocacy of racial or national exclusiveness or hatred and contempt, is punishable by law". The 1977 Soviet Constitution went much further. Despite Article 50 guaranteeing "freedom of speech, of the press, and of assembly, meetings, street processions and demonstrations", several other Articles eviscerated this "right". For example, Article 36 provides that "any advocacy of racial or national exclusiveness, hostility, or contempt, are punishable by law". More ominously, Article 52 states "incitement of hostility or hatred on religious grounds is prohibited". Tyrannically, Article 39 of the Soviet Constitution proclaimed that "Enjoyment by citizens of their rights and freedoms must not be to the detriment of the interests of society or the state..." In fact, the Article 50 "guarantee" of "freedom of speech" was intentionally snuffed out by contradictory clauses in Articles 36, 39 and 52. Clearly, with the Left in control of the "Workers' Fatherland", Article 36 and other clauses were required to "protect radicalism on the Left against that on the Right", just as Herbert Marcuse and his Marxist associates had deemed necessary.
Astonishingly, this blueprint for "tolerant" tyranny (otherwise known as "Repressive Tolerance") is being followed almost to the letter in Australia today.In 2001, the Victorian parliament passed an Orwellian piece of legislation that adopts much of the Marxist/Soviet model of "repressive tolerance". Section 4 of that Act states the legislation will try to "maintain the right of all Victorians to engage in robust discussion of any matter of public interest or to engage in, or comment on, any form of artistic expression, discussion of religious issues or academic debate where such discussion, expression, debate or comment does not vilify or marginalise any person or class of persons". Notice the similarities with Article 39 of the Soviet Constitution where "enjoyment by citizens of their rights and freedoms must not be to the detriment of the interests of society or the state"? As with the Russian Bolsheviks, if you are deemed to be acting against the "interests of the state" or the vaguely-defined "public interest" in socialist Victoria, you will be labelled an "enemy of the people".
Notice also the Marcusian invoking of "marginalisation" of any "class of persons". Section 7 of the Victorian Act outlaws "racial vilification", while Section 8, sub-section 1 warns: "A person must not, on the ground of the religious belief or activity of another person or class of persons, engage in conduct that incites hatred against, serious contempt for, or revulsion or severe ridicule of, that other person or class of persons." This has clear parallels with Articles 36 and 52 of the Soviet Constitution, which state respectively that "any advocacy of racial or national exclusiveness, hostility, or contempt, are punishable by law" and "incitement of hostility or hatred on religious grounds is prohibited". Once again, we see that "incitement of hatred" or "contempt" are common themes in Marxist jurisprudence, serving as convenient reasons to expunge any notions of individual liberty from the Statute books.Incredibly, unlike the Soviet Union, the Victorian Act actually claims extra-territorial jurisdiction. Section 8 (2b) states, "For the purposes of sub-section (1), conduct may occur outside Victoria." Unlike Stalin, who called for "Socialism In One Country", Victoria has dictated "Socialism For All".
In eviscerating the right to free speech, several Western countries, including Canada, the UK and Australia, have departed from the freedom-loving path of the 1st Amendment of the US Constitution, which stipulates "Congress shall make no law...abridging the freedom of speech", and instead followed the road to tyranny, a ruinous avenue already paved by the monstrous rulers of the Soviet Empire. By "granting" us individual rights with one hand and taking them away with another, many Western politicians are consciously or unconsciously declaring their allegiance to the Marxist model of "repressive tolerance", pioneered by Marxist intellectuals and given practical application in one of the most murderous tyrannies in human history.
Steve Edwards is the founder and president of the Australian Libertarian Society. This article was also published on Libertarian.be, Libertarian.org.au, AWesternHeart.com and MajorityRights.com.
More articles by this author on www.libertarian.org.au.
Read more.
"Repressive Tolerance" is nothing less than the definitive blueprint for the "political correctness" movement that ails us to this very day. Adopting the Gramscian model of "hegemony", Marcuse eloquently argues for "intolerance" towards what he considers the "prevailing policies, attitudes, opinions", and for the extension of "tolerance" to those policies, attitudes and opinions he deems "outlawed or suppressed".
According to Marcuse:
Tolerance is an end in itself only when it is truly universal, practiced by the rulers as well as by the ruled, by the lords as well as by the peasants, by the sheriffs as well as by their victims." But the exploitative class structure of capitalist society prevents "universal tolerance", and as such, "tolerance is de facto limited on the dual ground of legalized violence or suppression (police, armed forces, guards of all sorts) and of the privileged position held by the predominant interests and their connections.Predictably, Marcuse contends that the "Right" (having now been designated the "oppressor") is deserving of "intolerance" and the Left of "tolerance"; as he continues, "a policy of unequal treatment would protect radicalism on the Left against that on the Right".
Marcuse concludes:
Liberating tolerance, then, would mean intolerance against movements from the Right and toleration of movements from the Left.It must be noted that Marcuse almost certainly held these views well before his essay was published. As an associate of the neo-Marxist Frankfurt Institute of Social Research since the early 1930s, Marcuse was a prominent agent in that hotbed of cultural radicalism that inoculated the extreme Marxist views that constitute the cult of "political correctness" today.
During its 74 year reign as the greatest living (and mass-murdering) example of Marxism in practice, the Soviet Union had long enshrined the values of "repressive tolerance" in its legal framework. For example, Article 123 of the 1936 Soviet Constitution stated that "any advocacy of racial or national exclusiveness or hatred and contempt, is punishable by law". The 1977 Soviet Constitution went much further. Despite Article 50 guaranteeing "freedom of speech, of the press, and of assembly, meetings, street processions and demonstrations", several other Articles eviscerated this "right". For example, Article 36 provides that "any advocacy of racial or national exclusiveness, hostility, or contempt, are punishable by law". More ominously, Article 52 states "incitement of hostility or hatred on religious grounds is prohibited". Tyrannically, Article 39 of the Soviet Constitution proclaimed that "Enjoyment by citizens of their rights and freedoms must not be to the detriment of the interests of society or the state..." In fact, the Article 50 "guarantee" of "freedom of speech" was intentionally snuffed out by contradictory clauses in Articles 36, 39 and 52. Clearly, with the Left in control of the "Workers' Fatherland", Article 36 and other clauses were required to "protect radicalism on the Left against that on the Right", just as Herbert Marcuse and his Marxist associates had deemed necessary.
Astonishingly, this blueprint for "tolerant" tyranny (otherwise known as "Repressive Tolerance") is being followed almost to the letter in Australia today.In 2001, the Victorian parliament passed an Orwellian piece of legislation that adopts much of the Marxist/Soviet model of "repressive tolerance". Section 4 of that Act states the legislation will try to "maintain the right of all Victorians to engage in robust discussion of any matter of public interest or to engage in, or comment on, any form of artistic expression, discussion of religious issues or academic debate where such discussion, expression, debate or comment does not vilify or marginalise any person or class of persons". Notice the similarities with Article 39 of the Soviet Constitution where "enjoyment by citizens of their rights and freedoms must not be to the detriment of the interests of society or the state"? As with the Russian Bolsheviks, if you are deemed to be acting against the "interests of the state" or the vaguely-defined "public interest" in socialist Victoria, you will be labelled an "enemy of the people".
Notice also the Marcusian invoking of "marginalisation" of any "class of persons". Section 7 of the Victorian Act outlaws "racial vilification", while Section 8, sub-section 1 warns: "A person must not, on the ground of the religious belief or activity of another person or class of persons, engage in conduct that incites hatred against, serious contempt for, or revulsion or severe ridicule of, that other person or class of persons." This has clear parallels with Articles 36 and 52 of the Soviet Constitution, which state respectively that "any advocacy of racial or national exclusiveness, hostility, or contempt, are punishable by law" and "incitement of hostility or hatred on religious grounds is prohibited". Once again, we see that "incitement of hatred" or "contempt" are common themes in Marxist jurisprudence, serving as convenient reasons to expunge any notions of individual liberty from the Statute books.Incredibly, unlike the Soviet Union, the Victorian Act actually claims extra-territorial jurisdiction. Section 8 (2b) states, "For the purposes of sub-section (1), conduct may occur outside Victoria." Unlike Stalin, who called for "Socialism In One Country", Victoria has dictated "Socialism For All".
In eviscerating the right to free speech, several Western countries, including Canada, the UK and Australia, have departed from the freedom-loving path of the 1st Amendment of the US Constitution, which stipulates "Congress shall make no law...abridging the freedom of speech", and instead followed the road to tyranny, a ruinous avenue already paved by the monstrous rulers of the Soviet Empire. By "granting" us individual rights with one hand and taking them away with another, many Western politicians are consciously or unconsciously declaring their allegiance to the Marxist model of "repressive tolerance", pioneered by Marxist intellectuals and given practical application in one of the most murderous tyrannies in human history.
Steve Edwards is the founder and president of the Australian Libertarian Society. This article was also published on Libertarian.be, Libertarian.org.au, AWesternHeart.com and MajorityRights.com.
More articles by this author on www.libertarian.org.au.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2006
De grootste roof uit de geschiedenis
In het begin van de jaren 1990 viel het ijzeren gordijn. De Sovjet-Unie opende zowaar zijn grenzen voor de buurlanden. Het Oostblok bestond niet langer. Rusland en zijn vazalstaten werden schijndemocratieen en als klap op de vuurpijl werd zelfs het Westerse kapitalistische model van de vrijemarkteconomie omarmd. In zeven haasten werden alle staatsbedrijven geprivatiseerd onder druk van de internationale gemeenschap. Dit was het enige waarvoor de communistische Planeconomie geen allesomvattend stappenplan opgesteld en voorbereid had. De privatiseringen verliepen dan ook op uitermate chaotische wijze. Het beoogde doel werd niet bereikt.
Incompetente leden van de KGB alsook partijbonzen van de KP namen alle overheidsbedrijven over voor een appel en een ei. De Russische staat werd zo op de rand van het bankroet gebracht. Alle grote economische mogols in Rusland hebben hun welvaart en rijkdom gestolen van het volk in de nadagen van hun "eeuwige" Sovjetrijk. De wereldvermaarde Russische geschiedschrijver en Nobelprijswinnaar Solzhenitsyn omschreef deze uitverkoop van staatsbedrijven aan de Oligarky, de voormalige partijslaven, als "de grootste roof uit de geschiedenis". Hij had geen ongelijk, hoewel hij daarbij wel een andere geinstitutionaliseerde roof vergat die daaraan zeker kan tippen, met name de belastingen in de Westerse welvaartstaten.
Sinds de economische regressie van 2001 kent Belgie een ongezond klimaat voor buitenlandse investeerders en binnenlands ondernemerschap. Belgie stijgt voortdurend in de corruptiewijzer van de OESO, terwijl zijn belastingregime geldt als een van de meest rigide en meest welvaart vernietigende in de ganse wereld. Op deze wijze is het onmogelijk om concurrentieel te blijven in de geglobaliseerde economie. De takslast in Belgie bedraagt immers gemiddeld 49,9% van het BBP, terwijl het gemiddelde van alle OESO-landen 40,8% bedraagt. Belgie kent de derde hoogste belastingdruk in de wereld. Enkel Zweden en Denemarken kennen een nog hogere takslast, maar weten dat wel te compenseren met een competitieve zelfredzame economie. De belastingdruk in de VS en Japan ligt maar liefst 15 tot 20% lager dan die in Belgie.
Door deze belastingdruk die de afgelopen jaren nauwelijks gewijzigd werd, neemt in Belgie ook het gemiddelde spaargeld af. In 1998 belegde elke Belg gemiddeld 12,4% van zijn netto-inkomen in stabiele bankproducten (spaarfondsen en bankrekeningen). In 2005 bedraagt dat nog maar 9,1%. Dat Belgie het afgelopen jaar de Zwitsers voorbijgestoken heeft als het land met het meeste spaargeld op de bank, verandert daar niets aan omdat er de laatste jaren steeds minder en minder geld naar de spaarrekening overgeheveld wordt. We teren op gespaard geld van het vorige decennium en vergeten zo de problemen van de huidige economische situatie in de wereld.
Het is momenteel geen vijf voor maar reeds vijf na twaalf. De goednieuwsshow van "onze" overheid moet stoppen.
De verlichte Westerse wereld wordt de laatste tijd ook overspoeld met hervormingsgezinde theorieen en ideeen die weinig zoden aan de dijk brengen. Het Vivant-voorstel om consumptie in plaats van personen te belasten, is daar een stompzinnig voorbeeld van. Een dergelijk iets leidt mutatis mutandis tot een afname van de consumptie en bijgevolg tot een nieuwe economische crisis.
Ook de idee om kapitaal extra te gaan belasten, is ronduit schandalig. Men gaat hier de goedgelovige burgers hun zuurverdiende spaarcentjes afnemen om de verspilzucht van de overheid te kunnen compenseren. Als de overheid een bedrijf zou zijn, had men het management al minstens honderd malen vervangen. En de politici maar blijven opperen dat ze evenwaardig werk doen als topmanagers?
Nochtans ligt de oplossing toch voor de hand. Een vlaktaks voor iedereen is in ieder geval de meest eerlijke en minst discriminerende maatregel. Hoe kan men ondernemerschap en hard labeur promoten? Niet door brugpensioen en sociaal geparasiteer aan te moedigen maar door minder te stelen van de opbrengsten van zij die wel bereid zijn te werken!
Als men op het einde van de maand "maar" 25% in plaats van 50% moet afgeven aan de staat, heeft dat zeker een positieve weerslag op de productiviteit, de flexibiliteit, de werklust en uiteindelijk zelfs op de levenslust van de burgers. Enkel een vlaktaks kan onze economie er terug bovenop helpen! Maar eerst moeten we daarvoor het belastingsysteem grondig saneren.
Een overheid die geld blijft "roven" van zijn burgers en de buit blijft verkwisten, zal ooit zijn legitimiteit verliezen en door zijn moegetergde, als lijfeigenen behandelde, burgers de rug gekeerd worden. Het wordt eens tijd dat - na meer dan honderd jaar van socialistische indoctrinatie - de (echte) grootste roof uit de geschiedenis eindelijk ophoudt.
Vincent De Roeck is president of Nova Libertas and a libertarian Belgium-based blogger. This article ("The biggest robbery in history") was also published in Blueprint magazine and on Libertarian.be.
More articles on taxes in Belgium on www.workforall.org.
Read more.
Incompetente leden van de KGB alsook partijbonzen van de KP namen alle overheidsbedrijven over voor een appel en een ei. De Russische staat werd zo op de rand van het bankroet gebracht. Alle grote economische mogols in Rusland hebben hun welvaart en rijkdom gestolen van het volk in de nadagen van hun "eeuwige" Sovjetrijk. De wereldvermaarde Russische geschiedschrijver en Nobelprijswinnaar Solzhenitsyn omschreef deze uitverkoop van staatsbedrijven aan de Oligarky, de voormalige partijslaven, als "de grootste roof uit de geschiedenis". Hij had geen ongelijk, hoewel hij daarbij wel een andere geinstitutionaliseerde roof vergat die daaraan zeker kan tippen, met name de belastingen in de Westerse welvaartstaten.
Sinds de economische regressie van 2001 kent Belgie een ongezond klimaat voor buitenlandse investeerders en binnenlands ondernemerschap. Belgie stijgt voortdurend in de corruptiewijzer van de OESO, terwijl zijn belastingregime geldt als een van de meest rigide en meest welvaart vernietigende in de ganse wereld. Op deze wijze is het onmogelijk om concurrentieel te blijven in de geglobaliseerde economie. De takslast in Belgie bedraagt immers gemiddeld 49,9% van het BBP, terwijl het gemiddelde van alle OESO-landen 40,8% bedraagt. Belgie kent de derde hoogste belastingdruk in de wereld. Enkel Zweden en Denemarken kennen een nog hogere takslast, maar weten dat wel te compenseren met een competitieve zelfredzame economie. De belastingdruk in de VS en Japan ligt maar liefst 15 tot 20% lager dan die in Belgie.
Door deze belastingdruk die de afgelopen jaren nauwelijks gewijzigd werd, neemt in Belgie ook het gemiddelde spaargeld af. In 1998 belegde elke Belg gemiddeld 12,4% van zijn netto-inkomen in stabiele bankproducten (spaarfondsen en bankrekeningen). In 2005 bedraagt dat nog maar 9,1%. Dat Belgie het afgelopen jaar de Zwitsers voorbijgestoken heeft als het land met het meeste spaargeld op de bank, verandert daar niets aan omdat er de laatste jaren steeds minder en minder geld naar de spaarrekening overgeheveld wordt. We teren op gespaard geld van het vorige decennium en vergeten zo de problemen van de huidige economische situatie in de wereld.
Het is momenteel geen vijf voor maar reeds vijf na twaalf. De goednieuwsshow van "onze" overheid moet stoppen.
De verlichte Westerse wereld wordt de laatste tijd ook overspoeld met hervormingsgezinde theorieen en ideeen die weinig zoden aan de dijk brengen. Het Vivant-voorstel om consumptie in plaats van personen te belasten, is daar een stompzinnig voorbeeld van. Een dergelijk iets leidt mutatis mutandis tot een afname van de consumptie en bijgevolg tot een nieuwe economische crisis.
Ook de idee om kapitaal extra te gaan belasten, is ronduit schandalig. Men gaat hier de goedgelovige burgers hun zuurverdiende spaarcentjes afnemen om de verspilzucht van de overheid te kunnen compenseren. Als de overheid een bedrijf zou zijn, had men het management al minstens honderd malen vervangen. En de politici maar blijven opperen dat ze evenwaardig werk doen als topmanagers?
Nochtans ligt de oplossing toch voor de hand. Een vlaktaks voor iedereen is in ieder geval de meest eerlijke en minst discriminerende maatregel. Hoe kan men ondernemerschap en hard labeur promoten? Niet door brugpensioen en sociaal geparasiteer aan te moedigen maar door minder te stelen van de opbrengsten van zij die wel bereid zijn te werken!
Als men op het einde van de maand "maar" 25% in plaats van 50% moet afgeven aan de staat, heeft dat zeker een positieve weerslag op de productiviteit, de flexibiliteit, de werklust en uiteindelijk zelfs op de levenslust van de burgers. Enkel een vlaktaks kan onze economie er terug bovenop helpen! Maar eerst moeten we daarvoor het belastingsysteem grondig saneren.
Een overheid die geld blijft "roven" van zijn burgers en de buit blijft verkwisten, zal ooit zijn legitimiteit verliezen en door zijn moegetergde, als lijfeigenen behandelde, burgers de rug gekeerd worden. Het wordt eens tijd dat - na meer dan honderd jaar van socialistische indoctrinatie - de (echte) grootste roof uit de geschiedenis eindelijk ophoudt.
Vincent De Roeck is president of Nova Libertas and a libertarian Belgium-based blogger. This article ("The biggest robbery in history") was also published in Blueprint magazine and on Libertarian.be.
More articles on taxes in Belgium on www.workforall.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2006
Belgian government listens in
The Belgian authorities have confirmed media reports that during several months in 2005 they “registered” the conversations that Philip Dewinter - a far-right Member of Parliament and he leader of the Vlaams Belang Party’s Antwerp chapter - held on his mobile phone. The authorities wanted to know whether Dewinter was receiving information from Antwerp police officers. They say that they had not eavesdropped on Philip Dewinter’s conversations, but had only registered who was talking to the politician. Mr. Dewinter expressed his doubts about this. Dewinter says that not only his mobile phone, but also those of his personal assistant, the secretary of the VB parliamentary group and the head of the party’s security service were screened. Until today, Belgian officials did not yet react on these allegations. Totalitarianism has reached Belgium, the epic center of the European Union, where MP’s no longer enjoy their constitutional rights and liberties. They are hence handed over to medieval arbitrary control of their work by the executive branch.
Karim Van Overmeire is a Member of the Flemish Regional Parliament and a Belgian Federal Senator for the republican Vlaams Belang party. He is also the editor-in-chief of The Flemish Republic. This article was also published on Libertarian.be and in The Flemish Republic.
More articles by this author on www.karimvanovermeire.org.
Read more.
Karim Van Overmeire is a Member of the Flemish Regional Parliament and a Belgian Federal Senator for the republican Vlaams Belang party. He is also the editor-in-chief of The Flemish Republic. This article was also published on Libertarian.be and in The Flemish Republic.
More articles by this author on www.karimvanovermeire.org.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2006
Discrimineren is een mensenrecht
Juridisch worden wij meer en meer opgekweekt om simplistisch te denken. We zijn een cultuur aan het creeren waarin de nuances, finesses en subtiliteiten van het recht vervangen worden door een paar absolute principes "waar toch niemand tegen kan zijn?" Want wie is er nu tegen antidiscriminatie, wie tegen mensenrechten? Professor Matthias Edward Storme mocht op 27 januari in Antwerpen de Prijs voor de Vrijheid in ontvangst nemen. Daarmee trad de Vlaamse rechtsgeleerde in de voetstappen van Ayaan Hirsi Ali en Luuk Van Middelaar. Het is een prijs voor mensen "die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt voor de verdediging van de persoonlijke vrijheid". Storme krijgt hem voor "zijn intellectuele moed" bij het bestrijden van het "politiek-correcte conformisme in Vlaamse intellectuele kringen en zijn vasthoudendheid in het bestrijden van wetgeving die de vrijheid van meningsuiting ondermijnt", aldus de uitreikende instantie, de klassiek-liberale denktank Nova Civitas. Storme hekelt vooral de "theocratie van de mensenrechten" en stelt ongenuanceerd dat discriminatie an sich een mensenrecht is.
De Antwerpse hoogleraar en advocaat vestigde de aandacht op zich door de vergaande Belgische antidiscriminatiewet aan te vechten wegens schending van het grondwettelijke recht op vrije meningsuiting.
Storme, laconiek.
Storme ziet weinig verschil meer tussen de theocratie in Iran en die van de mensenrechten in West-Europa.
Matthias Storme vindt zijn eigen positie als verdediger van fundamentele vrijheden paradoxaal.
De vrijheid van de burgerlijke samenleving is de essentie van scheiding van kerk en staat: dat de staat niet een religie of moraal mag opleggen, dat er een onderscheid is tussen recht en fatsoen. Het is een heel oud principe uit het Romeinse tijd. Toen al stelde men dat er twee orden zijn die elk hun eigen legitimiteit hebben. De juridische orde heeft een eigen legitimiteit; die kan niet worden teruggebracht tot zijn overeenstemming met de morele orde. Omgekeerd gelden er in de morele orde aanspraken en verantwoordelijkheden die niet teruggebracht kunnen worden tot de rechtsorde. Simplistische geesten noemen dat hypocriet. Het wordt niet meer begrepen. Men beschouwt dat als dubbelzinnig, terwijl het essentieel is voor een pluralistische maatschappij. Het recht is in necessariis unitas: als het absoluut noodzakelijk is dat regels voor iedereen geldig zijn, moet je die maken, maar in dubiis libertas: de moraliteit vereist een vrijheid om moreel te kunnen handelen. De vrijheid van meningsuiting is per definitie de vrijheid om een afwijkende mening te uiten, dus een mening die mogelijk vanuit een andere moraliteit als immoreel worden beschouwd. Een van de grootste negentiende-eeuwse juristen, Friedrich Carl von Savigny, heeft dat schitterend uitgedrukt: het recht dient de moraliteit niet door haar gebod op te leggen maar door de mensen een ruimte van vrijheid te geven, een ruimte zonder dewelke hij niet moreel kan handelen. Ik vind dat een grondslag van onze rechtsorde, die zwaar onder druk is komen te staan.
Ik ben ervan overtuigd dat antidiscriminatiewetgeving zeer nadelig is voor een open samenleving. Het zet er een domper op. Wie dat kan, zal zijn activiteiten zoveel mogelijk van de samenleving gaan afschermen en strikt prive houden, als men de bemoeizucht van de overheid niet wenst. Een voorbeeld: wanneer ik publiekelijk een appartement wil verhuren, kan ik door om het even welke gefrustreerde kandidaat-huurder voor de rechter gesleept worden en verplicht worden te rechtvaardigen waarom een ander het gekregen heeft. Als ik dan toegeef dat ik iemand de huur gegund heb, omdat ik hem aardiger vind of omdat hij het harder nodig heeft, riskeer ik het voor de rechter te verliezen. Slechts als ik er een zuivere winstlogica op na hou, win ik het voor de rechter probleemloos. Alleen daar is juridisch niets tegen in te brengen. Is dat soms wat het antidiscriminatieactivisme wil? Intussen zal ik er wel voor oppassen mijn appartement nog openlijk aan te bieden. En dat betekent weer dat wie niet in mijn netwerk zit, geen kans krijgt. De uiteindelijke slachtoffers van de antidiscriminatiewet zijn precies die zwakken, voor wie hij officieel gemaakt is.
Volgens Storme spinnen wel de goed georganiseerde minderheidsgroepen garen bij de antidiscriminatiewetgeving.
Men gaat wetten maken waarin men ook de gedachten en morele opvattingen gaat verbieden of minstens negatief sanctioneren. Zo zie je dat de scheiding van kerk en staat wordt afgeschaft door de staat, die zich meer en meer wil bemoeien met terreinen die volgens traditionele opvattingen niet de zijne zijn, maar die van de burgerlijke samenleving. En met burgerlijke samenleving bedoel ik niet alleen de kerken, maar alle organisaties op grondslag van vrijwilligheid, waar men vrij is toe te treden en uit te treden - dit in tegenstelling tot de staat tegenover wie je niet het recht hebt om eruit te treden en aan wiens regels je onderworpen bent zolang je op diens territorium verblijft.
Dat laatste criterium zou volgens mij ook veel meer op de voorgrond moeten worden gebracht in het debat met en over de Islam. Want het probleem bij de islam is voor mij net zomin als bij andere religies welke opvattingen zij hebben over een aantal persoonlijke en maatschappelijke vraagstukken. Ik vind dat moslims volkomen het recht hebben om er in onze ogen archaïsche denkbeelden op na te houden, ook over de verhouding tussen mannen en vrouwen. Er is echter een veel fundamentelere eis waaraan we moeten vasthouden ten aanzien van de islam: aanvaardt men het recht van elke moslim om uit de islam te treden? Als men dit zonder voorbehoud aanvaardt, moet men ook de vrijheid hebben om welke opvatting ook te koesteren en te verkondigen. Let wel: ik zeg opvatting. Het betekent natuurlijk niet dat je je vrouw mag slaan. Omgekeerd heeft de staat er zich niet mee te moeien wie door een religie, genootschap of vereniging als lid wordt toegelaten of erkend, en wie niet. Deze onthoudingsplicht van de staat als keerzijde van de grondslag van vrijwilligheid van verenigingen in de burgerlijke samenleving is het fundament van de scheiding van kerk en staat. En dat staat nu zwaar onder druk, ja eigenlijk is die scheiding door de antidiscriminatiewet van staatswege afgeschaft.
U vraagt wat ik onaanvaardbaar vond aan het Vlaams Blok-arrest en of het de taak niet is van de rechter om de wet toe te passen? Welnu, de antiracisme- en antidiscriminatiewetgeving is schandelijk, en de eerste verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de politici die ze gemaakt hebben, of te laf waren ze tegen te houden. Maar het is de plicht van de rechter om die schandelijke wetgeving zoveel mogelijk terzijde te schuiven, in plaats van ze nog uit te breiden buiten de letter van de wet en zo op een nog schandelijker manier toe te passen. In de Vlaams Blok-zaak hebben twee rechtscolleges beslist dat het een politiek proces was dat niet in een rechtbank thuishoorde. Tenslotte heeft men een derde rechtscollege gevonden dat op 21 april 2004 een van haat vervuld arrest heeft geveld dat strijdig is met de meest fundamentele vrijheden. Volgens dat arrest is het loutere feit van het in het openbaar een pleidooi houden voor een wetswijziging die een niet gerechtvaardigd onderscheid maakt op basis van nationaliteit (dus nog niet eens ras of etnische afkomst) - ongeacht of dit in hatelijke bewoordingen gebeurt of niet - voldoende om veroordeeld te worden wegens aanzetten tot racisme, is een vereniging die dit herhaaldelijk doet, een criminele racistische organisatie en is iedereen die zo'n organisatie ondersteunt, ongeacht op welke wijze, dus ook zonder aan die discriminerende voorstellen te hebben meegewerkt, een misdadiger. Dat is dus krankzinnig.
Er is dus zelfs geen medeplichtigheid aan het zogezegde misdrijf vereist om zelf als crimineel te worden veroordeeld. Bij moord of diefstal moet medeplichtigheid worden aangetoond vooraleer je strafbaar bent, maar wanneer het om politiek incorrecte voorstellen gaat, dan ben je al een crimineel door op welke wijze ook met de vereniging mee te werken. In naam van de vrouw, de homo en de allochtoon, luidde een boek van Bart Croughs, en inderdaad, zij hebben de positie van God ingenomen: hun majesteit schenden is blijkbaar erger dan moord, diefstal en corruptie, allemaal misdrijven waarvoor leden van andere politieke partijen in Belgie zijn veroordeeld. Ik vind het een grote schande dat zo'n uitspraak niet alleen gedaan wordt door een kamer van een gerechtshof, maar ook nog door het hoogste burgerlijk rechtscollege, het Hof van Cassatie, bevestigd wordt. Ongehoord, zeker als je de kromme redenering ziet waarmee dat Hof zich onttrekt aan de wettelijke verplichting om daarover het Grondwettelijk Hof te raadplegen, dat gelijkaardige wetgeving kort voordien strijdig had verklaard met de grondwet en de fundamentele vrijheden.
In elk geval, de definitie van racisme is zo ruim geworden, en de ruimte voor subjectieve interpretatie zo groot, dat iedereen met de racismeknuppel kan worden neergeslagen als je maar de juiste rechter vindt. En dat concept van strafbare medewerking, een soort stalinistische Sippenhaft, komt erop neer dat wanneer je een vervolgde vereniging steunt door hun vrijheid van meningsuiting te verdedigen, je daardoor alleen al zelf een racist bent. Wat een vervuiling van het debat! Ik heb de indruk dat in Nederland het tij op dat punt wel gekeerd is en er weer een grotere openheid van debat is. Niet dat alles even zindelijk is wat er gezegd wordt, maar het loden gordijn dat nog over Belgie ligt, is bij jullie opgeruimd.
Matthias Storme vindt het geval Buttiglione zeer veelzeggend.
Je ziet nu dat er eigenlijk geen verschil meer is tussen onze grondwetstoetsing en de Iraanse republiek, waar elke wet voorgelegd moet worden aan de Raad van Wachters van de Revolutie. Die moet beoordelen of de nieuwe wet al dan niet in strijd is met de hoogste beginselen van de staat. Dit is exact hetzelfde systeem als in Frankrijk. Daar kan een wet pas worden afgekondigd na controle door de Conseil constitutionnel, een niet verkozen orgaan, dat nieuwe wetten aan de Grondwet en de mensenrechten toetst, of liever, aan zijn interpretatie daarvan.
Een van de schandelijke arresten van het Hof voor de Mensenrechten in Straatsburg is het arrest van 13 februari 2003 inzake de Refah-partij, de vroegere partij van de huidige Turkse premier Erdogan, die nu alom op handen wordt gedragen als een groot democraat. Dat is de man wiens vroegere partij verboden is door de Turkse overheid. Dat verbod is tot tweemaal toe door het Hof van Straatsburg gebillijkt. Men vond dat Erdogans partij zou hebben opgeroepen tot geweld. Maar het bewijs daarvoor was bijzonder mager. Men citeerde toespraken van de toenmalige partijleiders die het over Jihad hadden. Dat vond men voldoende bewijs. Terwijl bij ons alle politiek-correcte commentaren diets maken dat Jihad ook gewoon inspanning kan betekenen en niet noodzakelijk heilige oorlog. Nog veel erger vind ik dat het feit dat deze partij verboden werd omdat ze voorstander was van het herinvoeren van afzonderlijk regels inzake personen- en familierecht, al naar gelang de groep waartoe men behoort. Dus: islamitisch recht voor de moslims, christelijk voor de christenen, joods voor de joden. Dat is het fameuze Milletler-systeem van het Ottomaanse rijk, dat door een aantal van mijn collega's zo geroemd wordt als een model van grote tolerantie. Dat die partij dit systeem opnieuw wilde invoeren en dus verschillende regels wilde doen toepassen voor verschillende mensen, die soms ook onderscheid maakten tussen mannen en vrouwen, was voldoende om die partij te mogen verbieden. En tegelijk wordt Erdogan twee jaar later in Straatsburg met grote sier binnengehaald. Dat kan er bij mij niet in. Het binnenhalen van Turkije vind ik een complete miskleun.
Maar omgekeerd vind ik het arrest waarbij de partij van diezelfde man verboden wordt, eveneens een miskleun, minstens in de motivering. Daar zie je weer zo'n wonderlijke tegenspraak in het moderne 'verlichte' denken. Enerzijds houdt men ons het islamitische tolerantiemodel, zoals het bijvoorbeeld in het moorse Spanje heeft bestaan, ter bewondering voor. Anderzijds is precies dat model door het Europese Hof in Straatsburg in radicale termen veroordeeld, toen een partij dit maar durfde voorstellen. Waarna de Europese politici de leider van die intussen onder een andere naam heropgerichte partij, inmiddels premier van Turkije, als groot democraat Europa binnenhaalt.
Het politiek complot - niet in de betekenis van bewuste samenzwering - dat ik vandaag zie domineren drukt zich uitstekend uit in het woord 'paars'. Liberalen en socialisten hebben elkaar gevonden in hun tegenpolen. De klassiek liberaal democratische samenleving ging uit van een vierdeling van maatschappelijk sferen: namelijk familie, overheid, markt en de burgerlijke samenleving. Die laatste had een bepaalde taak te vervullen door vrijheid van vereniging, van meningsuiting en drukpers. Een van de belangrijkste taken van het recht was niet uit te maken wat er binnen die sferen gebeurde, maar om ze van elkaar af te bakenen en ervoor te zorgen dat elk op zijn eigen terrein bleef. Bijvoorbeeld om te voorkomen dat de economische logica de staat ging overheersen, of de burgerlijke samenleving. Om te voorkomen dat de menselijke verhoudingen niet vermarkt en gemonetariseerd zouden worden. Natuurlijk heeft dat nooit perfect gefunctioneerd, maar het is nog altijd een zeer zinvolle indeling.
Een bepaalde versie van 'Paars' heeft aan dit verlichte liberale denken een einde gemaakt. De huidige logica is: versterk de staat en versterk de markt ten koste van de burgerlijke samenleving. Want de staatslogica is antidiscriminatielogica. De logica van de markt is die van de winst, en die heeft geen moeite met gelijkheid, voor zover die meritocratisch is. Ik zat vorig jaar in een debat voor de Europese verkiezingen. De gang van dat debat was heel voorspelbaar. De socialiste zei: wij willen meer staat, en de liberaal: wij willen meer markt. Ik zei: het lijkt alsof die twee hier tegenover elkaar staan, maar eigenlijk hebben ze elkaar gevonden. Want de ontwikkeling van de jongste decennia is zowel meer overheid als meer markt, ten koste van de burgerlijke samenleving, de vrijheid van onderwijs, vereniging en godsdienst. De christen-democratie heeft dit helaas niet gezien en is hierin meegegaan. Totdat ze zelf zagen: hola, het gaat te ver. De vermarkting van het menselijk leven heeft zij voor een groot deel laten gebeuren, evenals de verstaatsing van de burgerlijke samenleving.
Natuurlijk zijn er in de christen-democratie altijd mensen geweest die dat zagen. Die zijn er echter niet in geslaagd dat tegen te houden. Men is erin gelopen. Anders dan in Duistland hebben de Belgische en Nederlandse christen-democraten zelfs mede die monsterlijke antidiscriminatiewetten gemaakt, waar de Duitse christen-democraten nu hard tegen vechten. De overheid heeft daardoor het grootste deel van de burgerlijke samenleving ingepalmd. De liberalen hebben dit aanvaard in ruil voor de privatisering van de overheidsbedrijven en een zekere deregulering van de markt. Het middenveld was christen-democratisch. Dat is het paarse 'complot' van de laatste decennia: gelijkheid en economische vrijheid bevorderen ten kosten van de andere menselijke waarden.
Dr. Matthias Storme is a Flemish nationalist professor attached to the Universities of Antwerp and Leuven. This article ("Discrimination is a human right") was also published in Tertio Magazine and the Katholiek Nieuwsblad, as well as on Politics.be, Libertarian.be, NovaCivitas.org, MeerVrijheid.nl, Libertarian.nl and his personal weblog.
More articles by this author on www.flemishconservatives.be.
Read more.
De Antwerpse hoogleraar en advocaat vestigde de aandacht op zich door de vergaande Belgische antidiscriminatiewet aan te vechten wegens schending van het grondwettelijke recht op vrije meningsuiting.
Ik heb een procedure opgestart bij het Belgisch Grondwettelijk Hof tegen de antidiscriminatiewet en heb daarmee gedeeltelijk succes behaald. Ik was natuurlijk liever verder gekomen, maar het is toch in ieder geval een stap vooruit dat de meest verregaande punten van die wet door het Hof zijn afgevlakt. Overigens vind ik het geen goede zaak dat je zo'n Hof nodig hebt om de politici op hun plaats te zetten. De democratie zou gezond genoeg moeten zijn om dat zelf te doen.Maar meer nog viel Storme op door zijn vierkante veroordeling van het Vlaams Blok-arrest, waarmee de Belgische rechter die partij tot een verboden organisatie maakte. Vanuit de hoek van de gevestigde politiek kwam hem dat op veel kritiek te staan.
Storme, laconiek.
Die reacties zeggen natuurlijk minstens zoveel over degenen die ze zeggen, als over mij. (...) Ik geef wel toe dat ik mijn eigen kritiek op het Vlaams Blok-arrest ook stevig heb verwoord. (...) Soms moet je een beetje uitdrukkelijker en scherper zijn dan intrinsiek noodzakelijk om gehoord te worden.We spreken met Matthias Storme op de Universiteit Antwerpen, op de dag dat het Europarlement met veel fanfare de nieuwe "Europese grondwet" aanneemt. Een nieuwe overwinning voor het mensenrechten-simplisme?
Storme ziet weinig verschil meer tussen de theocratie in Iran en die van de mensenrechten in West-Europa.
In de Europese grondwet begint dit gevaarlijke vormen aan te nemen. In het Handvest van de Rechten en Vrijheden staan gevaarlijke bepalingen, die nog verder reiken dan gelijkaardige bepalingen uit het Europees Verdrag voor de rechten van de Mens die nu reeds door het Europees Hof van de Rechten van de Mens in Straatsburg misbruikt worden. Een voorbeeld van zo'n bepaling? Ik doel natuurlijk niet op de eigenlijke fundamentele vrijheden, maar op algemene bepalingen zoals het algemeen discriminatieverbod en de anti-misbruikbepaling. Die bepalingen in het handvest kunnen nog meer schade berokkenen dan de gelijkaardige bepalingen uit het EVRM (art. 17 EVRM), omdat het handvest nog veel meer zogenaamde mensenrechten erkent. Hoe meer rechten, hoe minder ze waard zijn. Ieder recht perkt immers alle andere in. Dus hoe meer rechten je toevoegt, hoe meer je de werkelijke basisrechten hebt ingeperkt.Allerlei rechten hebben de status van mensenrecht gekregen : van het recht op betaalde vakantie tot het recht op de toegang tot nutsvoorzieningen. De echt fundamentele vrijheden worden daardoor ingeperkt. Daarbovenop komen dan bepalingen zoals die anti-misbruikbepaling die stelt geen van de rechten en vrijheden gebruikt mogen worden om ook maar een van de rechten en vrijheden af te schaffen of te beperken. Als dit op hetzelfde recht betrekking heeft kan dit zinvol zijn: je mag de vrijheid van meningsuiting niet gebruiken om diezelfde vrijheid af te schaffen. Maar zoals het er nu staat mag de vrijheid van meningsuiting zelfs niet gebruikt worden om het recht op betaalde vakantie in te perken! Wat is dat dan voor een vrijheid?.
Matthias Storme vindt zijn eigen positie als verdediger van fundamentele vrijheden paradoxaal.
Ik moet die verdedigen tegen hen die zich op die zogenaamde mensenrechten beroepen om de fundamentele vrijheden te fnuiken. Ik zie grote gevaren voor de persoonlijke vrijheid. Ik vind de hele antidiscriminatiewetgeving toegepast op private personen gewoon fout als juridisch uitgangspunt. Het is een fundamenteel gebrek aan onderscheid tussen privaat en publiek, tussen overheid en niet-overheid. Het verdwijnen daarvan is het kenmerk van de totalitaire staat. Men zegt immers: het gebruik van de vrijheid moet gerechtvaardigd worden, terwijl het juist het ingrijpen in de vrijheid van de kant van de overheid is, dat telkens opnieuw gerechtvaardigd moet worden. Anders kom je op totalitaire redeneringen uit. De grenzen die men stelt aan de vrijheid van handelen, moeten gebaseerd zijn op objectieve rechtsnormen, en niet daarop of men erin slaagt om elk onderscheid dat men maakt ook in de ogen van de rechter waarvoor men gedagvaard wordt redelijk te verantwoorden.Matthias Storme gaat verder:
Bepaalde soorten gedragingen aanvaarden wij als zodanig niet in de samenleving, ongeacht tegenover wie. Diefstal is strafbaar omdat het diefstal is, en niet omdat je daarmee de bestolene discrimineert tegenover andere mensen. Maar volgens sommige vandaag is discriminatie veel erger dan een ander misdrijf (zie verder mijn commentaar bij het Vlaams Blok arrest), en krijg je dus dit soort kromme redeneringen om strafbaarstellingen te rechtvaardigen. Nog vaker vind je dat bij strafverzwaringsgronden. Ik vind het bijvoorbeeld gruwelijk dat in ons strafwetboek de straf voor een moord, verwonding, diefstal en dergelijke verschilt, naargelang de motieven voor die moord. Als het moordmotief racistisch is, wordt je strenger gestraft, dan iemand die uit willekeur moordt. Dat betekent dat iemand die zonder reden vermoord wordt, minder beschermd wordt dan iemand die vermoord wordt om zijn godsdienst, huidskleur of politieke overtuiging. Zo ver zijn we al doorgeslagen.De antidiscriminatiewetgeving in Belgie heeft een draconische reikwijdte.
Zodra men de strikte prive-kring uitgaat, dus ook in het cafe, zijn je uitlatingen juridisch gecontroleerd en ingeperkt. Alles is onderworpen aan het discriminatieverbod. Dat klinkt allemaal heel mooi, maar het betekent dat de rechtsorde kan verlangen dat de burger ieder woord mag rechtvaardigen dat hij in een maatschappelijk omgeving uitspreekt. Discriminatie is zo ruim gedefinieerd, dat daaronder elke ongelijke behandeling valt, op welke grond dan ook. Nou ja, wat je ook doet in je leven, je zult mensen altijd ongelijk behandelen, en meestal zonder kwade opzet. Om het scherp te stellen heb ik provocerend maar heel bewust gesteld dat het recht om te discrimineren een fundamenteel mensenrecht is. Dan zeggen mensen: Je bedoelt zeker het recht om bepaalde gerechtvaardigde keuzes te maken? Nee! Ik bedoel juist het recht om keuzes te maken zonder die te hoeven rechtvaardigen. Het is essentieel voor een democratische samenleving dat het recht je niet kan verplichten alles wat je doet, objectief te rechtvaardigen en te laten toetsen door een rechter aan de hand van weet ik veel welke ideologische opvattingen of heersende moraal.Juist om deugden als verantwoordelijkheid, trouw, solidariteit en dergelijke een kans te geven, moet je mensen de vrijheid geven. Die deugden passen niet in een juridische logica. Een werkgever die sollicitanten beoordeelt, kan juridisch alleen maar die persoon in dienst nemen die volgens de normen van de rechtsorde het meest geschikt is. Dat betekent dat je als werkgever niet meer kunt doen, wat mijn overgrootvader deed. Namelijk de vraag stellen: wie van de sollicitanten heeft dit werk het hardste nodig? Wie heeft er bijvoorbeeld een groot gezin? Er zijn dus allerlei vormen van zinvolle solidariteit die onmogelijk worden in samenlevingen die, net als Nederland, in hun Grondwet als artikel 1 het antidiscriminatiebeginsel plaatsen. En die het niet alleen toepassen op de overheid, waar het op zijn plaats is, maar ook op private verhoudingen. Want nooit heb ik aangevochten dat de overheid verplicht is tot gelijke behandeling. Daar is het namelijk de keerzijde van haar monopoliepositie. Het antidiscriminatiebeginsel moet dus evenzeer gelden voor grote organisaties die een monopoliepositie bezitten. Ik vind het echter een onding, zodra het ook toegepast wordt op het handelen van prive-personen zonder zo'n monopoliepositie.
De vrijheid van de burgerlijke samenleving is de essentie van scheiding van kerk en staat: dat de staat niet een religie of moraal mag opleggen, dat er een onderscheid is tussen recht en fatsoen. Het is een heel oud principe uit het Romeinse tijd. Toen al stelde men dat er twee orden zijn die elk hun eigen legitimiteit hebben. De juridische orde heeft een eigen legitimiteit; die kan niet worden teruggebracht tot zijn overeenstemming met de morele orde. Omgekeerd gelden er in de morele orde aanspraken en verantwoordelijkheden die niet teruggebracht kunnen worden tot de rechtsorde. Simplistische geesten noemen dat hypocriet. Het wordt niet meer begrepen. Men beschouwt dat als dubbelzinnig, terwijl het essentieel is voor een pluralistische maatschappij. Het recht is in necessariis unitas: als het absoluut noodzakelijk is dat regels voor iedereen geldig zijn, moet je die maken, maar in dubiis libertas: de moraliteit vereist een vrijheid om moreel te kunnen handelen. De vrijheid van meningsuiting is per definitie de vrijheid om een afwijkende mening te uiten, dus een mening die mogelijk vanuit een andere moraliteit als immoreel worden beschouwd. Een van de grootste negentiende-eeuwse juristen, Friedrich Carl von Savigny, heeft dat schitterend uitgedrukt: het recht dient de moraliteit niet door haar gebod op te leggen maar door de mensen een ruimte van vrijheid te geven, een ruimte zonder dewelke hij niet moreel kan handelen. Ik vind dat een grondslag van onze rechtsorde, die zwaar onder druk is komen te staan.
Ik ben ervan overtuigd dat antidiscriminatiewetgeving zeer nadelig is voor een open samenleving. Het zet er een domper op. Wie dat kan, zal zijn activiteiten zoveel mogelijk van de samenleving gaan afschermen en strikt prive houden, als men de bemoeizucht van de overheid niet wenst. Een voorbeeld: wanneer ik publiekelijk een appartement wil verhuren, kan ik door om het even welke gefrustreerde kandidaat-huurder voor de rechter gesleept worden en verplicht worden te rechtvaardigen waarom een ander het gekregen heeft. Als ik dan toegeef dat ik iemand de huur gegund heb, omdat ik hem aardiger vind of omdat hij het harder nodig heeft, riskeer ik het voor de rechter te verliezen. Slechts als ik er een zuivere winstlogica op na hou, win ik het voor de rechter probleemloos. Alleen daar is juridisch niets tegen in te brengen. Is dat soms wat het antidiscriminatieactivisme wil? Intussen zal ik er wel voor oppassen mijn appartement nog openlijk aan te bieden. En dat betekent weer dat wie niet in mijn netwerk zit, geen kans krijgt. De uiteindelijke slachtoffers van de antidiscriminatiewet zijn precies die zwakken, voor wie hij officieel gemaakt is.
Volgens Storme spinnen wel de goed georganiseerde minderheidsgroepen garen bij de antidiscriminatiewetgeving.
Via de antidiscriminatiewetgeving bouwen die hun machtspositie in de samenleving uit. Zo kunnen zij belangrijke overheidsposities in handen krijgen en aan clientelisme doen. Hoewel ik nooit over homo's gesproken heb, voelden de homo-organisaties zich zo betrapt door deze uitspraak dat ze mij zwaar aangepakt en genomineerd hebben als homofoob van het jaar. (...) Ik heb een Franstalige collega, die op sommige vlakken heel andere denkbeelden heeft, duidelijk aan de linkerzijde van de politiek. Een heel integer man, Philippe van Parijs. Hij heeft eveneens problemen met de antidiscriminatie, omdat hij vindt dat het meritocratie bevestigt: het geeft aan wie al heeft. Als je steeds de meest geschikte persoon een functie moet geven, is het diegene die al het meest heeft die nog meer krijgt. Dan kun je wel weer zeggen dat je positief kunt discrimineren, maar ten eerste is er aangetoond dat positieve discriminatie opleggen achtergestelde groepen uiteindelijk niet helpt. Bovendien geraak je moreel volledig in interne contradicties verstrikt: je kan niet de (non)discriminatie opleggen en tegelijk aan zogezegde positieve discriminatie doen. Positieve discriminatie houdt in dat iemand bevoordeeld wordt, niet omwille van zijn persoonlijke noden, maar omdat hij tot een achtergestelde groep behoort (eufemistisch wordt dit ook doelgroepenbeleid genoemd). De rechtvaardiging daarvan - anders dan van een normaal sociaal beleid ten gunste van de zwakkeren als personen - wordt dan vaak gevonden in een historische Wiedergutmachung voor fouten uit het verleden. Zwarten in de VS worden bevoordeeld, niet omdat ze individueel sociale noden hebben, maar omdat hun voorouders gediscrimineerd werden en dit dus nu door omgekeerde discriminatie dient te worden rechtgezet, zelfs al gaat het om afstammelingen in de vijfde of verdere generatie. Zoals een Amerikaanse kennis aantoonde, is dit absurd. Immers, ook vrouwen vormden een achtergestelde groep; en dus moeten we iedereen die van een vrouw afstamt positief discrimineren vergeleken met wie daar niet van afstamt ... De absurditeit hiervan is iets duidelijker, maar niet groter dan in de andere gevallen.Ik zie nog een andere schadelijke ontwikkeling. Een bepaalde seculiere moraal, voor een groot deel anti-religieus, heeft in de open samenleving vanuit democratisch oogpunt terecht de vrijheid gekregen zich te verbreiden, maar deze is er ook in geslaagd de wetgeving naar zijn hand te zetten. En daar sta ik wat genuanceerder tegenover. Kijk, als iets met democratische middelen tot stand is gebracht, moet ik dat als democraat tot op zekere hoogte accepteren. Je kan bijvoorbeeld vinden dat echtscheiding een kwalijke zaak is, maar dat betekent niet dat als een democratische meerderheid dat invoert, daarmee de rechtsorde immoreel wordt. Ook dan aanvaard ik het onderscheid tussen recht en moraliteit. Wat we vandaag echter zien - en Buttiglione staat daar voor mij symbool voor - is dat die antireligieuze moraliteit eerst de wetgeving aan zijn wensen heeft aangepast, en nu ook een verplichte moraliteit wordt in de samenleving. Dat je een crimineel wordt, louter omdat je er een afwijkende mening op na houdt, die je uitdraagt zonder ook maar een wet te overtreden.
Men gaat wetten maken waarin men ook de gedachten en morele opvattingen gaat verbieden of minstens negatief sanctioneren. Zo zie je dat de scheiding van kerk en staat wordt afgeschaft door de staat, die zich meer en meer wil bemoeien met terreinen die volgens traditionele opvattingen niet de zijne zijn, maar die van de burgerlijke samenleving. En met burgerlijke samenleving bedoel ik niet alleen de kerken, maar alle organisaties op grondslag van vrijwilligheid, waar men vrij is toe te treden en uit te treden - dit in tegenstelling tot de staat tegenover wie je niet het recht hebt om eruit te treden en aan wiens regels je onderworpen bent zolang je op diens territorium verblijft.
Dat laatste criterium zou volgens mij ook veel meer op de voorgrond moeten worden gebracht in het debat met en over de Islam. Want het probleem bij de islam is voor mij net zomin als bij andere religies welke opvattingen zij hebben over een aantal persoonlijke en maatschappelijke vraagstukken. Ik vind dat moslims volkomen het recht hebben om er in onze ogen archaïsche denkbeelden op na te houden, ook over de verhouding tussen mannen en vrouwen. Er is echter een veel fundamentelere eis waaraan we moeten vasthouden ten aanzien van de islam: aanvaardt men het recht van elke moslim om uit de islam te treden? Als men dit zonder voorbehoud aanvaardt, moet men ook de vrijheid hebben om welke opvatting ook te koesteren en te verkondigen. Let wel: ik zeg opvatting. Het betekent natuurlijk niet dat je je vrouw mag slaan. Omgekeerd heeft de staat er zich niet mee te moeien wie door een religie, genootschap of vereniging als lid wordt toegelaten of erkend, en wie niet. Deze onthoudingsplicht van de staat als keerzijde van de grondslag van vrijwilligheid van verenigingen in de burgerlijke samenleving is het fundament van de scheiding van kerk en staat. En dat staat nu zwaar onder druk, ja eigenlijk is die scheiding door de antidiscriminatiewet van staatswege afgeschaft.
U vraagt wat ik onaanvaardbaar vond aan het Vlaams Blok-arrest en of het de taak niet is van de rechter om de wet toe te passen? Welnu, de antiracisme- en antidiscriminatiewetgeving is schandelijk, en de eerste verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij de politici die ze gemaakt hebben, of te laf waren ze tegen te houden. Maar het is de plicht van de rechter om die schandelijke wetgeving zoveel mogelijk terzijde te schuiven, in plaats van ze nog uit te breiden buiten de letter van de wet en zo op een nog schandelijker manier toe te passen. In de Vlaams Blok-zaak hebben twee rechtscolleges beslist dat het een politiek proces was dat niet in een rechtbank thuishoorde. Tenslotte heeft men een derde rechtscollege gevonden dat op 21 april 2004 een van haat vervuld arrest heeft geveld dat strijdig is met de meest fundamentele vrijheden. Volgens dat arrest is het loutere feit van het in het openbaar een pleidooi houden voor een wetswijziging die een niet gerechtvaardigd onderscheid maakt op basis van nationaliteit (dus nog niet eens ras of etnische afkomst) - ongeacht of dit in hatelijke bewoordingen gebeurt of niet - voldoende om veroordeeld te worden wegens aanzetten tot racisme, is een vereniging die dit herhaaldelijk doet, een criminele racistische organisatie en is iedereen die zo'n organisatie ondersteunt, ongeacht op welke wijze, dus ook zonder aan die discriminerende voorstellen te hebben meegewerkt, een misdadiger. Dat is dus krankzinnig.
Er is dus zelfs geen medeplichtigheid aan het zogezegde misdrijf vereist om zelf als crimineel te worden veroordeeld. Bij moord of diefstal moet medeplichtigheid worden aangetoond vooraleer je strafbaar bent, maar wanneer het om politiek incorrecte voorstellen gaat, dan ben je al een crimineel door op welke wijze ook met de vereniging mee te werken. In naam van de vrouw, de homo en de allochtoon, luidde een boek van Bart Croughs, en inderdaad, zij hebben de positie van God ingenomen: hun majesteit schenden is blijkbaar erger dan moord, diefstal en corruptie, allemaal misdrijven waarvoor leden van andere politieke partijen in Belgie zijn veroordeeld. Ik vind het een grote schande dat zo'n uitspraak niet alleen gedaan wordt door een kamer van een gerechtshof, maar ook nog door het hoogste burgerlijk rechtscollege, het Hof van Cassatie, bevestigd wordt. Ongehoord, zeker als je de kromme redenering ziet waarmee dat Hof zich onttrekt aan de wettelijke verplichting om daarover het Grondwettelijk Hof te raadplegen, dat gelijkaardige wetgeving kort voordien strijdig had verklaard met de grondwet en de fundamentele vrijheden.
In elk geval, de definitie van racisme is zo ruim geworden, en de ruimte voor subjectieve interpretatie zo groot, dat iedereen met de racismeknuppel kan worden neergeslagen als je maar de juiste rechter vindt. En dat concept van strafbare medewerking, een soort stalinistische Sippenhaft, komt erop neer dat wanneer je een vervolgde vereniging steunt door hun vrijheid van meningsuiting te verdedigen, je daardoor alleen al zelf een racist bent. Wat een vervuiling van het debat! Ik heb de indruk dat in Nederland het tij op dat punt wel gekeerd is en er weer een grotere openheid van debat is. Niet dat alles even zindelijk is wat er gezegd wordt, maar het loden gordijn dat nog over Belgie ligt, is bij jullie opgeruimd.
Matthias Storme vindt het geval Buttiglione zeer veelzeggend.
Hij wilde perfect de wet naleven. Hij was bereid om zijn gedragingen aan de burgerlijke wet aan te passen, maar niet om zijn gedachten te laten koloniseren. Finkelkraut spreekt terecht van een tolerantie die alleen nog zichzelf tolereert. Echte tolerantie wordt zo onmogelijk. Want als je alle opvattingen ter wereld en van onze eigen geschiedenis op dat Procrustesbed van de antidiscriminatiewetgeving legt, kun je niet anders dan tot de conclusie komen dat de hele wereld en heel onze geschiedenis xenofoob, vrouwonvriendelijk, homofoob enzovoort is en dus crimineel. Je gaat andersdenkenden niet meer zien als mensen met een andere mening, maar als criminelen. Geschiedenis wordt dan een permanente waarschuwing om er toch maar vooral niet meer die achterlijke denkbeelden uit het verleden op na te houden. Een politiek instrument, om de nieuwe mens te creeren voor de maakbare samenleving die men op het oog heeft.Nederland kent geen Grondwettelijk Hof, dat wetten toetst aan de Grondwet. Wel, ik zou zeggen: hou dat zo! De toetsing van wetten aan de grondwet gaat terug op de doctrine van Engelse rechters die meenden dat de koning en het parlement niet bevoegd waren om het traditionele common law te veranderen (sir Edward Coke als rechter in Dr. Bonhamés case in 1610). In Engeland heeft deze leer het niet gehaald, en geldt nog steeds de tegenovergestelde doctrine van Sovereignty of Parliament, maar in Amerika ten dele wel: de Hoven oordeelden dat de basisbeginselen van de bestaande rechtsorde gevrijwaard waren tegen wijzigingen door politici. Maar zodra men aanvaardt dat de politici die grondwet zelf kunnen wijzigen en daar allerlei nieuwe principes en doelstellingen kunnen inschrijven, zoals non-discriminatie en sociale en culturele grondrechten, wordt het principe geperverteerd in zijn tegendeel. Nu gaat men omgekeerd eeuwenoude regels en instellingen - zoals het huwelijk - toetsen aan die recente politieke creaties. En op basis daarvan traditionele regels en instellingen vernielen. Dit is exact het omgekeerde van wat de judicial review van wetten oorspronkelijk inhield. Van een rem op nieuwlichterij, hebben ze een instrument tot het vernielen van tradities gemaakt.
Je ziet nu dat er eigenlijk geen verschil meer is tussen onze grondwetstoetsing en de Iraanse republiek, waar elke wet voorgelegd moet worden aan de Raad van Wachters van de Revolutie. Die moet beoordelen of de nieuwe wet al dan niet in strijd is met de hoogste beginselen van de staat. Dit is exact hetzelfde systeem als in Frankrijk. Daar kan een wet pas worden afgekondigd na controle door de Conseil constitutionnel, een niet verkozen orgaan, dat nieuwe wetten aan de Grondwet en de mensenrechten toetst, of liever, aan zijn interpretatie daarvan.
Een van de schandelijke arresten van het Hof voor de Mensenrechten in Straatsburg is het arrest van 13 februari 2003 inzake de Refah-partij, de vroegere partij van de huidige Turkse premier Erdogan, die nu alom op handen wordt gedragen als een groot democraat. Dat is de man wiens vroegere partij verboden is door de Turkse overheid. Dat verbod is tot tweemaal toe door het Hof van Straatsburg gebillijkt. Men vond dat Erdogans partij zou hebben opgeroepen tot geweld. Maar het bewijs daarvoor was bijzonder mager. Men citeerde toespraken van de toenmalige partijleiders die het over Jihad hadden. Dat vond men voldoende bewijs. Terwijl bij ons alle politiek-correcte commentaren diets maken dat Jihad ook gewoon inspanning kan betekenen en niet noodzakelijk heilige oorlog. Nog veel erger vind ik dat het feit dat deze partij verboden werd omdat ze voorstander was van het herinvoeren van afzonderlijk regels inzake personen- en familierecht, al naar gelang de groep waartoe men behoort. Dus: islamitisch recht voor de moslims, christelijk voor de christenen, joods voor de joden. Dat is het fameuze Milletler-systeem van het Ottomaanse rijk, dat door een aantal van mijn collega's zo geroemd wordt als een model van grote tolerantie. Dat die partij dit systeem opnieuw wilde invoeren en dus verschillende regels wilde doen toepassen voor verschillende mensen, die soms ook onderscheid maakten tussen mannen en vrouwen, was voldoende om die partij te mogen verbieden. En tegelijk wordt Erdogan twee jaar later in Straatsburg met grote sier binnengehaald. Dat kan er bij mij niet in. Het binnenhalen van Turkije vind ik een complete miskleun.
Maar omgekeerd vind ik het arrest waarbij de partij van diezelfde man verboden wordt, eveneens een miskleun, minstens in de motivering. Daar zie je weer zo'n wonderlijke tegenspraak in het moderne 'verlichte' denken. Enerzijds houdt men ons het islamitische tolerantiemodel, zoals het bijvoorbeeld in het moorse Spanje heeft bestaan, ter bewondering voor. Anderzijds is precies dat model door het Europese Hof in Straatsburg in radicale termen veroordeeld, toen een partij dit maar durfde voorstellen. Waarna de Europese politici de leider van die intussen onder een andere naam heropgerichte partij, inmiddels premier van Turkije, als groot democraat Europa binnenhaalt.
Het politiek complot - niet in de betekenis van bewuste samenzwering - dat ik vandaag zie domineren drukt zich uitstekend uit in het woord 'paars'. Liberalen en socialisten hebben elkaar gevonden in hun tegenpolen. De klassiek liberaal democratische samenleving ging uit van een vierdeling van maatschappelijk sferen: namelijk familie, overheid, markt en de burgerlijke samenleving. Die laatste had een bepaalde taak te vervullen door vrijheid van vereniging, van meningsuiting en drukpers. Een van de belangrijkste taken van het recht was niet uit te maken wat er binnen die sferen gebeurde, maar om ze van elkaar af te bakenen en ervoor te zorgen dat elk op zijn eigen terrein bleef. Bijvoorbeeld om te voorkomen dat de economische logica de staat ging overheersen, of de burgerlijke samenleving. Om te voorkomen dat de menselijke verhoudingen niet vermarkt en gemonetariseerd zouden worden. Natuurlijk heeft dat nooit perfect gefunctioneerd, maar het is nog altijd een zeer zinvolle indeling.
Een bepaalde versie van 'Paars' heeft aan dit verlichte liberale denken een einde gemaakt. De huidige logica is: versterk de staat en versterk de markt ten koste van de burgerlijke samenleving. Want de staatslogica is antidiscriminatielogica. De logica van de markt is die van de winst, en die heeft geen moeite met gelijkheid, voor zover die meritocratisch is. Ik zat vorig jaar in een debat voor de Europese verkiezingen. De gang van dat debat was heel voorspelbaar. De socialiste zei: wij willen meer staat, en de liberaal: wij willen meer markt. Ik zei: het lijkt alsof die twee hier tegenover elkaar staan, maar eigenlijk hebben ze elkaar gevonden. Want de ontwikkeling van de jongste decennia is zowel meer overheid als meer markt, ten koste van de burgerlijke samenleving, de vrijheid van onderwijs, vereniging en godsdienst. De christen-democratie heeft dit helaas niet gezien en is hierin meegegaan. Totdat ze zelf zagen: hola, het gaat te ver. De vermarkting van het menselijk leven heeft zij voor een groot deel laten gebeuren, evenals de verstaatsing van de burgerlijke samenleving.
Natuurlijk zijn er in de christen-democratie altijd mensen geweest die dat zagen. Die zijn er echter niet in geslaagd dat tegen te houden. Men is erin gelopen. Anders dan in Duistland hebben de Belgische en Nederlandse christen-democraten zelfs mede die monsterlijke antidiscriminatiewetten gemaakt, waar de Duitse christen-democraten nu hard tegen vechten. De overheid heeft daardoor het grootste deel van de burgerlijke samenleving ingepalmd. De liberalen hebben dit aanvaard in ruil voor de privatisering van de overheidsbedrijven en een zekere deregulering van de markt. Het middenveld was christen-democratisch. Dat is het paarse 'complot' van de laatste decennia: gelijkheid en economische vrijheid bevorderen ten kosten van de andere menselijke waarden.
Dr. Matthias Storme is a Flemish nationalist professor attached to the Universities of Antwerp and Leuven. This article ("Discrimination is a human right") was also published in Tertio Magazine and the Katholiek Nieuwsblad, as well as on Politics.be, Libertarian.be, NovaCivitas.org, MeerVrijheid.nl, Libertarian.nl and his personal weblog.
More articles by this author on www.flemishconservatives.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2006
Introduction to libertarianism
Libertarianism advocates that individuals should be free to do whatever they wish with their person or property, as long as they do not infringe on the same liberty of others. Libertarians hold as a fundamental maxim that all human interaction should be voluntary and consensual. They maintain that the initiation - or threat - of physical violence against a person or his property, or fraud, is a violation of that principle. Some libertarians regard all initiation of force as immoral, whereas others support a limited government that engages in a minimal amount of initiatory force - such as minimal taxation and regulation - that they believe necessary to ensure a maximum of individual freedom. Force is not opposed when used in retaliation for initiatory aggressions, such as trespassing and violence. Libertarians favor an ethic of self-responsibility and strongly oppose the socialist welfare state, because they believe forcing someone to provide aid to others is ethically wrong and ultimately counterproductive.
Fubar Obfusco is an American policy maker of Indian decent. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.fubarobfusco.com.
Read more.
Fubar Obfusco is an American policy maker of Indian decent. This article was also published on Libertarian.be.
More articles by this author on www.fubarobfusco.com.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2006
Liberalisme is geen fascisme
Het liberalisme wordt tot het ongenoegen van het Liberaal Vlaams Studentenverbond Leuven (LVSV Leuven) in bepaalde berichtgeving gelinkt aan het Vlaams Belang. Het Vlaams Belang is geen liberale partij maar wel een extreem-rechtse partij. Het LVSV Leuven wenst dan ook aan te tonen dat het liberalisme ten onrechte in een slecht daglicht wordt geplaatst. Het liberalisme heeft niets te maken met een racistische partij, zoals het Vlaams Belang. Doch toch is er een berichtgeving waarin door allerlei misverstanden het liberalisme toch ten onrechte gelinkt wordt aan het Vlaams Belang. Deze berichtgeving wordt daarin geholpen door Hugo Coveliers die met zijn vlootje tracht de zogenaamde "rechts-liberalen" naar het Vlaams Belang te leiden. De partij van Coveliers en het Vlaams Belang zijn echter niet liberaal maar extreem-rechts en zelfs anti-liberaal.
In dit artikel wenst het LVSV Leuven aan te tonen dat er geen sprake is van connecties tussen het Vlaams Belang en het libertarisme dat haaks staat op al waar het Blok voor staat. Het Belang zal wel misschien connecties hebben met bepaalde groeperingen in de VS maar dat zijn dan vooral ethisch conservatieve denktanks zoals de "Heritage Foundation", maar het Belang heeft geen contact met libertarische denktanken zoals het "Cato Institute" of het "Stockholm Network".
Bepaalde linkse verenigingen, zoals Blokwatch, proberen dit te weerleggen door telkenmale op de connecties van Paul Belien te wijzen. Volgens Blokwatch draagt het netwerk van de man van Alexandra Colen veel bij tot de internationale promotie van het Belang. Dit is een onjuiste bewering omdat Belien niet meer op goede voet staat met de partij van zijn vrouw. In ieder interview of artikel van de hand van Belien geeft hij kritiek op het Belang dat hij "populisme" verwijt. Het VB houdt derhalve geen contacten met libertarische verenigingen via Beliën. Het enige belangrijke internationale contact dat het VB heeft is met extreem-rechts in Bulgarije en die zijn zeker niet welkom in de VS.
Ondanks zijn connecties met enkele libertarische denktanks in het buitenland, zoals de "Mont Pelerin Society", is Belien geen libertariër. Op ethisch vlak is hij oerconservatief, wat niet strookt met het ethisch progressieve karakter van libertarisme. Het Amerikaanse libertarische "Institute of Humane Studies" bijvoorbeeld is van dat laatste het voorbeeld. Het is vrije markt gericht maar ook pro-abortus, pro gelijke rechten voor homoseksuelen en heteroseksuelen, pro legalisering van drugs. Organisaties zoals het Stockholm Network, de Mont Pelerin Society of het Cato Institute zijn derhalve geen organisaties die gelinkt kunnen worden met het VB omdat ze volledig haaks staan op de ideologie ervan.
Libertarische verenigingen bouwen bijvoorbeeld voort op de liberale filosoof Friedrich Hayek. De Mount Pelerin Society werd zelf onder meer door Hayek opgericht. Het is ook dezelfde Hayek die als inspiratiebron diende voor Tony Blair en premier Guy Verhofstadt, zoals in de "Factor Verhofstadt" werd aangetoond. Een gezond mens kan moeilijk stellen dat Verhofstadt of Blair geestesverwanten zijn van extreem-rechts. Hetzelfde geldt ook voor de liberale econonoom Buchanan, die ook inspiratiebron was van Verhofstadt was en ten onrechte een paleoconservatief in bepaalde berichtgeving wordt genoemd. Bovendien wees Hayek in zijn boek "The road to serfdom" op het feit dat collectivistische ideologieen als fascisme en communisme onvermijdelijk falen en leiden tot dictatuur. Hayek pleit voor individuele vrijheid en respect voor de medemens.
In Europa staat Hayek bekend als een liberaal, in de VS daarentegen als libertarier. De term "liberaal" is echter in de CS dermate aangetast doordat de sociaal-democraten in de VS zich deze term hebben toegeëigend, zodat de Amerikaanse liberalen een andere benaming zochten. Dit werd het "libertarisme". Dus in werkelijkheid is libertarisme synoniem voor liberalisme.
Het Vlaams Belang staat daarom ook lijnrecht tegen het libertarisme. Waar het libertarisme progressief is, namelijk op het ethisch vlak, is het Vlaams Belang oerconservatief. Het libertarisme staat, zowel in de VS als in Europa, voor een vrije migratie, voor een behoud van de eigen cultuur want dat is een individuele keuze. Libertariers pleiten ook voor het vrije keuzerecht in belangrijke levenskwesties. Het recht op abortus en euthanasie worden als essentieel beschouwd.
Waar het libertarisme staat voor economische vrijheid en liberalisme, staat het Belang voor een corporatistische ideologie. Het sociaal-economisch congres dat onlangs door het Belang werd georganiseerd was een rookgordijn, om hun ware gelaat van populisme te verbergen. Het Belang is in werkelijkheid tegenstander van het generatiepact. De partijleiding had zelf moeite om Anke Vandermeersch in toom te houden toen die zich achter de ABVV-staking schaarde.
Ook het partijprogramma van het Belang toont onmiddellijk aan dat het Belang geen liberale of libertaire partij is. Onder meer stelt het Belang dat "een ultraliberale benadering - laissez-faire - tot tal van misbruiken kan leiden, waardoor de welvaart van een kleine groep toeneemt ten koste van de welvaart van de gehele samenleving. De overheid moet misbruiken voorkomen en de economische ontwikkelingen zonodig bijsturen op cultureel en sociaal vlak." Het Vlaams Belang stelt dus de controlerende rol van de overheid in onze maatschappij centraal.
Voor extreem-rechts speelt het individu geen rol, maar de staat moet de grote rol spelen. Verder in het partijprogramma pleit het Belang voor protectionisme om "delokalisering" van bedrijven te vermijden en de handel uit de derde wereld tegen te gaan. Dit gaat regelrecht in tegen het libertarisme dat pleit voor open grenzen en een onmiddellijke afschaf van het protectionisme en de landbouwsubsidies van de Europese Unie. Het protectionisme van de EU ontneemt namelijk elke vorm van eerlijke handel tegenover de derde wereld die worden geconfronteerd met Europese goederen aan dumpingprijzen.
Bovendien gaat in een manifest van twee kamerleden van het Belang ("Een socialer Vlaanderen") het Belang zelf nog een stap verder in haar anti-liberalisme en populisme. Daarnaast toont het ook een totaal gebrek van economische realiteit aan. In de brochure pleit men ongebreideld voor de verhoging van allerlei uitkeringen, zoals het minimumloon, zonder zich af te vragen of dit wel betaalbaar is. Guy Verhofstadt had dan ook gelijk toen hij Gerolf Annemans links van Xavier Verboven plaatste. Het Belang staat niet voor liberalisme of het libertarisme maar voor extreem-rechts en populisme.
Toch wil bepaalde media dit niet inzien en probeert men het libertarisme aan het Vlaams Belang te linken. Zo betogen in Leuven nu op 1 december de communistische COMAC en de LSP tegen het extreem-rechtse NSV, niet omdat deze laatste fascistisch is, maar omdat deze zogezegd staat voor het ultraliberalisme. Ook meer gematigden linkse verenigingen en media, zoals Blokwatch, tappen uit hetzelfde vaatje. Naar dat het LVSV Leuven dacht was Blokwatch toch bedoeld om de bevolking te wijzen op de gevaren van het racisme en de intolerantie van het Belang, en niet de eigen agenda van bepaalde mensen er door te duwen.
Om ons socialezekerheidsstelsel betaalbaar te houden zijn er economisch hervormingen nodig. Deze voorstellen zullen en mogen niet tegengehouden worden door de mensen, zowel de gematigden als de radicalen, die pleiten voor economisch hervorming af te schilderen als een stel fascisten of als extreem-rechts. Dit is intellectueel oneerlijk.
Nicolas Raemdonck is a Flanders-based classical liberal blogger and board member of the LVSV. This article ("Liberalism is not the same as fascism") was also published in the Flemish daily De Tijd and Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, LVSVLeuven.be, Liberales.be, NovaCivitas.org and his personal weblog.
More articles by this author on www.nicolasraemdonck.be.
Read more.
In dit artikel wenst het LVSV Leuven aan te tonen dat er geen sprake is van connecties tussen het Vlaams Belang en het libertarisme dat haaks staat op al waar het Blok voor staat. Het Belang zal wel misschien connecties hebben met bepaalde groeperingen in de VS maar dat zijn dan vooral ethisch conservatieve denktanks zoals de "Heritage Foundation", maar het Belang heeft geen contact met libertarische denktanken zoals het "Cato Institute" of het "Stockholm Network".
Bepaalde linkse verenigingen, zoals Blokwatch, proberen dit te weerleggen door telkenmale op de connecties van Paul Belien te wijzen. Volgens Blokwatch draagt het netwerk van de man van Alexandra Colen veel bij tot de internationale promotie van het Belang. Dit is een onjuiste bewering omdat Belien niet meer op goede voet staat met de partij van zijn vrouw. In ieder interview of artikel van de hand van Belien geeft hij kritiek op het Belang dat hij "populisme" verwijt. Het VB houdt derhalve geen contacten met libertarische verenigingen via Beliën. Het enige belangrijke internationale contact dat het VB heeft is met extreem-rechts in Bulgarije en die zijn zeker niet welkom in de VS.
Ondanks zijn connecties met enkele libertarische denktanks in het buitenland, zoals de "Mont Pelerin Society", is Belien geen libertariër. Op ethisch vlak is hij oerconservatief, wat niet strookt met het ethisch progressieve karakter van libertarisme. Het Amerikaanse libertarische "Institute of Humane Studies" bijvoorbeeld is van dat laatste het voorbeeld. Het is vrije markt gericht maar ook pro-abortus, pro gelijke rechten voor homoseksuelen en heteroseksuelen, pro legalisering van drugs. Organisaties zoals het Stockholm Network, de Mont Pelerin Society of het Cato Institute zijn derhalve geen organisaties die gelinkt kunnen worden met het VB omdat ze volledig haaks staan op de ideologie ervan.
Libertarische verenigingen bouwen bijvoorbeeld voort op de liberale filosoof Friedrich Hayek. De Mount Pelerin Society werd zelf onder meer door Hayek opgericht. Het is ook dezelfde Hayek die als inspiratiebron diende voor Tony Blair en premier Guy Verhofstadt, zoals in de "Factor Verhofstadt" werd aangetoond. Een gezond mens kan moeilijk stellen dat Verhofstadt of Blair geestesverwanten zijn van extreem-rechts. Hetzelfde geldt ook voor de liberale econonoom Buchanan, die ook inspiratiebron was van Verhofstadt was en ten onrechte een paleoconservatief in bepaalde berichtgeving wordt genoemd. Bovendien wees Hayek in zijn boek "The road to serfdom" op het feit dat collectivistische ideologieen als fascisme en communisme onvermijdelijk falen en leiden tot dictatuur. Hayek pleit voor individuele vrijheid en respect voor de medemens.
In Europa staat Hayek bekend als een liberaal, in de VS daarentegen als libertarier. De term "liberaal" is echter in de CS dermate aangetast doordat de sociaal-democraten in de VS zich deze term hebben toegeëigend, zodat de Amerikaanse liberalen een andere benaming zochten. Dit werd het "libertarisme". Dus in werkelijkheid is libertarisme synoniem voor liberalisme.
Het Vlaams Belang staat daarom ook lijnrecht tegen het libertarisme. Waar het libertarisme progressief is, namelijk op het ethisch vlak, is het Vlaams Belang oerconservatief. Het libertarisme staat, zowel in de VS als in Europa, voor een vrije migratie, voor een behoud van de eigen cultuur want dat is een individuele keuze. Libertariers pleiten ook voor het vrije keuzerecht in belangrijke levenskwesties. Het recht op abortus en euthanasie worden als essentieel beschouwd.
Waar het libertarisme staat voor economische vrijheid en liberalisme, staat het Belang voor een corporatistische ideologie. Het sociaal-economisch congres dat onlangs door het Belang werd georganiseerd was een rookgordijn, om hun ware gelaat van populisme te verbergen. Het Belang is in werkelijkheid tegenstander van het generatiepact. De partijleiding had zelf moeite om Anke Vandermeersch in toom te houden toen die zich achter de ABVV-staking schaarde.
Ook het partijprogramma van het Belang toont onmiddellijk aan dat het Belang geen liberale of libertaire partij is. Onder meer stelt het Belang dat "een ultraliberale benadering - laissez-faire - tot tal van misbruiken kan leiden, waardoor de welvaart van een kleine groep toeneemt ten koste van de welvaart van de gehele samenleving. De overheid moet misbruiken voorkomen en de economische ontwikkelingen zonodig bijsturen op cultureel en sociaal vlak." Het Vlaams Belang stelt dus de controlerende rol van de overheid in onze maatschappij centraal.
Voor extreem-rechts speelt het individu geen rol, maar de staat moet de grote rol spelen. Verder in het partijprogramma pleit het Belang voor protectionisme om "delokalisering" van bedrijven te vermijden en de handel uit de derde wereld tegen te gaan. Dit gaat regelrecht in tegen het libertarisme dat pleit voor open grenzen en een onmiddellijke afschaf van het protectionisme en de landbouwsubsidies van de Europese Unie. Het protectionisme van de EU ontneemt namelijk elke vorm van eerlijke handel tegenover de derde wereld die worden geconfronteerd met Europese goederen aan dumpingprijzen.
Bovendien gaat in een manifest van twee kamerleden van het Belang ("Een socialer Vlaanderen") het Belang zelf nog een stap verder in haar anti-liberalisme en populisme. Daarnaast toont het ook een totaal gebrek van economische realiteit aan. In de brochure pleit men ongebreideld voor de verhoging van allerlei uitkeringen, zoals het minimumloon, zonder zich af te vragen of dit wel betaalbaar is. Guy Verhofstadt had dan ook gelijk toen hij Gerolf Annemans links van Xavier Verboven plaatste. Het Belang staat niet voor liberalisme of het libertarisme maar voor extreem-rechts en populisme.
Toch wil bepaalde media dit niet inzien en probeert men het libertarisme aan het Vlaams Belang te linken. Zo betogen in Leuven nu op 1 december de communistische COMAC en de LSP tegen het extreem-rechtse NSV, niet omdat deze laatste fascistisch is, maar omdat deze zogezegd staat voor het ultraliberalisme. Ook meer gematigden linkse verenigingen en media, zoals Blokwatch, tappen uit hetzelfde vaatje. Naar dat het LVSV Leuven dacht was Blokwatch toch bedoeld om de bevolking te wijzen op de gevaren van het racisme en de intolerantie van het Belang, en niet de eigen agenda van bepaalde mensen er door te duwen.
Om ons socialezekerheidsstelsel betaalbaar te houden zijn er economisch hervormingen nodig. Deze voorstellen zullen en mogen niet tegengehouden worden door de mensen, zowel de gematigden als de radicalen, die pleiten voor economisch hervorming af te schilderen als een stel fascisten of als extreem-rechts. Dit is intellectueel oneerlijk.
Nicolas Raemdonck is a Flanders-based classical liberal blogger and board member of the LVSV. This article ("Liberalism is not the same as fascism") was also published in the Flemish daily De Tijd and Blueprint magazine, as well as on Libertarian.be, LVSVLeuven.be, Liberales.be, NovaCivitas.org and his personal weblog.
More articles by this author on www.nicolasraemdonck.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
Dutch articles,
Spring Issue 2006
Visiting the European institutions
Nova Libertas joined the Antwerp-based Europakring, a liberal students fraternity interested in European politics, in their two days-visit to the European institutions in Strasbourg, France. We had the opportunity to meet several MEP’s, including the former Flemish Liberal Party leader Dirk Sterckx, who gave us a complete tour throughout the entire compounds. In Strasbourg we visited the European Court of Human Rights, the Council of Europe and the European Parliament. We also spent time visiting the city’s main attractions like the cathedral and thepicturesque quarter La Petite France, where the wheel of time really seemed to have stopped turning.
We were in particular tempted by Mr. Sterckx’s opinion about EU reform.
Nova Libertas also defends the ideal of direct democracy via referendum. The democratic deficit of the EU is one of the main causes of the current impasse. Mr. Sterckx explained the almost impossible and counter-productive monthy déménagement from their headquarters in Brussels to their desks in Strasbourg. This monthly trip is believed to be worth over 200 million US Dollars annualy in the overhaul annual EU budget. Mr. Sterckx opposed this waste of taxpayers’ money. He was also in favor of bringing all institutions to Brussels. This opinion is shared by a huge number of MEP’s. Only the French MEP’s refuse to talk about this issue. Thanks to the necessity of unanimity in the European Council, the French government can - and will - block any attempt of the parliament to proclame Brussels as the only capital of Europe. Nova Libertas was filled with disbelief and felt a quiet unyeilding anger when we took notice of the costs of this monthly change of work location.
NL and Sterckx supported the Bolkestein’s directive, which was intrinsically good in order to increase the crossboarder competition inside the EU and to lower the prices of consumption goods. This directive - however too much changed under the impulse of leftist political groups - reinvents the real foundation of Europe, its free market.
Nova Libertas will continue its work and will never cease supporting these MEP’s who share our points of view. Mr. Sterckx can count on our support in his struggle for a better Europe.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be and president of both, Nova Libertas and the Euramerican Friendship League.
More articles by this author on www.libertarian.be.
Read more.
We were in particular tempted by Mr. Sterckx’s opinion about EU reform.
We have to transform the European Council into a directly elected second chamber, like the senate in the United States, which will really represent the regions and peoples of Europe, rather than the member states only.Liberal MEP Dirk Sterckx also believed that the future of the European Union is now laying in the hand of the regions, rather than the states. Therefor, he expressed his support to one of Nova Libertas’ viewpoints about the EU issue of Court access. Nova Libertas is a longtime fighter for direct regional access to the Court of Justice for the European Communities in Luxembourg, which is still only accessible for “national” member states.
Nova Libertas also defends the ideal of direct democracy via referendum. The democratic deficit of the EU is one of the main causes of the current impasse. Mr. Sterckx explained the almost impossible and counter-productive monthy déménagement from their headquarters in Brussels to their desks in Strasbourg. This monthly trip is believed to be worth over 200 million US Dollars annualy in the overhaul annual EU budget. Mr. Sterckx opposed this waste of taxpayers’ money. He was also in favor of bringing all institutions to Brussels. This opinion is shared by a huge number of MEP’s. Only the French MEP’s refuse to talk about this issue. Thanks to the necessity of unanimity in the European Council, the French government can - and will - block any attempt of the parliament to proclame Brussels as the only capital of Europe. Nova Libertas was filled with disbelief and felt a quiet unyeilding anger when we took notice of the costs of this monthly change of work location.
NL and Sterckx supported the Bolkestein’s directive, which was intrinsically good in order to increase the crossboarder competition inside the EU and to lower the prices of consumption goods. This directive - however too much changed under the impulse of leftist political groups - reinvents the real foundation of Europe, its free market.
Nova Libertas will continue its work and will never cease supporting these MEP’s who share our points of view. Mr. Sterckx can count on our support in his struggle for a better Europe.
Vincent De Roeck is editor of Libertarian.be and president of both, Nova Libertas and the Euramerican Friendship League.
More articles by this author on www.libertarian.be.
Published by Vincent De Roeck in The Free State | Nova Libertas
Categories:
English articles,
Spring Issue 2006
Subscribe to:
Posts (Atom)
